Βουτιά στον βούρκο της ελληνικής κακογουστιάς
Η υποχρεωτική κατανάλωση δημόσιου κακού γούστου στο Ελλαδιστάν ξεπερνά και τη φαντασία του Πίτερ Τζάκσον («Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών») στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο «Bad taste» («Κακό γούστο») το 1988, απ’ όπου και η... καταναλωτική εικόνα
Ας μην τα βλέπουμε στην οικονομική τους διάσταση όλα όσα συμβαίνουν εσχάτως στο Ελλαδιστάν με πρωταγωνιστές ξεχαρβαλωμένους «επωνύμους» και προκαλούν αηδία, αν όχι οργή. Ας τα δούμε και από μια άλλη όψη, που ξεχνάμε ότι και σε αυτήν πάσχουμε οικτρά μέσα στην κρίση, οικονομική και κυρίως αξιακή.
Αυτή η περιρρέουσα κακογουστιά του χειρίστου είδους, αυτή η ξεδιάντροπη επίδειξη πλούτου δίχως πλαφόν στην αισθητική είναι που μας έχουν πλήξει παράλληλα με τα οικονομικά εγκλήματα που σύρουν κακόγουστους, εν τέλει, «επωνύμους» ενώπιον της Δικαιοσύνης, φορολογικής και μη.
Πόσο καλό γούστο επιδεικνύουν κορδόνια για κουρτίνες κόστους 2.500 ευρώ, κουρτίνες 9.000 ευρώ και παπουτσοθήκες 2.500 ευρώ; Και, έστω κι αν είναι κομψά και καλόγουστα όλα αυτά, πόσο κακό είναι το γούστο εκείνων που προκαλούν με ποσά που φτάνουν να ταΐσουν μια στρατιά ανέργων και πεινασμένων ή – ακόμη χειρότερα – προέρχονται από παράνομες δοσοληψίες, μίζες, ρουσφέτια και άλλα χαριτωμένα ελληνικά; Και πόσο κομψό είναι να πηγαίνεις κουνάμενη – σεινάμενη στις φυλακές με σινιέ τσάντα κάμποσων χιλιάδων ευρώ; Ειδικά όταν αγοράστηκε χάρη στα ίδια… χαριτωμένα τερτίπια;
Δεν είναι αισθητικό έγκλημα, αφού έχεις κατακλέψει το ελληνικό Δημόσιο, έχεις κατακρατήσει τον ΦΠΑ, έχεις μπει κι έχεις βγει στις φυλακές, έχεις χρεώσει 800 και πλέον ευρώ ένα πουλόβερ που στοιχίζει το πολύ 80 ευρώ σε βιοτεχνία του Περιστερίου με κακοπληρωμένους μετανάστες «εργαζομένους», να ανοίγεις – παρότι φοροφυγάς – μετά φανών και λαμπάδων νέο κατάστημα, να συντηρείς μεγαθήριο που φέρεται και ως ύποπτο… πολεοδομικά και να κλαψουρίζεις ότι για όλα φταίνε οι «κακοί» συνεργάτες σου σε ένα κακόγουστο κρεσέντο α λα (Βασι)λάκης Καΐλας της κουφόπιετας;
Πόσο καλόγουστο είναι να κάνεις γαμήλιο δώρο κοτζάμ κότερο 27,5 μέτρων, αξίας 7 εκατ. ευρώ, στην τηλε-«επώνυμη» σύζυγό σου, ειδικά όταν δεν έχεις φορολογηθεί, γι’ αυτό και το εμφανίζεις στην Εφορία να ανήκει στην άνεργη σύζυγο υπαλλήλου της ναυτιλιακής σου εταιρείας, με επίδομα ανεργίας 200 ευρώ τον μήνα; Οταν μάλιστα προηγουμένως έχεις κάνει την ιστορική κακογουστιά να θέλεις σώνει και καλά να κάνεις το γαμήλιο πάρτι σου πάνω σε ιστορικό ελληνικό αντιτορπιλικό ή φέρεσαι να έχεις κάνει μόνο 45 ημέρες της στρατιωτικής θητείας σου επειδή υποτίθεται ότι πλήρωσες για το υπόλοιπο;
Ολα αυτά δημιουργούν, πέρα από το δημοσιονομικό χρέος, και ένα ογκώδες χρέος Αισθητικής. Και δεν υπάρχει ΔΝΤ του Γούστου για να του ζητήσουν οι υποθάλποντες όλα αυτά κυβερνώντες μας να μας ξελασπώσει. Οπότε; Θα μείνουμε να κυλιόμαστε (και) στον βούρκο της κακογουστιάς;