«Οι φιλοδοξίες δεν πρέπει να έχουν όρια»
Στο ραντεβού ήρθε με τον πατέρα του. Παλιός παίκτης του Αρη ο Μπάμπης. Τότε που στον πάγκο καθόταν ο Ιωαννίδης. Από τα Γιάννινα είχαν έρθει οι δικοί του γονείς. Φτωχοί άνθρωποι που κατέφυγαν στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσει το παιδί τους. Και ο Μπάμπης σπούδασε και σταδιοδρόμησε (αυτό δεν λένε;). Ετσι, η δική του οικογένεια δεν γνώρισε φτώχεια, ούτε όμως πλούτη. Σας τα γράφω όλα αυτά γιατί κάποιες φορές θα αναρωτιέστε, ίσως, «ποια είναι τα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό;». Πόσο πλούσια ή πόσο φτωχά είναι; Πόσο διαφέρουν τα όνειρά τους από των άλλων παιδιών που «μένουν»; Και πότε, πώς, γιατί αποφάσισαν να φύγουν... Για το Λονδίνο, τη Βοστώνη, το Παρίσι, το Βερολίνο, τη Σόφια ακόμη… Καμία ελληνική «Αρχή», όσο κι αν έψαξα, δεν διαθέτει συγκεντρωτικά στατιστικά στοιχεία για τα παιδιά που φεύγουν στο εξωτερικό. Ετσι, αρκέστηκα στα στοιχεία πρόσφατης έρευνας των «Πρωταγωνιστών». Στη Βρετανία (την ακαδημαϊκή χρονιά 2009-2010) ήταν 5.210 παιδιά από την Ελλάδα. Στη Βουλγαρία (2011-2012) 2.500. Στη Γερμανία (2009-2010) 2.115. Στην Ιταλία (2011-2012) 2.200. Στη Γαλλία (2010-2011) 1.940. Και στις ΗΠΑ (2010-2011) 1.874 παιδιά
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
6 λεπτά Ας γυρίσω όμως στον Λάμπρο. Τρίτη Λυκείου στο 3ο Λύκειο Αμαρουσίου. Από τον Σεπτέμβριο όμως θα προστεθεί στους 42 Ελληνες που φοιτούν στο ΜΙΤ. Και το πέτυχε μόνος του. Ηταν δηλαδή ένας από τους χιλιάδες μη Αμερικανούς που κάθε χρόνο διαγωνίζονται για μια από τις λίγες θέσεις που προσφέρει το ΜΙΤ στους αριστούχους όλου του κόσμου. Δύο Αιγύπτιοι, είκοσι Ινδοί, επτά Κορεάτες, εννέα Ισραηλινοί, δώδεκα Ισπανοί, πέντε Τούρκοι, τρεις Ελληνες. Τον χαιρέτησα κοιτώντας προς τον ουρανό. Ηξερα ότι παίζει μπάσκετ, αλλά δεν υπολόγιζα πως είναι τόσο ψηλός. 2,08μ. Το βλέμμα του δεν μαρτυρά ούτε έπαρση ούτε αγωνία. Αλλωστε Πανελλαδικές δεν δίνει. «Αφού έτσι κι αλλιώς έχω αποφασίσει να φύγω, θα ήταν άδικο να πετύχω εδώ και να στερήσω τη θέση από κάποιο παιδί». «Ηταν όντως δύσκολα τα θέματα της Φυσικής;. Τι σου είπαν οι συμμαθητές σου;», τον ρωτάω επηρεασμένος από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων που κάνουν λόγο για «άλυτα θέματα». «Εγώ δεν δυσκολεύτηκα», μου απαντά, κοιτώντας όμως χαμηλά.
Αριστούχος σε όλα, έχω μάθει.
Στα Μαθηματικά και τη Φυσική κυρίως. Αλλά, εντάξει, δεν μπορώ να πω ότι στα υπόλοιπα δεν είμαι καλός.
19 παντού;
20 φέτος.
Σημαιοφόρος;
Ναι, αλλά και πρώτος σε ψήφους στο Δεκαπενταμελές. Δεν ήθελα όμως να γίνω πρόεδρος. Μπήκε ένας φίλος.
Πόσες ώρες διαβάζεις την ημέρα δηλαδή;
Μία με δύο ώρες και τα Σαββατοκύριακα λίγο περισσότερο.
Και πώς τα παίρνεις τα 20άρια;
Αν έχεις καλές βάσεις δεν είναι δύσκολο. Εγώ από το δημοτικό διάβαζα συστηματικά. Οπότε δεν είχα κενά.
Φροντιστήρια;
Εκανα μόνο λίγα ιδιαίτερα, γιατί αλλιώς δεν θα προλάβαινα τις προπονήσεις και τους αγώνες.
Μπάσκετ στο Μαρούσι;
Και στην Εθνική Εφήβων. Εκεί είναι το πολύ τρέξιμο. Πολλά ταξίδια, τουρνουά στη Γερμανία, αρκετά πιεσμένο πρόγραμμα.
Σκέφθηκες ποτέ να αφήσεις το δημόσιο σχολείο για κάποιο ιδιωτικό;
Οχι, και δημοτικό σε δημόσιο πήγα. Και στο λύκειο, ήταν σχετικά λίγα παιδιά στις τάξεις. Πέτυχα και καλούς καθηγητές και είμαι πολύ ευχαριστημένος.
Ο πατέρας σου σε έσπρωξε στο μπάσκετ;
Ο πατέρας μου πίστευε πάντα ότι ένα ομαδικό άθλημα σφυρηλατεί την προσωπικότητα. Κάποιος θα σε χτυπήσει, άλλος δεν θα σου δίνει την μπάλα, θα δοκιμαστείς.
Αυστηροί γονείς;
Οταν χρειαζόταν.
Σε έβαζαν και τιμωρίες δηλαδή;
Οταν ήμουν πέντε χρονών μου είχαν βάλει πιπέρι στη γλώσσα για να πάψω να λέω «κακά λόγια». Ε και στο δημοτικό, όταν το παράκανα με το play station με έβαζαν τιμωρία. Αυτό που εκτιμώ στους γονείς μου είναι ότι μας δίδαξαν, και εμένα και τον αδελφό μου, με τον τρόπο ζωής τους και όχι με τα λόγια. Δηλαδή ήταν οι ίδιοι το παράδειγμα.
Δική σου ιδέα ήταν η Αμερική;
Πριν από ενάμιση χρόνο άρχισα να σκέφτομαι ότι θα ήταν ωραίο να πάω στην Αμερική, που συνδυάζει μπάσκετ με σπουδές. Και άρχισα να προετοιμάζομαι για τις εξετάσεις.
Είχες βάλει στο μάτι κατευθείαν το ΜΙΤ;
Εχει ίσως το υψηλότερο επίπεδο σπουδών στον κόσμο. Αλλά όπως σε όλα τα κορυφαία πανεπιστήμια, έπρεπε να δώσω τρία subjects. Μαθηματικά επίπεδο ένα και επίπεδο δύο και Φυσική. Με άριστα το 800, πήρα 800 στα Μαθηματικά και 790 στη Φυσική. Βέβαια, έδωσα και το Τόιφελ για τη γλώσσα.
Ολα αυτά τα «έδωσες» εδώ;
Στα πιστοποιημένα κέντρα για τις εξετάσεις. Στον Δούκα, στο Κολλέγιο, μέσω του Κολέτζμπουρκ, έναν ιντερνετικό πλέον, μη κερδοσκοπικό Οργανισμό, που συνεργάζεται με όλα τα μεγάλα πανεπιστήμια.
Και πώς υπολογίζεις από εδώ και πέρα τη ζωή σου;
Τέλη Αυγούστου θα πάω για να τακτοποιήσω τη διαμονή στην Εστία και όλα αυτά τα διαδικαστικά. Μετά, τον Σεπτέμβριο αρχίζουμε τα μαθήματα και τις προπονήσεις, γιατί θα παίζω στην κολεγιακή ομάδα.
Τι θα σπουδάσεις;
Μηχανικός, μηχανολόγος. Θα ήθελα να δουλέψω στην αεροναυπηγική ή στη μηχανολογία του περιβάλλοντος, είναι ένας νέος κλάδος στην Αμερική. Στο ΜΙΤ άλλωστε έχεις δύο χρόνια να σκεφθείς τι τελικά θα κάνεις. Δηλαδή, τα δύο πρώτα χρόνια κάνεις γενικά μαθήματα και μετά αποφασίζεις.
Ολα αυτά, βέβαια, αν δεν γίνεις επαγγελματίας παίκτης του μπάσκετ.
Αυτός είναι ο πρώτος στόχος. Το επαγγελματικό μπάσκετ.
Ξεκινώντας από την κολεγιακή ομάδα;
Ναι, έχω μιλήσει με τον προπονητή και με περιμένουν. Οταν έκανα τα χαρτιά για τις εξετάσεις, είχα προτάσεις και από άλλα σχολεία, είχα μιλήσει δηλαδή με αρκετούς προπονητές, οπότε διάλεξα τον καλύτερο συνδυασμό.
Στο μπάσκετ τι θέση παίζεις;
Τέσσερα πέντε.
Και ποια ομάδα υποστηρίζεις;
Πιο πολύ τους Σέλτικς, η Βοστώνη είναι και η αγαπημένη μου πόλη. Αλλά και τους Σαν Αντόνιο Σπερς στο Τέξας επειδή παίζει ο Τιμ Ντάνκαν.
Οι γονείς σου τι λένε; Εχεις γκρίνιες που θα φύγεις;
Εντάξει, στην αρχή είχαν τις αντιρρήσεις τους, αλλά εφόσον ξέρουν ότι είναι για το καλό μου με στηρίζουν.
Από πότε είσαι πάνω από δύο μέτρα;
Εδώ και τρία χρόνια. Από τότε που άρχισα το λύκειο.
Αυτό είναι καλό ή καλό για τα κορίτσια;
Θα έλεγα πιο πολύ κακό, τουλάχιστον προς το παρόν.
Δεν καπνίζεις βέβαια.
Οχι.
Αλκοόλ;
Καθόλου.
Εκτός από μπάσκετ και σχολείο, έχει τίποτε άλλο το πρόγραμμα;
Βόλτα, μία φορά την εβδομάδα. Πολλές ταινίες και διάβασμα ιστορικών βιβλίων. Αρχαία Ελλάδα, αρχαία Ρώμη και αν έχουν και μαθηματικούς γρίφους, τότε ακόμη καλύτερα.
Η απόφασή σου να φύγεις από την Ελλάδα ήταν σε συνάρτηση με την ατμόσφαιρα που υπάρχει στη χώρα;
Αυτό που έπαιξε ρόλο ήταν η πορεία που είδα ότι είχαν κάποιοι φίλοι. Δυνατά μυαλά που πέρασαν στις σχολές πρώτης επιλογής τους και μετά άρχισαν να χάνουν χρόνια, να καθυστερούν… Και σου λένε «με τις καταλήψεις θα κάνουμε επτά, οκτώ χρόνια για να πάρουμε ένα πτυχίο». Ε, τότε λες, «φεύγω».
Το ενδεχόμενο να μείνεις να παίξεις μπάσκετ στην Ελλάδα;
Πού; Στο Μαρούσι; Υποβιβάστηκε, έχει οικονομικά προβλήματα, τη μισή χρονιά δεν είχαμε διοίκηση.
Αλλη ομάδα;
Δεν το σκέφθηκα. Είναι και η ατμόσφαιρα στα ελληνικά γήπεδα. Εκεί μπαίνεις ως μονομάχος όχι ως παίκτης.
Δεν πιστεύεις αυτό που λένε «ο 6ος παίκτης» στο μπάσκετ ή «ο 12ος παίκτης» στο ποδόσφαιρο;
Είναι ωραίες οι γεμάτες εξέδρες. Στην Αμερική, ακόμα και στα κολεγιακά πρωταθλήματα μαζεύονται 10.000 – 15.000 και στα πλέι οφ μαζεύονται μέχρι και 70.000. Αλλά δεν γίνονται ποτέ επεισόδια. Είναι απολύτως πολιτισμένα τα πράγματα…
Οταν τελειώσουν οι σπουδές, ύστερα από τέσσερα χρόνια, θα γυρίσεις πίσω;
Αμα οι προτάσεις είναι ανάλογες με αυτές που θα έχω στο εξωτερικό, νομίζω ότι θα προτιμήσω να επιστρέψω στην Ελλάδα.
Αυτό το λες για να το ακούν οι γονείς σου;
Οχι, το πιστεύω διότι εδώ έχω μεγαλώσει, εδώ είναι οι φίλοι μου.
Ποιο είναι το όριο στις φιλοδοξίες σου;
Δεν υπάρχει όριο. Πρέπει να είσαι βέβαια προσγειωμένος γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να φύγεις και να χάσεις τον έλεγχο, αλλά οι φιλοδοξίες δεν έχουν όριο. Κάθε επίτευγμα είναι η βάση για το επόμενο. Αυτό είναι και το νόημα της προόδου. Αμα σταματήσεις να βάζεις στόχους σταματάς να προοδεύεις.
Στο ΜΙΤ θα είναι προσόν ή μειονέκτημα η ελληνική σου ταυτότητα;
Δεν νομίζω ότι θα τους ενδιαφέρει. Ο προπονητής μου, μου είπε: στο ΜΙΤ ακόμη και αν έχεις ανακαλύψει το φάρμακο για τον καρκίνο, στην ίδια θέση θα παίζεις ή δεν θα παίζεις. Αυτό είναι που μου αρέσει στην Αμερική. Οτι δεν υπάρχει «ο γνωστός του γνωστού». Ετσι πιστεύω τουλάχιστον.
Google news
