Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης της Τετάρτης ανεδείχθη αυτό που είχε αρχίσει να φαίνεται ήδη το τελευταίο διάστημα: η Ελλάδα μπορεί να διεκδικήσει και να πετύχει ουσιαστικές τροποποιήσεις του Μνημονίου. Οι εταίροι, ιδιαίτερα στο νέο πολιτικό περιβάλλον που διαμορφώνεται στην Ευρώπη, θα μπορούσαν να μπουν σε μια συζήτηση με τις ελληνικές Αρχές για αλλαγές στα χρονοδιαγράμματα και στις μεθόδους επίτευξης των στόχων δημοσιονομικής εξυγίανσης της χώρας. Αρκεί η χώρα να μην εγκαταλείψει αυτούς τους στόχους.

Πρακτικά όλα αυτά είναι θέματα διαπραγμάτευσης. Για την οποία όμως απαιτούνται δύο προϋποθέσεις από ελληνικής πλευράς. Η πρώτη είναι να κινείται η χώρα στο πλαίσιο των κανόνων και στο πνεύμα της Ευρώπης. Η δεύτερη, να χρησιμοποιεί όλα τα πολιτικά μέσα που διαθέτει για να εξασφαλίσει καλύτερους όρους διαβούλευσης. Ενα από τα πολιτικά μέσα είναι η στάση των κομμάτων της, ως φορέων της λαϊκής βούλησης.

Σε αυτό το σημείο προκύπτει η μεγάλη αντίφαση για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλ. Τσίπρα. Ενώ ο ρόλος τους μετά την αύξηση της εκλογικής επιρροής τους θα μπορούσε να είναι μοχλός πίεσης για καλύτερες συνθήκες επαναδιαπραγμάτευσης, τον ακυρώνουν υπερβαίνοντας τα εσκαμμένα.  Ενώ δηλαδή οι απόψεις τους, ως φιλοευρωπαϊκού κόμματος της Αριστεράς, θα έπρεπε να αθροίζονται στη συνολική εθνική προσπάθεια που εξελίσσεται μέσα στο κοινοτικό πλαίσιο, διαχωρίζουν τη θέση τους και τοποθετούνται απέναντι στην ίδια την ευρωπαϊκή οικογένεια.

Αυτό είναι πλέον ορατό διά γυμνού οφθαλμού: όλες οι συνιστώσες του ευρωπαϊκού πολιτικού τόξου εκπλήσσονται με την ακαμψία και το αντικοινοτικό πνεύμα του ΣΥΡΙΖΑ. Και φυσικά δεν προτίθενται να το ενστερνιστούν. Δεν το επιτρέπουν οι αρχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ωστόσο ποτέ δεν είναι αργά. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως εκφραστής ενός τμήματος του ελληνικού λαού, έχει ακόμη περιθώριο να εγκαταλείψει τις ακρότητες, τις ασυναρτησίες και τις παραδοξολογίες που εκθέτουν άλλωστε τον ίδιο. Και είναι θετικό ότι τις τελευταίες ημέρες ορισμένα στελέχη του πιέζουν προς την κατεύθυνση αυτή.

Οφείλει λοιπόν να καταθέσει συγκεκριμένο πρόγραμμα με τα οικονομικά μέτρα που προτείνει. Ενα πρόγραμμα που δεν θα περιγράφει μόνον το εύκολο, το «πού θα πάνε» τα χρήματα, αλλά και το δύσκολο: το «πού θα βρεθούν».