[Ιστορίες συνομωσίας] This is not a pipe*

Στην αρχή ήταν σαν διαστροφικό όνειρο. Σαν εκείνα που ξυπνάς μέσα στη νύχτα παπί στον ιδρώτα και λες «άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου». Οσο πλησιάζουν οι μέρες προς τις εκλογές και το πράγμα τσιτώνει, ακόμη και αυτό το εισαγωγικό «εγέρθητου» αρχίζει να μοιάζει καρεδάκι από κόμικς. Να φτύσω τον κόρφο μου ή να γυρίσω πλευρό; Εχουμε και λέμε: Γεωργαλάς (ο άνθρωπος με το τσιμπούκι της χούντας) σε διαδικαστικά τζαρτζαρίσματα με τον αρχηγό των Ανεξάρτητων Ελλήνων και Πλεύρης (ο αυθεντικός), μόσχευμα στην τσαλακωμένη μόστρα του ΛΑΟΣ. Ceci n’ est pas une pipe που έλεγε και ο Ρενέ Μαγκρίτ στους σουρεαλιστικούς του εφιάλτες. Κι εγώ που νόμιζα ότι κάτι τέτοια παγανά είναι προϊόντα της νοσηρής φαντασίας μου; Μυθολογικά τέρατα και αστικοί μύθοι σαν τον ψυχαναγκαστικό Προκρούστη ή τον Σίνη τον Πιτυοκάμπτη, αυτόν που αν πέρναγες, λέει, από τον Ισθμό, σου έδενε τα πόδια σε δυο λυγισμένα πεύκα, τα αμόλαγε και σ’ έσκιζε σα σαρδέλα, φάτσα στα σημερινά σουβλατζίδικα.

Σουβλατζίδικα είπα και θυμήθηκα την παμπάλαια τσίκνα στους Μύλους, κοντά στη Στυμφαλία Λίμνη. Κάπου στην καμπή του καρόδρομου Αθήνας – Καλαμάτας, ο οποίος ήταν καθ’ όλο το μήκος του φυτεμένος τσίγκινες ταμπελίτσες με το πουλί και τα συνθήματα της Εθνικής Κυβερνήσεως.

Ούτε που το πήρα είδηση πότε τις έβγαλαν. Να υπάρχουν άραγε ακόμα οι τρύπες τους στο οδόστρωμα; Κι αν υπάρχουν, ποιος σοβαρός οδηγός τις αισθάνεται στις μέρες μας, έστω σαν αμυδρή ενόχληση στα αμορτισέρ του;

* «Αυτο δεν είναι πίπα» , τίτλος διάσημου πίνακα του γάλλου σουρεαλιστή Ρενέ Μαγκρίτ που απεικόνιζε, ακριβώς, μια πίπα.