Υπάρχει πάτος στο βαρέλι της βίας στο ελληνικό ποδόσφαιρο;
Είναι σαφές πως όχι. Τα χθεσινά επεισόδια στην Πεύκη είχαν κατάληξη που προκαλεί σοκ ακόμη και στους πλέον σκληρούς και φανατικούς. Ομάδα κουκουλοφόρων, λίγο προτού τελειώσει το ματς Πεύκης – Περαμαϊκού (μπαράζ για άνοδο στην Δ’ Εθνική), εισέβαλε στο γήπεδο, έκανε ντου στις εξέδρες και πλακώθηκε με οπαδούς του Περαμαϊκού. Κανονική επίθεση, δηλαδή, με λοστούς, καδρόνια και στιλέτα! Αποτέλεσμα; Επεσαν μαχαιριές, τέσσερα άτομα τραυματίστηκαν και διακομίστηκαν στον Ευαγγελισμό, που σύμφωνα με τις εκτιμήσεις δεν έπαθαν κάτι το πολύ σοβαρό. Οι κουκουλοφόροι, αμέσως μετά το θλιβερό τους «επίτευγμα», βγήκαν από το γήπεδο και η ένταση συνεχίστηκε στους δρόμους με ρίψεις φωτοβολίδων και άλλες συμπλοκές. Οι ισχυρές δυνάμεις της Αστυνομίας έφτασαν μετά, όταν οι περισσότεροι είχαν εξαφανιστεί.
Σύμφωνα με αρκετούς που βρέθηκαν στο γήπεδο, το όλο σκηνικό ήταν προμελετημένο και προσχεδιασμένο. Διότι ανάμεσα στα πολεμοφόδια υπήρχαν και βόμβες μολότοφ! Λες και επρόκειτο για στρατιωτική επιχείρηση.
Ναι, αυτή είναι η κατάσταση που επικρατεί στα περισσότερα ελληνικά γήπεδα. Μάχες σώμα με σώμα, αντί για ποδόσφαιρο ή μπάσκετ. Ενέδρες σε πούλμαν. Κάψιμο λεωφορείων. Απειλές και εν τέλει μαχαιριές, είτε για ξεκαθάρισμα λογαριασμών είτε απλά για εκφοβισμό ή εκδίκηση.
Το μίσος ανάμεσα στους οπαδούς είναι άσβεστο. Αλλά εδώ πρόκειται για καθολική καθίζηση του φίλαθλου πνεύματος. Οι έννοιες περί αθλητικού ιδεώδους και άμιλλας έχουν πεταχθεί στο καλάθι των αχρήστων. Το να λύνει κάποιος τις (όποιες) διαφορές του με μαχαίρια και καδρόνια, απλά επιβεβαιώνει τα ζωώδη του ένστικτα. Και όλα αυτά φανερώνουν πόσο χαμηλά έχουμε φτάσει ως κοινωνία και ως λαός.
Δεν έχουμε μάχη επιχειρημάτων ή μάχη σε αθλητικά πλαίσια, αλλά επιθέσεις με κάθε μέσο. Το θέμα πλέον είναι κοινωνικό και θα πρέπει να απασχολήσει τους πάντες. Γιατί δεν θα αργήσει να έρθει και κάποιος νεκρός.