[Δρόμοι] «Οι Φλαμανδοί…

«Οι Φλαμανδοί…

… δεν ζουν στους δρόμους, ζουν κατά κύριο λόγο στα σπίτια τους. Οι Φλαμανδοί αγαπούν την ησυχία, μετά τις δέκα η ώρα το βράδυ ο θόρυβος δεν είναι αποδεκτός. Στη Φλάνδρα, οι άνθρωποι δεν κάνουν επισκέψεις χωρίς να έχουν ειδοποιήσει: συνήθως δίνουν πρώτα ραντεβού, δεν τους αρέσει η παραβίαση του προσωπικού τους χώρου. Οι Φλαμανδοί είναι πάντοτε στην ώρα τους: αν πρέπει να κάνετε κάτι στις εννέα η ώρα το κάνετε στις εννέα η ώρα. Στο Βέλγιο δεν βρέχει χρήματα», κ.λπ., κ.λπ.

Θλιβερές…

… και προσβλητικές οι γενικεύσεις αυτές έχουν σταχυολογηθεί από το «Μεταναστεύοντας στη Φλάνδρα», ένα εγχειρίδιο εισαγωγής για όσους θα ήθελαν να εγκατασταθούν σε αυτή την περιοχή του Βελγίου που ονειρεύεται την αυτονομία, ακόμα και την ανεξαρτησία, και που σκέπτεται επί του παρόντος να προσφέρει ένα 40% των ψήφων στο αυτονομιστικό κόμμα του Μπαρτ ντε Βέβερ, επικεφαλής της Νεοφλαμανδικής Συμμαχίας (NVA) και υποψήφιου για τη δημαρχία της Αμβέρσας. Το επίμαχο εγχειρίδιο και το DVD που το συνοδεύει έχουν μεταφραστεί στα αραβικά και τα γαλλικά, ενώ σύντομα θα μεταφραστούν στα τουρκικά και τα ρωσικά. Τα παρουσίασε στις 7 Μαΐου στην Καζαμπλάνκα ο εμπνευστής τους Γκέερτ Μπουρζουά, μέλος της NVA και υπουργός Εσωτερικών και Ενσωμάτωσης στη Φλάνδρα.

Ενώπιον των μαροκινών…

… δημοσιογράφων, ο Μπουρζουά υπογράμμισε πως, αντίθετα από τη γειτονική Ολλανδία, η Φλάνδρα δεν αξιώνει πρότερη γνώση των φλαμανδικών. Προσπάθησε να υπερασπιστεί μια πολιτική «που δεν αποκλείει» αλλά «ενσωματώνει», προσφέροντας μια πραγματική ευκαιρία σε εκείνους που επωφελούνται των κανονισμών περί οικογενειακής επανένωσης και που συνιστούν πλέον το μεγαλύτερο κομμάτι της μετανάστευσης. Κάπου 2.700 Μαροκινοί επωφελήθηκαν αυτών των διατάξεων το 2011. Και συνολικά 65.000 μετανάστες – ανάμεσά τους και Γάλλοι – έχουν ακολουθήσει ήδη την inburgering, την οδό ενσωμάτωσης του πολίτη. Περίεργοι και λίγο μπερδεμένοι, πολλοί από τους μαροκινούς δημοσιογράφους έκριναν θετική επί της αρχής την παρουσίαση της κοινωνίας υποδοχής υπό ένα πρίσμα, ας πούμε, ρεαλιστικό. Χρειαζόταν όμως, αναρωτήθηκαν, αυτή η «συγκατάβαση», η «ηθικολογία»; Μιλώντας για μια περιοχή «όπου βρέχει συχνά» και για «κατοίκους-φουντούκια» («σκληροί εξωτερικά, μαλακοί στο εσωτερικό, δύσκολο να τους ανοίξεις»), μήπως ουσιαστικά ο υπουργός καλούσε τους υποψήφιους εξόριστους να μείνουν στα σπίτια τους; Δεν παρακάμπτει άραγε, χρησιμοποιώντας ως άλλοθι την ενσωμάτωση, τους κανόνες της ομοσπονδιακής βελγικής κυβέρνησης – που χαρακτηρίζονται υπερβολικά χαλαροί από τη NVA;

Η Φλάνδρα…

… του κυρίου Μπουρζουά – που δεν είναι όλη η Φλάνδρα – μοιάζει πολύ, τόσο που μπορεί κανείς να τις μπερδέψει, με εκείνες τις χώρες της Ευρώπης, ολοένα και περισσότερες, όπου η υπεράσπιση της ταυτότητας συνίσταται στο να λες στον «άλλο» πως, αν δεν φιλοδοξεί να μοιάσει κατά 100% στο ιδανικό πορτρέτο του αυτόχθονα και να τηρήσει το τρίπτυχο «ένας λαός, μια γλώσσα, μια κουλτούρα», δεν θα είναι ποτέ καλοδεχούμενος. Α! Και όπως λέει το εγχειρίδιο, «η Φλάνδρα είναι ξακουστή σε ολόκληρο τον κόσμο για την καλή της μπίρα, τις σοκολάτες και τις βάφλες της»…