e-mail

Τα λάμα και οι καθρέφτες, όταν θυμώνουν, φτύνουν

Αγαπητή Φοίβη, χαιρετώ και καλό καλοκαιράκι.

Δεν σε ξέχασα αλλά χάθηκα στη μετάφραση, πώς τα λέει ο ένας και πώς τα λέει ο άλλος, μου χρειάζεται Λεξικό Μπαμπινιώτη. Ο λαός, ο μέγας τιμωρός, ξεπάστρεψε τους παλιούς και έφερε νέα πνοή στο πολιτικό τοπίο.

Τα δύο κάποτε μεγάλα κόμματα έγιναν μικρά, τρομάρα τους. Η Αριστερά κομμάτια, από ροζ μέχρι βαθύ κόκκινο. Η σκοτεινή πλευρά της Δεξιάς τρόμος, ο Δίας να βάλει το χέρι του.

Τα υπόλοιπα, τα γνωστά. Τουρλουμπούκι, να δούμε ποιος θα κυβερνήσει. Και είδαμε.

Εκείνο που με απασχολεί πολύ, φίλη Φοίβη Αθηναίου, είναι η εικόνα μας στο εξωτερικό. Τους χρωστάμε τα έντερά μας και πουλάμε τσαμπουκά.

Τελικά, μπαταξήδες, αυτοί είμαστε. Τώρα θα αρχίσουν και οι ευρωπαϊκές εισπρακτικές εταιρείες τα τηλεφωνήματα μέσα στα μεσάνυχτα.

Στο έχω ξαναγράψει ότι λυπάμαι πολύ που έκανα παιδιά και αυτά μου χάρισαν εγγόνια. Τι τους αφήνω και τι τα περιμένει στο μέλλον;

Για να μη γελιόμαστε, αυτοί που διαλέγουμε να μας κυβερνήσουν είναι κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν μας, η σκατόφατσά μας δηλαδή. Ας δούμε στον καθρέφτη, όλο και κάποιος από αυτούς μας μοιάζει.

Εχω ένα παλιό δεκαχίλιαρο για ενθύμιο, ίσως μου χρειαστεί στην ανάγκη.

Πάντα φιλικά, Μανώλης Περάκης

Μην το λέτε αυτό, αγαπητέ Μανώλη, με τον καθρέφτη, μην το λέτε. Διότι κάποιοι έχουμε και καλύτερη ιδέα για τον εαυτό μας. Αλίμονο αν περιμένουμε να κοιταχτούμε, ως κοινωνία και ως άνθρωποι, στον καθρέφτη και να δούμε πως μας μοιάζει κανένας Χαϊκάλης, κανένας Καιάδας, καμιά Ελενα Κουντουρά, κανένας Αδωνις, κανένας Γιακουμάτος, καμιά Κατερίνα Παπακώστα, κανένας Νικήτας Κακλαμάνης – Θου Κύριε, φυλακή τω στόματί μας…

Τσίρκο σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω

Αγαπημένη Φοίβη, καλημέρα.

Σου γράφω τούτο το μελαγχολικό πρωινό που δυστυχώς έκανα το λάθος να ακούσω και να δω ειδήσεις για να μάθω πως ο Αντωνάκης ο Σαμαράς που έχει αλλάξει τουλάχιστον δύο φορές το τροπάρι απέναντι στο Μνημόνιο (πότε το θέλει, πότε δεν το θέλει, πότε το ξαναθέλει, πότε δεν το θέλει ξανά) προσεταιρίζεται τον κάθε πικραμένο, που είναι και της μόδας ως λέξη τελευταία.

Πήρε, με την καλή την έννοια για κείνον (για μας δεν ξέρω) την Ντορούλα, αν και το σωστό είναι Ντοράκλα, πάει να πάρει τον πικραμένο και παραγκωνισμένο Καρατζαφέρη που έπαιξε κι έχασε, πήρε για συμπαραστάτη και τον Ψωμιάδη (δεν είναι υπόδικος ή δεν είχε κατηγορηθεί ότι εμπλέκεται σε σκάνδαλα, αλήθεια;).

Στη μανία του να μαζέψει ψήφους, αφού πρώτα το διέλυσε το κόμμα από το οποίο είχε αποστατήσει, αφού έδιωξε όσους διαφωνούσαν μαζί του, θα φτάσει να φτιάξει όχι κόμμα αλλά τσίρκο. Του κάθε πικραμένου!

Οπως λέτε κι εσείς, αγαπητή Φοίβη, δεν υπάρχει πλέον Τσίπ(ρ)α.

Με εκτίμηση, Αναστασία Δοντά

Τι να σας πω, αγαπητή Αναστασία; Τώρα που τα γύρισε και το τσιπραίικο και λέει με έμφαση «μέσα στο ευρώ», «μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση» αλλά έξω από το Μνημόνιο, βρήκε να μαζέψει τον κάθε πικραμένο, όπως λέτε, για να μας πει άραγε τιιιι; Αφήστε που και τοπικό δικαστήριο της Χάγης στην Ολλανδία κατέστησε νόμιμο το Κόμμα των Παιδόφιλων (PNVD). Αφήστε που μετά τα ευπώλητα «Ματωμένα φεγγάρια», μια λογοπλάστης μπεστσελερατζού, από κείνες, μας απειλεί (κανονικά!) με τον «Αϋπνο ουρανό». Αφήστε που μας τρώει η αγωνία αν ο Αντωνάκης θα μαζέψει και τη Βάνα Μπάρμπα και τον Γιαννάκη Παπαμιχαήλ και τον εθνικό ποιητή Καρβέλα (της Αννούλας ντε!) και τις οπλοφορίες του, μέσα στον πανικό για λίγα ψηφουλάκια. Είναι για να ησυχάζουμε αυτά;