Το μυστικό των μεσήλικων πρωταθλητών

Η ηλικία κατά την οποία άρχισαν τη σκληρή προπόνηση και τους αγώνες είναι το κριτήριο που καθορίζει τις επιδόσεις και την απόδοση των πρωταθλητών σε μεγαλύτερη ηλικία, σύμφωνα με τις τελευταίες επιστημονικές έρευνες.

Αυτό που πιστεύουν ολοένα και περισσότεροι, είναι πως αν κάποιος δρομέας αρχίσει σε νεαρή ηλικία τους αγώνες, τότε οι επιδόσεις του ως μεσήλικος θα είναι χειρότερες από κάποιον που θα αρχίσει να προπονείται συστηματικά στα 40 του.

Η θεωρία αυτή δεν έχει αποδειχθεί πλήρως επιστημονικά, όμως υπάρχουν δεδομένα από έρευνες που την υποστηρίζουν. Μία από αυτές ανήκει στη Βόντα Ράιτ, χειρουργό ορθοπεδικό και ερευνήτρια σε θέματα άσκησης στο Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ.

Η Ράιτ έχει μελετήσει τις επιδόσεις των μεσήλικων αθλητών που παίρνουν μέρος στο αμερικανικό πρωτάθλημα στίβου για αθλητές άνω των 50 ετών. Αυτό που διαπίστωσε, με έκπληξή της, είναι ότι μέχρι τα 75 τους οι επιδόσεις είναι ελάχιστα χειρότερες από αυτές σε νεαρότερη ηλικία. Μετά τα 75 όμως η φθορά είναι πολύ μεγαλύτερη.

Η επιστήμονας ρώτησε τους αθλητές πότε άρχισαν τη συμμετοχή τους στον αθλητισμό. Το 95% απάντησε ότι ασχολούνταν ενεργά με τον αθλητισμό «όταν ήταν έφηβοι» και το 85% «όταν ήταν νεαροί ενήλικοι». Αυτά όμως που δεν ρώτησε είναι με ποια αθλήματα καταπιάνονταν σε νεαρή ηλικία, αν δηλαδή ήταν τα ίδια ή διαφορετικά από αυτό με το οποίο ασχολούνται τώρα, καθώς επίσης και πότε άρχισαν να συμμετέχουν σε αγώνες. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι και οι δύο αυτοί παράγοντες παίζουν ρόλο στις επιδόσεις τους σε μεγάλη ηλικία.

Σχετική με το θέμα είναι μία άλλη έρευνα, του Χιροφούμι Τανάκα, ερευνητή σε θέματα άσκησης στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Οστιν. Μαζί με τους συνεργάτες του μέτρησαν τη μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου 153 αντρών ηλικίας 20-75 ετών.

Ο δείκτης αυτός περιγράφει πόσο οξυγόνο φτάνει στους μυς στη διάρκεια της άσκησης κι έτσι θεωρείται κριτήριο για τις επιδόσεις των αθλητών.

Οι 64 από τους ερωτηθέντες δεν ασκούνταν, ενώ οι 89 ήταν καλά προπονημένοι αθλητές αντοχής. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Ναι μεν οι αθλητές αντοχής είχαν υψηλότερο δείκτη από τους συνομηλίκους τους που δεν ασκούνταν, όμως όσο μεγάλωναν, αυτός ο δείκτης μειωνόταν περισσότερο από ό,τι στους μη ασκούμενους.