λήμματα

Βαμπίρ. Η μία από τις δύο ισχυρότερες φυλές της Γραικολάνδης (βλ. λήμμα.) Ταύτισε τη χώρα και την αγάπη για τη χώρα με την απομύζηση του δημόσιου ταμείου. Εκανε την ιδιοτέλεια επιστήμη και τον παρασιτισμό υψηλή τέχνη. Τα μέλη της φυλής έχουν αποκληθεί κατά καιρούς «μάγκες», «σαΐνια», «ξύπνιοι», «αετοί» και άλλα κολακευτικά παρόμοια. Στον διαρκή εμφύλιο της Γραικολάνδης βρήκαν πρώτα απέναντί τους τους έντιμους και τους έκαναν μια χαψιά. Επειτα καταβρόχθισαν τους συνεπείς (τους επονομαζόμενους και «μακάκες»). Ετσι το πεδίο έμεινε ελεύθερο και δεν συνάντησαν ουσιαστικά κανένα εμπόδιο προκειμένου να αναπτύξουν τη δραστηριότητά τους – κάτι ισχνές εστίες αντίστασης τις ισοπέδωσαν κυριολεκτικά. Σήμερα προετοιμάζονται για το μεγάλο ντέρμπι με τα Ξόανα (βλ. λήμμα) που θα κρίνει το πραγματικό αφεντικό της Γραικολάνδης.

Γραικολάνδη. Χώρα του βυθού. Επειτα από σκληρή πάλη, που κράτησε περίπου δύο αιώνες, οι δύο φυλές που επικράτησαν εκεί ήταν τα Βαμπίρ και τα Ξόανα (βλ. λήμματα). Αφού κατατρόπωσαν όλους τους «αντιπάλους» τους και έσβησαν απ’ τον χάρτη κάθε στοιχείο ικανό να αμφισβητήσει την ηγεμονία τους, ετοιμάζονται τώρα για την τελική τους αναμέτρηση. Ο αγώνας προβλέπεται ανελέητος, σκληρός μέχρι θανάτου. Η έκβασή του, όμως, δεν αναμένεται να επηρεάσει την τύχη της υποβρύχιας χώρας. Αυτή εξασφάλισε για τον εαυτό της τη μοίρα της μέδουσας. Τσιμπάει χωρίς διάκριση τους αμέριμνους κολυμβητές που, ανήξεροι, κάνουν μακροβούτια στα νερά της. Είναι αλήθεια, όμως, ότι εδώ και δύο χρόνια έγινε γνωστό το γεωγραφικό της στίγμα, γι’ αυτό κι όλο και περισσότεροι αποφεύγουν τα μπάνια στην περιοχή της, με αποτέλεσμα να έχει ήδη μειωθεί εντυπωσιακά ο αριθμός των θυμάτων της.

Θεός. Ολοι οι πιστοί του έχουν συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι έχει κι αυτός μια αδυναμία που λέγεται Ελλάδα. Του τη συγχωρούν. Μερικοί μάλιστα επιχείρησαν να κάνουν υπούλως μια διάκριση. Εκαναν λόγο για έναν «Θεό της Ελλάδας», υπονοώντας ότι πρόκειται για μια κλασματική υπόσταση της ολότητας του Θεού. Τους έδωσαν προς τούτο άφθονες αφορμές οι περιπέτειες της χώρας κατά τη διάρκεια των δύο περίπου αιώνων που υπάρχει το νεοελληνικό κράτος. «Δεν μπορεί», ισχυρίζονται οι οπαδοί της θεωρίας του κλάσματος, «ο Θεός ως όλον να ασχολείται τη μια με τους εθνικούς διχασμούς, την άλλη με τους εμφύλιους πολέμους, την παράλλη με τους φοροφυγάδες ή με το πρόβλημα της ονομασίας του βόρειου γείτονα αυτών των ανθρώπων. Ελεος! Για να μη μιλήσουμε για τα τελευταία κατορθώματά τους: Μνημόνια, χρεοκοπίες, εκλογές. Απ’ αυτό και μόνο, από τα δεινά δηλαδή που υφίστανται τα δύο τελευταία χρόνια, συνάγεται ότι ο Θεός – κλάσμα που τους προστατεύει έχει πάθει υπερκόπωση και τους έχει αφήσει εν μέρει ακάλυπτους, πράγμα που δεν θα συνέβαινε αν είχαμε να κάνουμε με τον Θεό – όλον, ο οποίος είναι εξ ορισμού ανεξάντλητος». Η θέση αυτή πυροδότησε μια μεγάλη συζήτηση, που βρίσκεται σε εξέλιξη, μεταξύ θεολόγων, πολιτικών επιστημόνων, οικονομολόγων και άλλων. Ολα δείχνουν ότι επικρατεί η άποψη ότι τελικά πρόκειται περί ενός και του αυτού Θεού.

Ξόανα. «Στη Γραικολάνδη μόνο οι νεκροί δεν πεθαίνουν ποτέ». Είτε ως ένδοξα ονόματα του απώτερου παρελθόντος είτε ως θύματα των αδελφοκτόνων πολέμων, των εξορμήσεων με στόχο την «εθνική ολοκλήρωση», της άμυνας απέναντι στους εισβολείς και τους κατακτητές, οι σκιές έχουν κατακτήσει ασύλληπτα δικαιώματα κάτω από το ανελέητο φως που λούζει τη χώρα αυτή ακόμη και υπό συνθήκες βυθού. Είναι τα στοιχειά της Δημιουργίας και του Θανάτου. Αυτά ονομάζονται Ξόανα. Οι ζωντανοί, όσο δεν είχαν εξολοθρευτεί από τα Βαμπίρ, βρίσκονταν μπροστά τους σε σχέση διαρκούς ταπείνωσης και μοιραίας υποταγής. Τώρα που έφυγαν απ’ τη μέση, τα Ξόανα δεν έχουν άλλη επιλογή: θα χτυπηθούν με τα Βαμπίρ και ό,τι ήθελε προκύψει.

Πικραμένος. Τη μια μέρα η εκδοχή του Κάθε Πικραμένου αυτοπροτείνεται για Πρωθυπουργός της χώρας. Την άλλη μέρα διορίζεται Πρωθυπουργός ο κύριος Παναγιώτης Πικραμμένος. Με δύο μι ο δεύτερος, με ένα μι ο πρώτος. Δεν θα σκαλώσουμε σ’ αυτό. Θα πούμε ότι στη Γραικολάνδη υπάρχει, φαίνεται, τελικά ένα ξεκάθαρο ρεύμα υπέρ των πικραμένων, γεγονός που εξηγείται ιστορικά.