[Ιστορίες συνωμοσίας] Μη μιλάς, δεν είναι απαραίτητο

«Δεν φοβάμαι την επιστροφή στη δραχμή. Το θέμα του νομίσματος στην εποχή μας είναι περισσότερο συμβολικό παρά ουσίας», είπε ο ένας. Κάθομαι και παρακολουθώ αυτές τις ημέρες πολιτικές δηλώσεις, συνεντεύξεις και προεκλογικές τοποθετήσεις τραγουδιστών που δεν βρίσκονται δα και στον Κολοφώνα της δόξας τους. Είδαν φως και γλίστρησαν στη μεριά που κατά καμία έννοια δεν τους ανήκει. Παρεπιδημούντες στα ελώδη του λεγόμενου «έντεχνου», ποιος από αυτούς πέταξε ποτέ ψηλότερα από κουνούπι; Κι όμως. Αισθάνονται απευθείας απόγονοι του Μάνου Χατζιδάκι και ως τέτοιοι αποφαίνονται συγχέοντας την παρατεταμένη μουσική τους κλάψα με το έργο του και το δημοκρατικό του ανάστημα. Ποια είμαι εγώ που θα τους αμφισβητήσει; Η καμία. Η εντελώς καμία. Η κουφή. Αυτή που δεν ενέδωσε στο προ εικοσαετίας ελληνικό καφέ σαντάν ούτε και στην τωρινή του μετεξέλιξη σε βερολινέζικο καμπαρέ μετά τρούλου. Τρούλος είναι η έλλειψη μέτρου και η περίσσια ματαιοδοξία αλλά και η πονηριά. Σου λέει, βάλε τώρα που γυρίζει το νεανικό κοινό σε επικότερους τρόπους εκτόνωσης, έι-οπ, έι-οπ. Ή μήπως όχι;

Εν τω μεταξύ, από κάθε πόρο της αποσβολωμένης αυτής πόλης ξετρυπώνουν, χρόνια τώρα, ροκάκια γκρουπάκια (κιθάρα, μπάσο, ντραμς και φωνή) που δεν χρειάζονται πολιτικό κύμα ούτε γραφείο Τύπου για να λαλήσουν.

Είναι σίγουρο ότι θα μας χρειαστεί μεταφραστής για να συνεννοηθούμε μαζί τους. Αλλα και να μην τα καταφέρουμε, μικρό το κακό. Αυτοί στο αγγλόφωνο σιβυλλικό τους σύμπαν κι εμείς νυν και αεί στα βασικά της Μοσχολιού, του Τσιτσάνη, του Σαββόπουλου. Ε όχι και να μας πουν εφαψίες τώρα στα γεράματα…