[Ανορθόδοξα] Το Σύνδρομο του Ναυαρίνου

Εντονο συναισθηματισμό πολλοί μπορούν να αποδώσουν στη συλλογική συμπεριφορά της σύγχρονης Ελλάδας. Κανείς όμως δεν δικαιούται να μας προσάψει αστάθεια στους στόχους που από την πρώτη στιγμή της απελευθέρωσης θέσαμε ως έθνος, κοινωνία κ.τ.λ. Τον Ιανουάριο του 1827 έφτασε στο Ναύπλιο ο πρώτος κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας. Στόχος του ήταν η δημιουργία μιας σύγχρονης διοίκησης, για τα δεδομένα της εποχής εκείνης, η οποία θα επέτρεπε στο νεογέννητο κράτος να βρει μια θέση στον κόσμο του.

Το 2012 ο εκσυγχρονισμός της δημόσιας διοίκησης εξακολουθεί να παραμένει το ζητούμενο της πολιτικής ζωής της χώρας. Το 1843 στην Εθνοσυνέλευση ο καβγάς γινόταν για το ποιοι θα διορίζονται στο Δημόσιο. Από τη μια πλευρά ήταν ο Μακρυγιάννης και ο Ρήγας Παλαμήδης που υποστήριζαν πως δικαίωμα διορισμού έχουν μόνο οι «αυτόχθονες», οι προερχόμενοι από τις απελευθερωμένες περιοχές. Επικεφαλής της αντίπαλης παράταξης ήταν ο Ιωάννης Κωλέττης, ο οποίος υπερασπίστηκε τους «ετερόχθονες». Τότε, για πρώτη φορά και με την ευκαιρία των διορισμών στο Δημόσιο, ακούστηκε και ο όρος Μεγάλη Ιδέα. «Διά την μεγάλην ταύτην ιδέα του ελληνισμού επολεμήσαμεν, διά τους απανταχού Ελληνας».

Τελικά επεκράτησαν οι οπαδοί της αυτοχθονίας. Με αποτέλεσμα να πάρει τον λόγο ο φιλέλληνας Τσερτς και από το βήμα να φωνάξει εκείνο το περίφημο «γκαϊντούρια» στους εκπροσώπους του έθνους. Ας σημειωθεί ότι, βάσει του νόμου περί αυτοχθόνων, δεν διόριζαν τον εθνικό μας ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο στο Πανεπιστήμιο επειδή είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη.

Το 2012, ένα από τα μεγάλα ζητήματα των εκλογών είναι οι διορισμοί στο Δημόσιο. Μπορεί το θέμα της αυτοχθονίας να έχει λυθεί ή να έχει μεταλλαχθεί, όμως το ζήτημα παραμένει ανοιχτό: θα φύγουν οι 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι ή θα προσληφθούν άλλοι 100.000 όπως υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ; Σταθεροί στόχοι, σταθερή πορεία και σταθερή αυτοπεποίθηση, η οποία και τον ιστορικό χρόνο μπορεί να μηδενίσει και την πραγματικότητα μπορεί να αναπλάσει. Διότι, ως γνωστόν, τον Οκτώβριο του 1827, στον κόλπο του Ναυαρίνου οι στόλοι των τριών μεγάλων δυνάμεων της εποχής κατατρόπωσαν τον οθωμανικό, με αποτέλεσμα να επιτρέψουν στην πνέουσα τα λοίσθια επανάσταση να αναγεννηθεί από τις στάχτες που είχε αφήσει πίσω του το πέρασμα του Ιμπραήμ.

Το οποίο θα συμβεί και τώρα, αφού, όπως επιμένουν ορισμένοι, ακόμη κι αν κάνουμε ό,τι μας καπνίσει, ακόμη κι αν αθετήσουμε τις συμφωνίες και τους γράψουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας, ίνα μη είπω χείρον τι, την τελευταία στιγμή δεν πρόκειται να μας αφήσουν αβοήθητους. Καθότι δεν τους συμφέρει. Καθότι η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ θα σημάνει τη διάλυση της ευρωζώνης και η Γερμανία τρέμει τη διάλυση της ευρωζώνης.

Σε αντίθεση με την Ελλάδα η οποία είναι τόσο δυνατή ώστε να μη φοβάται ούτε τη δραχμούλα, ούτε τα γρόσια, ούτε τις ρουπίες. Διότι, ως γνωστόν, η Ελλάδα δεν μασάει από ανταγωνισμούς και τέτοια. Παίζει πάντα εκτός ανταγωνισμού, μια και το Σύνδρομο του Ναυαρίνου, που διακατέχει το συλλογικό μας υποσυνείδητο, μπορεί και μηδενίζει τον μετρητή του ιστορικού χρόνου.