Η ιστορία επαναλαμβάνεται και πια δεν είναι φάρσα

Βλέπω για πολλοστή φορά την έξοδο του Προεδρικού Μεγάρου. Οι πολιτικοί άνδρες βγαίνουν με προσεκτικά φωτογενές το πρόσωπο και όλοι σχεδόν (δεν πρόλαβα τον τελευταίο, αλλά όχι έσχατο) εξηγούν πόσο αυτοί ήθελαν τις εκλογές αλλά οι άλλοι, οι συνθήκες, οι Αρχές, ο καιρός, η μεταπανσέληνος περίοδος τους εμποδίζουν.

Αν δεν ήταν τόσο άσχημα τα πράγματα και τόσο αδιέξοδα, θα έλεγα, μήπως τους εμποδίζουμε τελικά εμείς;

Μήπως να αποχωρήσουμε όλοι από το πάτριον έδαφος και να τους αφήσουμε να κάνουνε ήσυχοι τη δουλειά τους; Την οποία δουλειά τους τελευταία δεν κατανοώ. Ηξερα παιδιόθεν ότι οι άνδρες αυτοί ασχολούνται με τη διακυβέρνηση της χώρας. Τώρα όμως που η χώρα, κατά τα λεγόμενά τους πάντα, είναι βυθισμένη, τι ακριβώς κυβερνούν;

Διαδόσεις λένε ότι προσπαθούν να κυβερνήσουν ο καθένας το κόμμα του που πλέει ακυβέρνητο στα άγρια πελάγη της κατάρρευσης του υπαρκτού καπιταλισμού.

Αλλες πάλι φήμες τούς θέλουν ρακοσυλλέκτες ψήφων. Και έτερες ειδήσεις, εντελώς διασταυρωμένες και διαψευσμένες ταυτοχρόνως εκατέρωθεν, τους έχουν για κανονικούς τυχοδιώκτας της πολιτικής.

Εγώ θα αρκεστώ στην εικόνα τους. Ετσι όπως κατεβαίνουν κοστουμάτοι την Ηρώδου του Αττικού, με τις ακτίνες του ήλιου να ψάχνουν μέσα απ’ της νεραντζιάς τα φύλλα να τους χαϊδέψουν τα μαλλιά και το φως να μη θέλει να κάτσει απάνω τους.

Το φως όπου φύγει φύγει. Τρέχει σαν τρελό να κρυφτεί πίσω απ’ τις κάμερες των στρατοπεδευμένων συνεργείων, στα τζάμια της λιμουζίνας καθρεφτίζεται, πηδάει πάνω απ’ τα κάγκελα του Μεγάρου, ορμάει μέσα απ’ τα παράθυρα, βλέπει και φρίττει τους αρχηγούς των αποκομμάτων να συσκέπτονται την τύφλα τους και έντρομο ξαναγυρνάει πίσω. Πιάνει μια κολόνα στον Παρθενώνα και κει που πάει να ησυχάσει και να βρει το φως το φως του, ένα μεγάλο πανό από Αλέκα μεριά φερμένο κι απ’ το ΚΚΕ υπογεγραμμένο το κουκουλώνει και το ρίχνει στο μαύρο σκότος.

Αντε πάλι εκλογές. Αντε πάλι τα συνθήματα, οι συγκεντρώσεις, η απελπισία, ποιον, τι, γιατί να ψηφίσεις; Ενας ένας περνάνε μπροστά σου στην εκλογική πασαρέλα (τη Στιρέλα, τη Στιρέλα).

Μια Νέα Δημοκρατία με το ξεκούρδιστο περπάτημα του αρχηγού της. Ενα μισολιπόθυμο ΠΑΣΟΚ να σέρνεται για να μαζέψει τα κομμάτια του, η ΔΗΜΑΡ αξιοπρεπής λογική πολύ κοντή για το μπόι της, ο Καμμένος από χέρι διαψεύδει προέδρους και δημοκρατίες, η κυρία του Παπά του Ρήγα δηλώνει «κάνω πόλεμο με νύφες και μ’ αγγόνια», η Χρυσή Αυγή περιορίζεται στον ρόλο τής μαντάμ ντε κομπανί αναξιοπαθούντων κι ένας λαός που, αν και θέλει το ευρώ, διαδηλώνει ευθαρσώς: «Τσίπρα δεν έχετε απάνω σας;».