Με κιθάρες και μπουζούκια

1 λεπτό
«Ολα τα κουρεία (γύρω στο 1948) ήταν εστίες του ρεμπέτικου. Είχαν άλλοι κιθάρα κι άλλοι μπουζούκι κάπου μέσα στο μαγαζί τους» αφηγείται ο συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης ο οποίος σε ένα κουρείο της Καλλιθέας γνώρισε τον Ακη Πάνου και επιβεβαιώνει έτσι την κοινωνική διάσταση των μπαρμπέρικων.
Και τα μεταγενέστερα χρόνια το κουρείο – με όλους τους μετασχηματισμούς του από το λαϊκό μπαρμπέρικο όπου ανέβαιναν οι πιτσιρικάδες σε σανίδι για να φτάνει ο κουρέας το κεφάλι τους μέχρι τα υπερλούξ κομμωτήρια – άλλαξε μορφή, δομή, διακόσμηση. Διατηρήθηκε όμως η ουσία του. Αυτή που θέλει το κουρείο και το κομμωτήριο κρίκο στη συνεκτικότητα μιας πόλης ή ενός χωριού, δοχείο ζωής και συναναστροφών.














