[Φαινόμενα] Οταν χάνεται το μέτρο

Η παράδοση, κοσμική και εκκλησιαστική, έχει φροντίσει να διαμορφώσει έθιμα για την τελετή της ταφής τα οποία και τιμούν αναλόγως τον εκλιπόντα και σέβονται τη θλίψη για την απώλεια των συγγενών και οικείων. Η τηλεοπτική υπερβολή δεν έχει στόχο τον σεβασμό μπροστά στον θάνατο αλλά την εκτυφλωτική προβολή λεπτομερειών της διαδικασίας στην οποία εντάσσονται, ακόμη και αν δεν είναι αυτή η πρόθεσή τους, στην ικανοποίηση της περιέργειας και του πολύ ανθρώπινου κουτσομπολίστικου ενστίκτου. Με αποτέλεσμα να χάνεται το μέτρο και να ισοπεδώνονται αξίες και πρότυπα που οι ίδιοι οι εκλιπόντες όσο βρίσκονταν εν ζωή μπορεί ουδέποτε να μην είχαν διανοηθεί να αναμετρηθούν με αυτά.

Ετσι παρακολουθήσαμε τις ημέρες αυτές ένα ακόμη τηλεοπτικό ξέσπασμα φωτογενούς συγκίνησης και σχολιαστικής αμετροέπειας για τον θάνατο του ηθοποιού Κώστα Καρρά. Εχουμε δε τόσο εθιστεί σε αυτού του είδους την ισοπεδωτική, πανομοιότυπη αποθέωση κάθε διάσημου εκλιπόντος από τις εκπομπές του κουτσομπολιού ώστε πλέον θεωρείται το θέαμα του είδους ταυτόσημο με τα μακάβρια αξεσουάρ που έχει επιβάλει η βιομηχανία των γραφείων τελετών. Με αποτέλεσμα οι τελετές της ταφής να έχουν εξελιχθεί πλέον και υπό την τηλεοπτική καθοδήγηση σε μακάβρια μέθοδο αποτίμησης της εν ζωή προσωπικότητας του αποθανόντος μέσω του αριθμού των στεφάνων, της προσέλευσης του κόσμου, και δη διασήμων, καθώς και του αριθμού των ρεπόρτερ και των καμερών οδηγώντας, όπως είναι φυσικό, σε παραπλανητικά συμπεράσματα. Γιατί με τον ίδιο τηλεοπτικό τρόπο σκηνοθετείται η τηλεοπτική υπερσυγκίνηση για τον αποθανόντα είτε πρόκειται για ηθοποιό που πρωταγωνίστησε στις βιντεοταινίες των 80s είτε για άνθρωπο του πνεύματος με διεθνή ακτινοβολία είτε για λαϊκό βάρδο.

Ο ίδιος ο Κώστας Καρράς πάντως, από τους ηθοποιούς που μεσουράνησαν τη χρυσή εποχή του εμπορικού σινεμά, των μιούζικαλ και των αισθηματικών ταινιών, απείχε από το να είναι «λαϊκό είδωλο». Χαμηλών τόνων, ουδέποτε προκάλεσε με την προσωπική του ζωή, διακριτικός, ως ηθοποιός υπηρέτησε όλα τα μέσα χωρίς ωστόσο να διακριθεί, ούτε έδειξε να το επιδιώκει.

Οσο για την τηλεοπτική καριέρα του, συμμετείχε σε εμπορικές σειρές του συρμού που μόνον η δική του αγαπητή παρουσία τούς έδινε ενδιαφέρον, άλλο αν προβλήθηκαν τις ημέρες αυτές αποσπάσματα συνοδευόμενα από τέτοιους θαυμαστικούς σχολιασμούς σαν να επρόκειτο για ερμηνεία του στον Οιδίποδα.

Ακριβώς αυτό το στοιχείο όμως, της τηλεοπτικής του καριέρας, είναι που τον αναγόρευσε μετά θάνατον σε «είδωλο» και «αξία» ενός τηλεοπτικού θιάσου, στον οποίο πάντως ο ίδιος ποτέ δεν εντάχθηκε και απείχε συστηματικά από πάνελ, κουτσομπολίστικα αφιερώματα και όλα τα συναφή με τα οποία καθιερώνονταν ως «προσωπικότητες» αυτές τις δύο δεκαετίες της κυριαρχίας του τηλεπολτού διάφορες ψευδοαξίες.

Κατανοούμε την αγωνία να υπερεκτιμήσουν και να αποθεώσουν τον τηλεοπτικό τους μικρόκοσμο οι εκπομπές που εξαρτούν την επιβίωσή τους από την έλλειψη κριτηρίων, όμως οι εποχές απαιτούν το εντελώς αντίθετο και η συρρίκνωση του αλλοτινού πλήθους των πιστών τους αποδεικνύει ότι δεν τις εμπιστεύονται πλέον.