[Επιφυλλίδα] Επιτυχία χωρίς αντίκρισμα

Για διαφορετικούς λόγους ενθουσιάζεται, μουδιάζει ή πανικοβάλλεται ο καθένας μας σε σχέση με τα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών. Τουλάχιστον ας είμαστε όσο γίνεται αντικειμενικοί σε αυτό το σημείο. Το δικό μας λοιπόν μούδιασμα είναι λιγάκι μούδιασμα «πολυτελείας». Κατ’ αρχάς όμως να διευκρινιστεί μια παρεξήγηση που κατά πόσο είναι σκόπιμη ή μη, θα το κρίνει πάλι ο καθένας μας. Μιλάμε για εθνικές, δεν μιλάμε για ευρωπαϊκές εκλογές. Δεν μιλάμε για εκλογές με τον λαό να του προτείνεται απευθείας το δίλημμα αν θέλει ή δεν θέλει να παραμείνει στο ευρώ ή να επιστρέψει στη δραχμή. Το δίλημμα που του προτείνεται, καθιστώντας τον υπόλογο για την παραμονή στο ευρώ, συναρτάται με το να εγγυώνται την παραμονή αυτή κόμματα που σε επίπεδο «εσωτερικό» τα έχουν κάνει μπάχαλο.

Πρόκειται για έναν άμεσο ή έμμεσο εκβιασμό να υποχρεώνεσαι να αποκρίνεσαι θετικά για κάτι, όταν δεν εκτιμάς τον άνθρωπο που μεσολαβεί ώστε η θετική σου στάση να πάρει σάρκα και οστά. Με λίγα λόγια δεν μπορείς να μέμφεσαι έναν λαό, αν δεν σου δίνει ως κόμμα την ευχέρεια να διαπραγματευθείς άνετα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όταν τον έχεις απογοητεύσει ή μάλλον δραματικά διαψεύσει σε επίπεδο εθνικό.

Ας λένε ή μάλλον ας ισχυρίζονται ό,τι θέλουν, ακόμη και τα σχετικά κόμματα. Οποια ονομασία και αν έχει η Αριστερά στην Ελλάδα (ΕΔΑ, Συμμαχία – Νέες Δυνάμεις, Συνασπισμός, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚ Εσωτερικού, Δημοκρατική Αριστερά), όποιες και αν είναι οι διαφορές της οι αβυσσαλέες με το ΚΚ, ενώ το τελευταίο δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να τις υπογραμμίζει και να τις «εμψυχώνει», ένα είναι γεγονός: αυτή τη στιγμή ο προοδευτικός, ο αριστερός, ο σοσιαλιστικός λόγος (δεν εννοούμε βέβαια το ΠΑΣΟΚ) συγκεντρώνει ένα ποσοστό 30%. Τεράστια υπόθεση. Με τις αναπόφευκτες προσθαφαιρέσεις, το 1/3 του ελληνικού λαού. Το γράφουμε για να υπογραμμίσουμε κάτι που δεν έχει όσο χρειάζεται εξαρθεί.

Ο προοδευτικός, ο αριστερός, ο σοσιαλιστικός λόγος, ο αφτιασίδωτος και αδιαπραγμάτευτος, αποτελεί μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας και μέσα στην καυτή πολιτική επικαιρότητα όλων των λαών μια «σφήνα», μια αποκάλυψη, που δεν μπορεί με τίποτα να συκοφαντηθεί. Οποια και αν είναι τα σφάλματά του στην πράξη, αποτελεί ένα μέτρο για να αποκαθίστανται μια διαρκώς απειλούμενη ισορροπία, μια καιροφυλακτούσα αδικία, μια ελλοχεύουσα βαρβαρότητα. Αν συναθροίσει κανείς τα έργα που έχουν γραφτεί με κινητήρια δύναμη αυτόν τον αριστερό λόγο, θα μείνει κατάπληκτος για πόσα του οφείλονται ως αισθητική απόλαυση και ως ανθρώπινη κατάκτηση. Με κορυφαία τη ρήση, ανάμεσα σε άλλες, μιας δεδηλωμένα κομμουνίστριας συγγραφέα, της Ελλης Αλεξίου, που έχει πει «συμμάχησα από το πρώτο μου κιόλας βιβλίο με τους αδύνατους και τους αδικημένους και τη συμμαχία αυτή την κράτησα πιστά σε όλη μου τη ζωή». Και να θυμηθούμε επίσης το ελάχιστο γνωστό έργο του «αμαρτωλού» Οσκαρ Ουάιλντ, «Η ψυχή του ανθρώπου στον σοσιαλισμό».

Τι κρίμα λοιπόν σε πολιτικό επίπεδο, εδώ στην Ελλάδα μας, η γενική γραμματέας του ΚΚ, ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, αντί να γίνονται απολογητές της πανανθρώπινης ματιάς των μεγάλων προοδευτικών συγγραφέων, να παραχωρούνται σε διαφωνίες που με την προοπτική δεν λέμε μιας αιωνιότητας, αλλά μιας μόνο εικοσαετίας, θα ηχούν ως παλαιομοδίτικα και ξεπερασμένα πείσματα. Το ευεργετικό για τους ανθρώπους είναι πολύ ξεκάθαρη υπόθεση και δεν γίνεται κάτω από την ίδια βασικά στέγη να ποικίλλουν τόσο οι μεθοδεύσεις για να υλοποιηθεί ώστε να μην μπορεί να υπάρξει συνεννόηση.