[Προβολείς] Ρηχά είναι, μπείτε

Ξύπνησα με μια διαβολεμένη διάθεση σήμερα (χθες για σας). Αντιλαμβάνομαι το πλεονέκτημα που έχει ο αναγνώστης επί του γράφοντος αλλά – κομμάτια να γίνει – θα το ρισκάρω. Τι στο καλό; Μια χαρά μάς έχει μείνει κι εμάς. Να πατάμε χθεσινά ξινά σταφύλια και αντί για κρασί να βγαίνει ξίδι.

Σαν μπαλσάμικο ήταν τη Δευτέρα το βράδυ το ύφος του κυρίου Στρατούλη όταν, από το φιλόξενο δελτίο του Μέγκα, τον ζούληξαν η Φώφη και ο αρχιστράτηγος Αβραμόπουλος ενθαρρύνοντάς τον να κάνει επιτέλους ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Με τέτοια τετανική ακαμψία θα πάει το έρμο στο Γιούρογκρουπ; Τον καταλάβαινα. Καταλάβαινα μέχρι και τις κάλτσες του που εκείνη την ώρα έπρεπε να είχαν γίνει μουσκίδι, αυτά όμως έχει η κυβερνώσα η μπιπ. Ενας λόγος παραπάνω, όταν σε σφυροκοπάνε κάτι παλιές ιερόδουλες που – όσο να πεις – έχουν γράψει χιλιόμετρα στο κουρμπέτι. Απορώ μάλιστα γιατί οι σύντροφοί του τον εξέθεσαν σε τέτοιο ζόρι και δεν τον σκάντζαραν – έστω για τη δύσκολη στιγμή – με τον πατέρα αυτής της νίκης, που δεν είναι άλλος από τον Αλέκο Αλαβάνο. Οσο απασχολημένος κι αν είναι με το καινούργιο αυτοδιοικητικό γκατζετάκι του, θα έπρεπε να βρει τρεις μέρες να στηρίξει τον Αλέξη. Γιατί έτσι το ‘χουμε εμείς στην Ελλάδα, με τα παιδιά μας. Τα ρίχνουμε στα βαθιά – και γύρω γύρω όλη η οικογένεια σε ρόλο βατραχάνθρωπου. Αντε, βούτα τώρα.