Μεταμορφώθηκε σε Πρόεδρο

Η πορεία του μέχρι το Ελιζέ θυμίζει τη χελώνα του Αισώπου. Πριν από τρία χρόνια, ο Φρανσουά Ολάντ ήταν λίγο – πολύ ξεγραμμένος. Είχε εγκαταλείψει, έπειτα από 11 χρόνια, τη θέση του πρώτου γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος, κουβαλώντας μόνο τη φήμη ενός ανθρώπου που αναζητεί τόσο τη συναίνεση, τη «σύνθεση» και τον «συμβιβασμό», που ουδέποτε έχει ελπίδες να εμπνεύσει ως ηγέτης. Ο ίδιος όμως είναι πεπεισμένος πως έχει έρθει η σειρά του• και προετοιμάζεται, «σωματικά, πνευματικά, πολιτικά». Στις 14 Μαΐου του 2011, όταν συλλαμβάνεται στη Νέα Υόρκη το φαβορί Σοσιαλιστών, δημοσκόπων και δημοσιογράφων, ο Ντομινίκ Στρος-Καν, ο Ολάντ έχει ήδη λανσάρει το σύνθημα «ένας νορμάλ πρόεδρος» – το προόριζε ως μομφή για τον υπερκινητικό, επιδειξιομανή Νικολά Σαρκοζί, αλλά πετυχαίνει δυο τρυγόνια. Εχει επίσης χάσει κάπου 10 κιλά, φορά πια κοστούμια ραμμένα επάνω του, γυαλιά χωρίς σκελετό και έχει βάλει όρια στο χιούμορ του, ώστε να ξεφύγει από την καρικατούρα του «κ. Πλακίτσα». Ενα πράγμα δεν αλλάζει: στόχο και θέσεις.

ΤΟΝ ΥΠΟΤΙΜΟΥΣΑΝ. «Τον Ολάντ ανέκαθεν τον υποτιμούσαν», λέει ο Στεφάν λε Φολ, στενός του συνεργάτης εδώ και 17 χρόνια. «Είναι πρόσχαρος, ευγενής, κοντά στους απλούς ανθρώπους. Κάποιοι λένε πως παραείναι καλός, πίσω όμως από αυτήν την καλή πλευρά υπάρχει ένα φοβερό πολιτικό ζώο. Είναι συνεπής: δεν τον έχω δει ποτέ να αλλάζει άποψη στα ουσιώδη».

Στη γαλλική προεδρική μυθοπλασία, η παιδική ηλικία του υποψηφίου παίζει σημαντικό ρόλο. Ο Σαρκοζί έδινε έμφαση στο σοκ του διαζυγίου των γονιών, στον απόντα πατέρα. Ο Ολάντ μισεί τις ψυχοφλυαρίες. Η σχέση του όμως με τον αυταρχικό πατέρα θεωρείται κλειδί της μετέπειτα προσωπικότητάς του. Γεννήθηκε το 1954 στη Ρουέν, εκεί άρχισε και το σχολείο, στους Καθολικούς Αδελφούς. Ο πατέρας του, Ζορζ, ήταν γιατρός ΩΡΛ, άνθρωπος δεσποτικός, που επέβαλε στα δυο του αγόρια, τον Φρανσουά και τον κατά δύο χρόνια μεγαλύτερο Φιλίπ, «διαταγές στρατιωτικές, ακατανόητες». Είχε κατεβεί δυο φορές υποψήφιος, το 1959 και το 1964, με ακροδεξιό ψηφοδέλτιο. Και ήταν βέβαιος πως ο Μάης του ’68 αποτελούσε το πρελούδιο μιας σοβιετικής εισβολής. Πούλησε λοιπόν τα πάντα και μετακόμισε την οικογένεια στο Νεϊγί-σιρ-Σεν, στο Παρίσι. Ασχολήθηκε με τα ακίνητα• και σιγά σιγά απομακρύνθηκε, μέχρι που εγκατέλειψε την οικογενειακή εστία, αφήνοντας τα παιδιά με τη μητέρα τους, την παρηγοριά τους: η Νικόλ, κοινωνική λειτουργός, άνθρωπος εξωστρεφής και εκδηλωτικός, λάτρευε τον μικρό Φρανσουά και αγαπούσε έναν άλλον Φρανσουά, τον Μιτεράν.

Στο σχολείο, θυμούνται τον Ολάντ ως έναν χαμογελαστό, στρουμπουλό έφηβο με γυαλιά και πολλούς φίλους. Το 1971, στα 17 του, έρχεται στην Ελλάδα με φίλους για διακοπές. Το παλιό βαν της παρέας δεν έχει ανταλλακτικά, ούτε καν τιμόνι. Αποφασίζουν να αφαιρέσουν ό,τι χρειάζονται από ένα εγκαταλελειμμένο αυτοκίνητο. Συλλαμβάνονται και περνούν τη νύχτα στο κρατητήριο, με τις πόρνες και τους αστέγους. Ο Ολάντ φοιτεί στην ΕΝΑ, την Ανωτάτη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, γνωρίζει εκεί τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ – «μις Παγάκι» τη φώναζαν αρχικά οι φίλοι του. Μπαίνουν αμφότεροι στο Ελιζέ το 1981, μετά την ιστορική νίκη του Μιτεράν, ως ανεπίσημοι σύμβουλοι του Ζακ Αταλί. Στα 26 του, ο Ολάντ κατεβαίνει για πρώτη φορά υποψήφιος βουλευτής στην Κορέζ, φέουδο του μελλοντικού προέδρου Ζακ Σιράκ. «Ποιος είστε κύριε;», ρωτάει ειρωνικά ο Σιράκ. «Είμαι αυτός που τον συγκρίνετε με το λαμπραντόρ του Μιτεράν», του απαντάει ο νεαρός σοσιαλιστής υποψήφιος. Θα μπει τελικά στη Βουλή με τη δεύτερη προσπάθεια, το 1988 – την ίδια ημέρα με τον άνθρωπο που έμελλε χθες να νικήσει.

ΗΡΕΜΗ ΔΥΝΑΜΗ. Σοσιαλδημοκράτης, ένθερμος ευρωπαϊστής, ο Ολάντ εστιάζει στα φορολογικά ζητήματα. Ονειρεύεται έναν υπουργικό θώκο, αλλά ο Μιτεράν προτιμά να υπουργοποιήσει τη Σεγκολέν. Με τα χρόνια, το ζευγάρι αποκτά τέσσερα παιδιά, δεν παντρεύονται όμως ποτέ. Ο Ολάντ αναλαμβάνει, επί πρωθυπουργίας Ζοσπέν, τα ηνία του κόμματος, αργότερα εκλέγεται δήμαρχος της Τιλ, πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου της Κορέζ… Το 2007, η σύντροφός του διεκδικεί και χάνει την προεδρία από τον Σαρκοζί. Λιγότερο από έναν μήνα αργότερα, η Σεγκολέν ανακοινώνει τον χωρισμό, «εύχομαι στον Φρανσουά καλή τύχη». Στη ζωή του βρίσκεται ήδη από το 2005 η Βαλερί Τριερβελέρ, δημοσιογράφος του «Paris Match», μητέρα τριών παιδιών από προηγούμενο γάμο, Πρώτη Κυρία πλέον της Γαλλίας. Δεν πρόκειται να παντρευτούν για τα προσχήματα, το ξεκαθάρισε. Και η ίδια θα συνεχίσει να εργάζεται, «πρέπει να συντηρήσει τα παιδιά της». «Ο Φρανσουά είναι αυτός που βλέπετε, δεν κρύβει τίποτα», λέει αυτή που βρίσκεται πια πάντα στο πλευρό του. Στην τηλεμαχία του με τον Σαρκοζί, ο Ολάντ έδειξε στους Γάλλους ότι δεν υποχωρεί, δεν τρομοκρατείται, μάχεται μέχρι τέλους. Οσο για τους φόβους ότι δεν διαθέτει «προεδρικό στάτους»… «Ολοι λένε πως ο Μιτεράν είχε μεγάλο χάρισμα», λέει ο ίδιος. «Πριν όμως γίνει πρόεδρος τον έλεγαν κακοντυμένο, γέρο, αρχαϊκό, άσχετο με την οικονομία… Ονομάζεται καθολικό δικαίωμα ψήφου. Οταν εκλέγεσαι, γίνεσαι ο άνθρωπος που ενσαρκώνει τη Γαλλία. Αλλάζουν τα πάντα».