Πάρτι με ποδιές και «Συννεφούλα»

Είχαν τα πάντα οι μεγάλες συναυλίες του Διονύση Σαββόπουλου χθες και προχθές στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Είχε και έξι τραγουδιστές και δέκα μουσικούς. Είχε και χορωδία 230 παιδιών (ηλικίας 8-20 ετών, μαθητών και αποφοίτων του Αρσάκειου Σχολείου Θεσσαλονίκης, υπέρ του Ταμείου Υποτροφιών του οποίου διατέθηκαν τα έσοδα).

Είχε και μια νεαρή σε ξυλοπόδαρα. Είχε και ένα άκρως εντυπωσιακό τουίστ επί σκηνής από τον 68χρονο τραγουδοποιό και μια δεκάχρονη κινητικότατη μαθήτρια. Είχε και μπαλόνια και μπλε μαθητικές ποδιές με λευκό γιακαδάκι για τα κορίτσια της χορωδίας («εμένα πολύ μου αρέσει που τη φοράω, και να σκεφτείτε πως η γιαγιά μου έλεγε πως τις μισούσαν. Δεν καταλαβαίνω γιατί. Είναι υπέροχες», έλεγε ενθουσιασμένη η δεκάχρονη Κυριακούλα της χορωδίας). Είχε και στίχους και μνήμες των γονέων και κηδεμόνων καθώς «ο χρόνος ο αληθινός είναι ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός». Είχε και περισσότερους από 1.000 θεατές.

Ηταν και η πρώτη φορά στη 12ετή λειτουργία από ιδρύσεώς της που η σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης φιλοξένησε περισσότερα από 250 άτομα. Ηταν και από τις ελάχιστες φορές που η πλατεία και τα θεωρεία γέμισαν ασφυκτικά από πιστούς του κυρ Νιόνιου της επαναστατημένης μετεφηβείας τους, αλλά και γονείς και κηδεμόνες που δέχτηκαν τα «κονγκρατσιουλέισιον» (τα συγχαρητήρια) του Διονύση Σαββόπουλου για τα χαριτωμένα βλαστάρια τους.

Η μουσική παράσταση του Διονύση Σαββόπουλου και της 230μελούς χορωδίας του άρχισε με τα αποσπάσματα από τους «απορριφθέντες» το 1976 «Αχαρνής» (γράφτηκε για λογαριασμό του Θεάτρου Τέχνης, αλλά – όπως διηγήθηκε ο τραγουδοποιός – απορρίφθηκε λόγω ιδιαιτεροτήτων στη μετάφραση). Με φράσεις όπως «Ευριπιδάκη κουρέλι, κουρελάκι» που «τώρα τον χειραγωγεί μια αλλήθωρη νεολαία/ μια τσογλανοπαρέα που κάνει κριτική».

Ακολούθησε και ο «Πλούτος» του 1985 (γράφτηκε για τη σκηνοθετημένη από τον Λούκα Ρονκόνι παράσταση, αλλά είχε και αυτή την ατυχία να μην ακουστεί ποτέ – όπως αποκάλυψε 27 χρόνια μετά ο συνθέτης – καθώς οι ήχοι «σκάλωσαν στο φελιζόλ και τα καλάμια με τα οποία είχε καλύψει ο σκηνογράφος Διονύσης Φωτόπουλος τη σκηνή της Επιδαύρου»).

Το δεύτερο μέρος είχε επιλεγμένα τραγούδια του κυρ Νιόνιου. Αγαπημένα των παιδιών όπως η «Συννεφούλα» που την τραγούδησαν και τη χόρεψαν, ο «Καραγκιόζης» που τον τραγούδησε ο Σαββόπουλος σε συγκινητική συνύπαρξη με τον 10χρονο «κορυφαίο» της χορωδίας των Αρσάκειων Σχολείων. Οπως και το «Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας» του Ντίνου Χριστιανόπουλου, για το οποίο ο τραγουδοποιός θυμήθηκε: «Ημασταν σ’ ένα καφενείο της Θεσσαλονίκης με τον ποιητή, εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’60 όταν του ανακοίνωσα πως φεύγω στην Αθήνα, κι εκείνος μου έγραψε αυτούς τους στίχους σε μια χαρτοπετσέτα, μου τους χάρισε και μου είπε πως η Αθήνα είναι γάτα και θα σε κατουρήσει, πρόσεχε! Οχι πως δεν συνέβη πολλές φορές αυτά τα σχεδόν 50 χρόνια από την κάθοδό μου».

Η συναυλία έκλεισε πριν από το άνοιγμα της «κάλπης της προεκλογικής», μέσα από την οποία «μας κοιτάει ο Χάρος και του τρέχουνε τα σάλια». Εκλεισε και με τη μουσική ευχή «να κρατήσουν οι χοροί» αφού προηγουμένως τραγουδοποιός και χορωδοί απολογήθηκαν πως «Τι ζητάω / μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω» και ο Σαββόπουλος ευχήθηκε στα παιδιά «Καλή πρόοδο» και στους γονείς, θεατές και ψηφοφόρους, «Ο,τι σας φωτίσει ο Θεός». Και εκπρόσωποι της διοργανώτριας Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας, του μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ιδρύθηκε το 1836 και έκτοτε λειτούργησε 28 σχολεία στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα αλλά και στα Τίρανα, έκλεισαν με την ανανέωση του ραντεβού μουσικών και μαθητών στην επόμενη συναυλία στα Τίρανα, για την ενίσχυση και εκεί των πασχόντων οικονομικά οικογενειών των μαθητών.