[Γελοιογραφίες] Τέρμα το ύπαιθρο

Αληθεύει ότι η προεκλογική περίοδος που διανύουμε έκανε πολλούς να μελαγχολήσουν; Αληθεύει ότι ακόμη περισσότερους (πενηντάρηδες και άνω) τους έκανε να νοσταλγήσουν; Ισχύει ότι για όλους αυτούς η φετινή εμπειρία ισοδυναμεί με έναν οριστικό αποχαιρετισμό στη νιότη τους;

Με μια βίαιη διακοπή της σχέσης τους με το παιδικό θέατρο και μια ανώμαλη προσγείωση στο έδαφος της ενηλικίωσης;

Πού πήγε όλο εκείνο το επικό μεγαλείο των μπαλκονιών, των πλαστικών, των λήψεων «ειδικού σκοπού» με τα «Λεωφόρος Αλεξάνδρας και Ιπποκράτους» ή τα «Πατησίων και Αγίου Μελετίου» να υποτιτλίζουν τα ελαφρώς σκοτεινά πλάνα του πλήθους, εναλλασσόμενα με τη φωτοχυσία που έλουζε τον Ηγέτη πάνω στην κεντρική εξέδρα της πλατείας Αιγύπτου στο ύψος του Πεδίου του Αρεως, με κάποιες στίξεις από το άγαλμα του Κωνσταντίνου;

Και με τη σημαιοθάλασσα και τον ηχητικό ορυμαγδό να υποκρούει τις μεγαλόστομες επαγγελίες για την Ελλάδα που «ανήκει στους Ελληνες», για την «Ελλάδα που αξίζουμε», για την «ισχυρή Ελλάδα», για την κάθαρση, για την επανίδρυση του κράτους και άλλα ηχηρά παρόμοια;

Με το πλήθος, με το πάθος, με τα πούλμαν από τη Μάνη, τις Σέρρες, το Αγρίνιο; Με τον κόλπο του Θερμαϊκού και την πλατεία Αριστοτέλους; Με τα πλεούμενα και τον Λευκό Πύργο;

Πού πήγε τόσο πλήθος, τόσο πάθος, τόσα πλεούμενα, τόσα φώτα, τόσο ταλέντο, τόσο χρήμα; Πού πήγαν τόσα πούλμαν, τόσοι πιστοί, τόσοι περήφανοι νέοι και τιμημένοι γέροντες; Ποιος κακός άνεμος τα πήρε και τα σήκωσε όλ’ αυτά; Τι σχέση μπορεί να έχουν τα κλειστά γήπεδα, οι αίθουσες εκδηλώσεων και τα συνεδριακά κέντρα με τη φαντασμαγορία της μεγάλης υπαίθριας Γιορτής; Πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι την παρέσυραν κι αυτήν τα ορμητικά νερά του Μνημονίου;