Ενα Νιου Ντιλ για την Ευρώπη

Η Ευρώπη βρίσκεται σε τόσο κακή κατάσταση ώστε δεν μπορεί να επιτρέψει στην ηγεσία των κρατών της ανθρώπους που δεν έχουν νέα σχέδια για την Ενωση, που παρακολουθούν με τσιγκούνικο εθνικισμό τις ψευτοκινήσεις για ανύπαρκτες διασώσεις, γράφει η Μπάρμπαρα Σπινέλι στο άρθρο της με τον τίτλο «Το Nιου Ντιλ της Ευρώπης» που δημοσιεύτηκε στην ιταλική «Ρεπούμπλικα». Σύμφωνα με τη διακεκριμένη ιταλίδα αρθρογράφο, το μήνυμα που έδωσε την Κυριακή ο πρώτος γύρος των γαλλικών εκλογών είναι ότι η Ευρώπη χρειάζεται να σκεφτεί πώς θα αντιμετωπίσει τη διπλή καταστροφή που την απειλεί – δηλαδή την κρίση που απειλεί το ευρώ και την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης που απειλεί τη δημοκρατία.

«Η απόρριψη του Σαρκοζί, η επιτυχία της αντιευρωπαϊκής ξενοφοβίας της Μαρίν Λεπέν, επιβεβαιώνουν πως υπάρχει πλέον ένα τραγικό χάσμα, και όχι μόνο στη Γαλλία, ανάμεσα στη λογιστική διαχείριση των δημόσιων ελλειμμάτων και στα δημοκρατικά πάθη των πολιτών», υπογραμμίζει η Σπινέλι, για την οποία έχει παρέλθει η εποχή που η οικονομία καθόριζε τα πάντα και έχει επιστρέψει το κοινωνικό ζήτημα που θεωρούσαμε ότι είχε κλείσει για πάντα.

Η ιταλίδα αρθρογράφος παραλληλίζει τη σημερινή περίοδο με εκείνη του 1933-37, όταν ο Ρούζβελτ είχε παρουσιάσει το Νιου Ντιλ ως αντίδραση στο Μεγάλο Κραχ του ’29. Δεν είχε προτείνει μόνο σχέδια για επενδύσεις, αλλά είχε ενισχύσει και την αμερικανική δημοκρατία, παρά τις αντιδράσεις πότε του Ανωτάτου Δικαστηρίου και πότε μεμονωμένων Πολιτειών που θεωρούσαν ότι η επέμβαση του ομοσπονδιακού κράτους είναι υπερβολική. «Ετσι και σήμερα», γράφει η Σπινέλι, «στη Μεγάλη Συρρίκνωση των εισοδημάτων και των δικαιωμάτων και στην κοινωνική απελπισία που προκαλεί, μπορούμε να απαντήσουμε μόνο με ένα Nιου Ντιλ, μια Νέα Συμφωνία που θα είναι ομοσπονδιακή και υπερεθνική, όπως αυτή του Ρούζβελτ». Ισως ο Φρανσουά Ολάντ να μην έχει τη στόφα του Ρούζβελτ, προσθέτει, ποιος όμως έχει τη στόφα ενός μεγάλου πριν δοκιμαστεί;