[Ιστορίες συνομωσίας] Ο ενεστώς ως πάθηση

Γι’ αυτό μάλλον την κακοχωνέψαμε τη Μεταπολίτευση. Γιατί η δικτατορία των συνταγματαρχών μάς πέτυχε πάνω στην πιο κρίσιμη «μη ηλικία». Σ’ αυτό που μετριοπαθώς ονομάζουν κάποιοι προεφηβεία, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ωριμότητα από την ανάποδη.

Σ’ εκείνη τη φάση η συνειδητή ζωή έχει λιγότερα «θέλω» απ’ όσα πρέπει, ενώ τα «πρέπει» της είναι κι αυτά σε μερική αχρηστία. Πόσο μένει κανείς καθηλωμένος σ’ αυτό το σαλονάκι αναμονής χαζεύοντας περιοδικά που προπαγανδίζουν το παρελθόν και μπαζώνουν απελπιστικά το μέλλον;

Σπουδάζοντας εντατικά το πένθος των άλλων, χωρίς δικές μας μνήμες και βιωμένες αναφορές από την εποχή του κοινοβουλευτισμού, εμείς τα παιδιά της χούντας αποκτήσαμε μια διεστραμμένη σχέση με το «τώρα» και την πραγματική του διάρκεια. Κάπως έτσι οι γιορτές για την πολεμική αρετή των Ελλήνων μας φαίνονταν αμετάκλητες, παντοτινές και μοιραίες. Το ίδιο και οι Ολυμπιάδες Τραγουδιού, ο Παττακός με το μυστρί του, η Δέσποινα με τα μποτάκια της, τα δημοψηφίσματα της πλάκας, το μάτι του γυμνασιάρχη, του στρατιωτικού διοικητή, του κατηχητή και του ασφαλίτη. Η οριστική μας απομόνωση από τον συναρπαστικό κόσμο των ξενόγλωσσων εφημερίδων, των τραγουδιών και των βιβλίων. Τα ψου ψου ψου των γονιών μας, οι ιεροτελεστίες της Ντόιτσε Βέλε, τα μισόλογα για μια εποχή που είχε κόμματα και εκλογές. Οι αποσιωπήσεις για τους αιφνιδίως εξαφανισμένους και τα κρυμμένα δισκάκια του Θεοδωράκη.

Οταν συναντώ συνομηλίκους μου, αναζητώ απάνω τους τα σημάδια ενός non stop βασανιστικού παρόντος που μοιάζει με ορμονική πάθηση.