Οταν ένας άνθρωπος πεθαίνει για μια κλεμμένη μπίρα

Σπουδαίο βιβλίο, μεγάλο θέατρο, εξαίρετος ηθοποιός. Η ζωή μας είναι μια πολιτική σκηνή παρά μια ποιητική στιγμή. Ο Ντενί Πονταλιντές, γάλλος ηθοποιός με ελληνική ρίζα από τον παππού του, το υπενθυμίζει πάνω στη σκηνή. Μόνος του. Και το λέει απνευστί, ερμηνεύοντας με την ανάσα του και τις παύσεις του τα σημεία στίξης ενός κειμένου γραμμένου δίχως τελείες.

«Αυτό που ονομάζω λήθη» είναι το κείμενο του Λοράν Μοβινιέ με αφορμή ένα θλιβερό περιστατικό που συνέβη πριν από χρόνια στη Λυών: όταν ένας νεαρός έκλεψε ένα κουτάκι μπίρα από ένα σούπερ μάρκετ και δύο άνδρες της ιδιωτικής ασφάλειας τον γρονθοκόπησαν μέχρι θανάτου.

Ο Ντενί Πονταλιντές στη διάρκεια μίας ώρας μιλά με ένταση και σοβαρή φωνή για τη δυστυχία μιας ζωής. Ασάλευτος πάνω στη σκηνή του Στουντιό – Τεάτρ της Κομεντί Φρανσέζ στο Παρίσι, σκηνοθετεί και ερμηνεύει το κείμενο του Λοράν Μοβινιέ. Το οποίο απευθύνεται στον αδελφό τού θύματος μιλώντας για το περιστατικό. Λεπτός κι εύθραυστος, σαν φυσιογνωμία από έργο του Βίκτωρος Ουγκώ, ο Πονταλιντές ξεκινά από το σημείο που σταμάτησε ο κατήγορος της δίκης: «Ενας άνθρωπος δεν πρέπει να πεθαίνει για τέτοιο μικρό τίμημα».

Με σπουδές στην Ανώτατη Δραματική Σχολή του Παρισιού, εδώ και χρόνια λάμπει ως αστέρι του γαλλικού κινηματογράφου και θεάτρου. Από το 1997 ανήκει στο δυναμικό της Κομεντί Φρανσέζ, ενώ το 1999 τιμήθηκε με το βραβείο Μολιέρος για τον ρόλο του στον «Επιθεωρητή» του Νικολάι Γκόγκολ.

Τον περασμένο Μάιο ο Ντενί Πονταλιντές συνάντησε την Ελλάδα σε μια εκδήλωση του Γαλλικού Ινστιτούτου στην Αθήνα, με αφορμή την παράσταση «Υπόθεση Τζέκιλ» που ανέβασε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Τότε ήταν που εκμυστηρεύτηκε την επιθυμία του να υποδυθεί τον Σοφοκλή. «Το θέατρο της ελληνικής αρχαιότητας ήταν αισθητική και πολιτική τέχνη και πράξη. Οι αρχαίοι τραγικοί ποιητές ήταν μεγάλες πολιτικές προσωπικότητες», είχε πει ο Πονταλιντές.

Ο παππούς του είχε γεννηθεί στην Αθήνα και μεταναστεύσει στην Αλεξάνδρεια. Και επειδή πέθανε νωρίς δεν μετέδωσε στην οικογένειά του στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού. Ομως ο ηθοποιός και σκηνοθέτης της ταινίας «Ο κατακτητής», στην οποία υποδύθηκε – καυτηριάζοντας με το χιούμορ του – την άνοδο στη γαλλική εξουσία του Νικολά Σαρκοζί, δεν ένιωσε άβολα όταν ήρθε για πρώτη φορά στη γενέτειρα του προγόνου του.

Ηταν το 1989 όταν συμμετείχε στα γυρίσματα της ταινίας του Πατρίς Βιβάνκο «Ξένια». Τότε το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αναζητήσει στον τηλεφωνικό κατάλογο Ελληνες που φέρουν το επώνυμό του. Αλλά έμεινε με το παράπονο…