[Προβολείς] Νταλί ή Πικάσο;

Δεύτερη μέρα σήμερα με τα καινούργια μου πολυεστιακά γυαλιά και τα βλέπω όλα σε Νταλί. Λειωμένα ρολόγια, λειωμένα πεζοδρόμια, λειωμένοι υπολογιστές, λειωμένος Κύρτσος και τα παπούτσια μου σα να έχει ανοίξει τρύπα στο πάτωμα και να έχουν πέσει στον αποκάτω όροφο. Μ’ αυτή την κατάσταση οράσεως κάθησα να δω τη συνέντευξη Σαμαρά στο Mega και παρά το συνεχές στριφογύρισμα του αρχηγού πάνω στην καρέκλα κατάφερα πάντως να νετάρω και να εντοπίσω τη μουρίτσα του Κλίντον σε ένα από τα κάδρα του ντεκόρ. «Μπα, δεν είναι ο Κλίντον» με παίδευαν οι συνθεατές μου, «είναι ο Τζάστιν Μπίμπερ με περμανάντ». Μωρέ και η Βάνα Μπάρμπα να μου έλεγαν ότι ήταν, θα το πίστευα, και σ’ αυτό διόλου δεν κακίζω τον οπτικό που έφερε τούμπα τις επιφυλάξεις μου.

Από την ώρα που ο αρχιστράτηγος του ΛΑΟΣ την παρουσίασε με σακάκι κηδείας έτοιμη να αναλάβει θέματα που «άπτονται του πολιτισμού», έτσι μου ‘ρχεται να βάλω τα κλάματα. Και που κρατιόμουνα τόσα χρόνια, τι κατάλαβα; Κάπως έτσι πετσικάρισε ο φακός του ματιού μου κι ήρθε κι έγινε στην κατάσταση που σας περιέγραψα πιο πάνω. Ούτε από κοντά ούτε από μακριά ούτε καν διά της ψηλαφήσεως δεν ξεχωρίζω το σουλούπι τού ενός από του άλλου. Κι αν δεν είναι Νταλί, θα είναι Πικάσο. Σ’ αυτήν την ταπετσαρία, σ’ αυτήν την Γκερνίκα, το μοσχάρι που σφαδάζει είμαι εγώ.