[Αποψη] Η «λιτότητα καθ’ υπερβολήν» ανησυχεί και τους τραπεζίτες

Στις συνθήκες χρηματοπιστωτικής ασφυξίας όπου κινείται εδώ και δυόμισι χρόνια η ελληνική οικονομία – και στην οποία τώρα βυθίζεται και η Ισπανία – μόνο σαν φωνή της λογικής ακούγεται η παρέμβαση του Διεθνούς Χρηματοοικονομικού Ινστιτούτου (της διεθνούς δηλαδή των τραπεζιτών που συμφώνησε με το κούρεμα του ελληνικού χρέους) για ήπια λιτότητα και επιστροφή στην ανάπτυξη.

Στην τελευταία έκθεσή του το IIF του γνωστού μας πια Τσαρλς Νταλάρα απευθυνόμενο στο ΔΝΤ και στα κράτη-μέλη τούς λέει «το παρακάνατε»…

Βέβαια, το διατυπώνει κομψά.

Οπως λοιπόν σημειώνει στο Δελτίο του, το οποίο αφιερώνεται στην κρίση χρέους της ευρωζώνης, «το ειδικό βάρος που έως σήμερα δίνεται στη δημοσιονομική λιτότητα, αν και έως κάποιο βαθμό αναγκαίο για τα κράτη που είναι αντιμέτωπα με δημοσιονομικές δυσχέρειες ώστε να μπορούν να έχουν τη χρηματοδότηση από τις χρηματαγορές εν ευθέτω χρόνω, καθίσταται υπερβολικό όταν γενικεύεται αορίστως». Αυτή η λιτότητα συνέπραξε ήδη ώστε να συρρικνωθεί σε έντονο βαθμό η εσωτερική ζήτηση στο σύνολο της ευρωζώνης.

Οι τραπεζίτες λοιπόν επισημαίνουν ότι αυτό που προέχει είναι να υπερβούμε αυτή τη μονοδιάστατη δημοσιονομική λιτότητα, παράλληλα με τη δέσμευση των κυβερνήσεων ότι θα προχωρήσουν σε μια εξισορρόπηση στα μεγέθη του κρατικού προϋπολογισμού, που δεν μπορεί να είναι ίδια για όλους:

Θα πρέπει να είναι διαφοροποιημένη και κλιμακωτή, ανάλογα με το αν πρόκειται για κράτη με αδυναμία στο δημοσιονομικό πεδίο, κράτη με πλεόνασμα όπως η Γερμανία ή άλλα κράτη με περιθώριο ελιγμού στα δημοσιονομικά ζητήματα, ώστε να «αποτραπεί η λιτότητα καθ’ υπερβολήν».

Μήπως έχουν δίκιο κι εμείς απλώς αγωνιζόμαστε άνισα με την κρίση;