[Επιφυλλίδα] Τα αγαθά του μποτιλιαρίσματος

Η επιφυλλίδα κανονικά θα έπρεπε να έχει για τίτλο «Ανοιξιάτικη συμφωνία». Ομως δεν παύει να έχει ως αφορμή το μποτιλιάρισμα. Σούρουπο της περασμένης Τετάρτης, γύρω στις 7.30 (ώρα που ο Ευάγγελος Βενιζέλος συζητάει με τη διανόηση στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς), στην οδό Μιχαλακοπούλου έχει δημιουργηθεί το αδιαχώρητο.

Εξω από το κτίριο της Βιοϊατρικής, υπάρχει ένα πανύψηλο δέντρο, με αραιό όμως φύλλωμα. Το βλέμμα απελπισμένο για το πόσο θα κρατήσει η «στάθμευση» αυτή, πέφτει στην κορυφή του δέντρου. Για να παρατηρήσει κατάπληκτο τους υπολογισμούς ενός περιστεριού. Πηγαίνει από κλαδί σε κλαδί, δοκιμάζοντας την ευλυγισία τους και όταν, τελικά, ανακαλύπτει το ελαφρύτερο κλαδί που ως είδος κούνιας του εξασφαλίζει το πιο βαθύ τραμπάλισμα, εγκαθίσταται πάνω του και πανευτυχές, χωρίς να κουνάει φτερά ή πόδια, ανεβοκατεβαίνει μέσα στη διάφανη, αν και γκρίζα λόγω της ώρας, ατμόσφαιρα. Ενα περιστέρι και να ξέρει τι είναι αυτό που το κάνει ευτυχισμένο ενώ το αγνοούμε εμείς οι άνθρωποι.

Ποιος Βενιζέλος πια (συγγνώμη πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ), ποιο μποτιλιάρισμα και ποιος Τόμσεν, για λίγη τουλάχιστον ώρα. Εφτασε ένα απροσδόκητο «θέαμα» για να τα κάνει όλα ασήμαντα, σε βαθμό που να αναρωτιέται κανείς μήπως είναι εκατοντάδες ή και χιλιάδες τα «θεάματα» που αγνοούμε ενώ αυτά υπάρχουν μπροστά μας, δίπλα μας, μέσα μας. Ή και κάτι ακόμη χειρότερο: ακριβώς γιατί δεν μπορούμε να συνδεθούμε με τις εικόνες αυτές, καραδοκεί σαν μια τεράστια παγίδα και πλεκτάνη, δήθεν για να μας λύσει τα προβλήματα, ο κάθε πρόεδρος κόμματος ή πρωθυπουργός ή πρόεδρος της Δημοκρατίας. Προσφέροντάς μας ταυτόχρονα ως ένα πρώτο αποδεικτικό για τη σωτήρια παρουσία του τις λέξεις «κρίση», «μνημόνιο», «αντιμνημόνιο», «μποτιλιάρισμα», που θα το αποσυμφορήσει βέβαια ενώ ένα περιστέρι φτερουγίζει πάνω από τα κεφάλια μας.

Ποια λύση να προσφέρει κανείς στον εαυτό του ή στους συνανθρώπους του, όταν υπολογίζει ότι, ενώ θα οδηγεί, θα κάνει τρία με τέσσερα τηλεφωνήματα προκειμένου να κερδίσει χρόνο, αποκλείοντας όμως με τον τρόπο αυτό την προοπτική του περιστεριού; Αποκλείοντας ακόμη περισσότερο την προοπτική το περιστέρι να έχει τη μορφή ενός μετανάστη, ενός που ψάχνει στα σκουπίδια, μιας γόπας που η καύτρα της δεν έχει σβήσει. Ποια βοήθεια να περιμένει κανείς από ανθρώπους, που έχουν οργανώσει ώς το τελευταίο δευτερόλεπτο της ζωής τους ώστε να την κάνουν απροσπέλαστη όχι πια από το θαύμα αλλά από την ευφροσύνη ενός νοήμονος περιστεριού. Από ανθρώπους δηλαδή που χρειάζεται να φάνε ένα γερό χαστούκι οι ίδιοι για να πιστέψουν στην ύπαρξη του θαύματος ενώ κυκλοφορεί ανάμεσά μας.

Ομως όσο λυρικός και αν θέλει να είναι κανείς, χρειάζεται να πολιτικολογεί και όχι βέβαια για να είναι σύμφωνος με το πνεύμα των ημερών. Ας παρατηρήσουμε κυρίως τον εαυτό μας πόσο ένοχοι αισθανόμαστε όλοι μας σε σχέση με χαρές που μας προσφέρει ανέξοδα ο γύρω μας χώρος. Σάμπως να μην υπάρχει άλλη ζωή παρά μονάχα ό,τι εκτελωνίζει ως σοβαρό και πρωτεύον μια ψευδεπίγραφη και σκάρτη, σε τελευταία ανάλυση, πολιτική ζωή. Την αμαρτία που αισθάνεται να έχει διαπράξει κανείς όταν χαίρεται με ένα περιστέρι ενώ το σημαντικό θα ήταν την ίδια ώρα να αναχαράζει τον χυλό της πολιτικής.