[Προβολείς] Εβαλε ο διαβολάκος

Πειράζει που δεν θέλω να με φιλήσει ο Ρομπέρτο Μπενίνι «στο στόμα»; Πειράζει που είδα με μια κάποια δυσφορία όλες αυτές τις ρεβεράντζες που έκανε στο ΑΠΘ και στο πολύπαθο Τμήμα Ιταλικών Σπουδών που απειλείται πανταχόθεν με συρρίκνωση; Μουσαφίρης και τιμώμενο πρόσωπο, θα μου πείτε, αλλά την ελληνολατρεία των άλλων την έχω συνηθίσει να εκφράζεται σεμνότερα. Σαν τη διακριτική συγκίνηση του Πέτερ Στάιν ας πούμε, όταν ενθρονίστηκε κι αυτός, τις προάλλες, στο Καποδιστριακό. Μια ελάχιστη ανταπόδοση του πνευματικού θεσμού για τον επίμονο καλλιεργητή του αρχαίου δράματος στη Γερμανία και σε όλον τον κόσμο. Μακάρι να είχαμε λεφτά (και τμήμα ιαπωνικών σπουδών) να φορούσαμε την τήβεννο με τα κουδουνάκια και στον Ταντάσι Σουζούκι για τον συγκλονιστικό «Οιδίποδα Τύραννο» που παρουσίασε στην Επίδαυρο αλλά και για τις «Τρωάδες», τις «Βάκχες» και την «Ηλέκτρα» που δίδαξε πριν από καμιά δεκαριά χρόνια στη Θεατρική Ολυμπιάδα της Μόσχας. Φυσικά ο Σουζούκι, ως Γιαπωνέζος που είναι, ανταπόδωσε τότε την τιμή με αστείες μίνιμαλ υποκλίσεις ενώ ο ζωηρός Ιταλός υπερέβαλε εαυτόν σε πήδους και θεαματικά ξεσπάσματα ευγνωμοσύνης σε ένα κοινό που λίγα χρονάκια πριν δεν είχε διόλου κωλώσει να τον γιουχάρει επειδή έπαιξε στο Μέγαρο Μουσικής τη «Θεία κωμωδία» του Δάντη χωρίς ελληνικούς υπότιτλους.

Συμφωνώ μαζί σας: η ζωή είναι μια θεία κωμωδία που καμιά φορά μπορεί να σε πάει κατευθείαν στην κόλαση. Κι αν ρωτάτε για μένα, δεν υπάρχει πιο βαθύ, πύρινο καζάνι, από αυτό της ντροπής. Πώς αλλιώς να το πω για να μην ξεσηκώσω την μήνιν σας; Ντρέπομαι που το ΑΠΘ εξαντλείται σε γκλάμορους καλέσματα την ώρα που αδυνατεί να φέρει εις πέρας πρυτανικές εκλογές ή να μας πει τέλος πάντων τι θέλει ώστε να μην πέφτει το ξύλο της αρκούδας κάθε τόσο εκεί πέρα μέσα. Ντράπηκα και τότε που ο χρυσός μας καλεσμένος για ένα Οσκαρ, για ένα επιχρυσωμένο κουτσούνι της μαζικής κουλτούρας, έκανε τούμπες στο πόντιουμ της Ακαδημίας βυθίζοντας στην ντροπή έναν Ροσελίνι, έναν Παζολίνι, έναν Φελίνι μαζί και την Τζουλιέτα του.