λήμματα

αριθμός. Υπάρχει ο ενικός και ο πληθυντικός. Υπάρχουν και τα αντίστοιχα πρόσωπα: πρώτο, δεύτερο, τρίτο. Ενόψει της κορύφωσης της προεκλογικής εκστρατείας συνιστάται στους επίδοξους αυτοδύναμους ή μη ταγούς του ελληνικού Μηδενός να αποφεύγουν κυρίως το πρώτο ενικό, ενθυμούμενοι τη φράση του Κάρλο Εμίλιο Γκάντα: «εγώ: μια αντωνυμία για δολοφόνους».

αυτοπάθεια. Είναι η άλλη όψη της αυτοδυναμίας. Ο αυτοδύναμος, όπως και καθετί στον κόσμο, είναι καταδικασμένος να πάσχει πρωτίστως από τον εαυτό του. Σαράντα χρόνια έζησε περίπου η μακαρίτισσα η Μεταπολίτευση. Ηταν, στην ουσία, υπόθεση δύο πολιτικών γενεών και τριών πολιτικών οικογενειών. Και ήταν η αποθέωση του φαντασιακού της «απόλυτης ισχύος» και της πραγματικότητας της αυτοδυναμίας, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα. Δεν πήραν άραγε το μάθημά τους τα υπολείμματά της, συναυτουργοί ούτως ή άλλως της καταστροφής, που εμφανίζονται σήμερα ενώπιον του ακροατηρίου με αξιώσεις καουμπόηδων ανεμίζοντας το κουρελιασμένο λάβαρο της αυτοδυναμίας;

γουέστερν. Κινηματογραφικό είδος στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο παίζει ο καουμπόης (βλ. «Αυτοπάθεια»). Ανήκει ιστορικά στη φάση του ομιλούντος κινηματογράφου. Παρακολουθώντας, όμως, τα προεκλογικά δρώμενα εν Ελλάδι έχει κανείς την αίσθηση ότι οι πολιτικοί που θέλγονται από το καουμποϊλίκι κατατρύχονται από ένα σκληρό δίλημμα. Αντιλαμβανόμενοι ότι η εποχή τους έχει περάσει και ότι ο καιρός δεν σηκώνει τέτοιου είδους μαγκιές, αναγκάζονται (οι ευφυέστεροι) να χαμηλώσουν τους τόνους και να εμφανίσουν μια φιγούρα πολύ ήπια και ξεθωριασμένη σε σχέση με το αρχέτυπο. Οι αφελέστεροι, πάλι, εκτίθενται προσπαθώντας να το μιμηθούν άτσαλα και άτεχνα. Είναι ολοφάνερο ότι οι μεν πρώτοι ζορίζονται αφύσικα, οι δε δεύτεροι επιδίδονται σε κάτι που δεν το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Μία λύση υπάρχει και είναι βέβαιο ότι οι ενδιαφερόμενοι την ξέρουν και μέσα τους εύχονται την πραγματοποίησή της: να αλλάξει γήπεδο το προεκλογικό γουέστερν, να πάψει να είναι ομιλών και να γίνει, για πρώτη φορά στην ιστορία, βωβός κινηματογράφος. Είναι προφανές ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα σπάνιο είδος λειτουργών της υποκριτικής, που είναι δυστυχείς όταν πρέπει να μιλήσουν. Το βλέπεις ότι, ακόμα και στους πιο άξιους, δεν τους βγαίνουν τα λόγια. Θα ήθελαν να σιωπήσουν αλλά πρέπει να κάνουν σαν να μιλούν ένεκα προεκλογικής περιόδου. Λοιπόν, ιδανικότερη συνθήκη για την υπέρβαση αυτής της αντίφασης δεν υπάρχει άλλη από την κινηματογραφική βουβαμάρα.

δυστυχία. Των άλλων πάντα, εννοείται. Δεν την αντέχουν ούτε αυτοί που την πωλούν. Διότι κι αυτοί γνωρίζουν τη φράση του Τολστόι: «Ολοι οι ευτυχισμένοι γάμοι μοιάζουν μεταξύ τους. Οι άλλοι είναι ο καθένας δυστυχισμένος με τον δικό του τρόπο».

επιγραφές. Απαραίτητες για την εξέλιξη κάθε βωβής κινηματογραφικής ιστορίας. Υποκαθιστούν τις προφερόμενες μεν, μη ακουόμενες δε φράσεις των προσώπων. Θα απαιτηθούν φυσικά και στην περίπτωση του ελληνικού προεκλογικού γουέστερν (βλ. λήμμα.) Ηδη έχει αρχίσει η προετοιμασία για την κατασκευή τους. Το αρμόδιο συνεργείο έχει στη διάθεσή του μια μεγάλη λίστα και σκοτώνεται να προλάβει τις προθεσμίες. Τώρα που μιλάμε είναι έτοιμα τα καρεδάκια με τις εξής επιγραφές: «Λύστε μου τα χέρια για να κυβερνήσω», «Κάντε με αυτοδύναμο, αλλιώς δεν εγγυώμαι…», «Αυτοδύναμος είσαι και φαίνεσαι!», «Δεν καταδέχομαι την αυτοδυναμία για μένα. Τη θέλω για την πατρίδα μου.», «Εμένα φέρτε μου μονάχα την πρωτιά», «Κι εμένα ένα διπλό εσπρέσο, χα, χα, χα!».

κόμματα. Πολλαπλασιάζονται στις χώρες που τυπικά και ουσιαστικά ετεροδιοικούνται. Εχει παρατηρηθεί ότι η πολιτική ανυπαρξία, που συμβαδίζει με την παραγωγική πανωλεθρία μιας χώρας, δεν μπορεί να διασκεδαστεί παρά μόνο μέσω ενός πολύχρωμου κομματικού μπαλέτου (βλ. λήμμα). Σημειώνεται επίσης ότι ο πολλαπλασιασμός των κομμάτων έχει το καλό ότι πάει μαζί με τον πολλαπλασιασμό των προέδρων. Και επειδή στις χώρες περιορισμένης ευθύνης το σύνδρομο της ανυπαρξίας διαχέεται, εκδημοκρατίζεται και πλήττει σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού, τα άτομα αναπτύσσουν αντισταθμιστικά την ανάγκη για φαντασιωσικές θεώσεις και προεδριλίκια. Ή θεός ή πρόεδρος πρέπει να είναι κανείς εκεί όπου δεν υπάρχει τίποτε. Αντίστροφα, μάλιστα, ο πολλαπλασιασμός των εν δυνάμει θεών – προέδρων αποδεικνύεται ο ισχυρότερος παραγωγός ανυπαρξίας – βλέπε «Παναθηναϊκός».

μπαλέτο. Υπενθυμίζεται ότι και αυτό, ως είδος τέχνης, συνδέεται αναπόσπαστα όχι με τον λόγο αλλά με τη σιωπή. Ενισχύεται έτσι η θέση που διατυπώνεται πιο πάνω (βλ. «Γουέστερν) για την τελική μορφή του προεκλογικού θεάματος.