Επιστολές

Το έργο των μεταφραστών

Μαρία Παπαϊωάννου

ΓΛΥΦΑΔΑ

Διαβάζοντας την εμβριθή ανάλυση του συνεργάτη των «ΝΕΩΝ» κ. Πιμπλή πάνω στο βιβλίο του Ζολά με τον τίτλο «Οι ώμοι της μαρκησίας» (εκδ. Ικαρος, Αθήνα 2012), μου γεννήθηκε η απορία γιατί απουσιάζει κάποια αναφορά στην ομολογουμένως εξαίρετη μετάφραση του Φοίβου Πιομπίνου.

Επειδή τυχαίνει να παρακολουθώ από χρόνια τη μεταφραστική του δουλειά καθώς έχει μεταφράσει υποδειγματικά Μοπασάν, Ουγκαρέτι, Ναμπόκοφ, Μπαλζάκ, Γκαμπιέλ Ρουά κ.ά. θεωρώ άδικο και αντιδεοντολογικό να μη γίνεται η παραμικρή μνεία στην εξαίρετη μετάφρασή του, οι σημειώσεις και τα χρονολόγια του οποίου – μεταξύ των άλλων – είναι από τα πληρέστερα και πιο ενδιαφέροντα των μεταφραστικών δεδομένων μας.

Ανεξαρτήτως όμως του συγκεκριμένου μεταφραστή, το θέμα τίθεται γενικότερα. Παραγνωρίζεται και αποσιωπάται συστηματικά το τεράστιο έργο των μεταφραστών, στους οποίους εξάλλου οφείλουμε τη γνωριμία μας με τους ξενόγλωσσους συγγραφείς και την παγκόσμια λογοτεχνία.

Ενώ κανείς κριτικός δεν διανοείται να μην αναφερθεί σε όλους τους συντελεστές μιας θεατρικής παράστασης ή μιας κινηματογραφικής ταινίας (ηθοποιοί, σκηνοθέτες, σκηνογράφοι, ενδυματολόγοι, φωτιστές κ.λπ.), δεν συμβαίνει το ίδιο με τον μοναδικό συντελεστή της μεταφοράς ενός λογοτεχνικού έργου σε μια ξένη γλώσσα, που είναι ο μεταφραστής.

Ετσι οι μεταφραστές παραμένουν οι αφανείς ήρωες! Ας μη μιλήσουμε για την κατά κανόνα ελάχιστη αμοιβή τους και την ομηρεία τους από τους εκδότες και γενικώς την εκμετάλλευση της πνευματικής τους εργασίας από ένα απυρόβλητο σύστημα.

Οι αμοιβές του ΕΟΠΥΥ

Γεώργιος Αναστασίου

ΚΥΨΕΛΗ

Μεγάλη συζήτηση γίνεται για τις αμοιβές των γιατρών του ΕΟΠΥΥ. Για ενημέρωση σας παραθέτω τα παρακάτω στοιχεία: Για 200 επισκέψεις που δέχεται ο ιατρός τον μήνα στο ιατρείο του θα πληρωθεί από τον ΕΟΠΥΥ προς 10 ευρώ κάθε μία, ήτοι 2.000 ευρώ.

Από αυτά θα του κρατηθεί «προσωρινά» το 10% για πιθανά λάθη, ήτοι 200 ευρώ. Συνεπώς ο ιατρός όταν πληρωθεί θα λάβει 1.800 ευρώ και θα πληρώσει: ενοίκιο ιατρείου 500 ευρώ, ΔΕΗ 65 ευρώ, καθαριότητα 65 ευρώ, κοινόχρηστα 40 ευρώ, ΟΤΕ – Ιντερνετ 50 ευρώ, μελάνι – χαρτικά 30 ευρώ, ΤΣΑΥ 250 ευρώ, Φόρος Εισοδήματος (20% επί του συνόλου αμοιβής) 400 ευρώ. Σύνολο μηνιαίων εξόδων 1.400 ευρώ. Καθαρές μηνιαίες αποδοχές για 200 επισκέψεις 400 ευρώ.

Οσον αφορά την παρακράτηση του 10% λόγω πιθανών λαθών, αποτελεί διεθνή πατέντα και όποιος τη βρήκε πρέπει να την κατοχυρώσει.

Υποθαλάσσιος αγωγός στην Κρήτη

Γιώργος Παπαματθαιάκις

τ. ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ ΔΕΗ

Στο πλήρες και αναλυτικό άρθρο των «ΝΕΩΝ» με τον τίτλο «Γέφυρα για το αέριο η Κρήτη», θα ήθελα να σημειώσω τα παρακάτω. Η προτεινόμενη λύση ενός υποθαλάσσιου αγωγού για την μεταφορά των διαπιστωμένων αποθεμάτων φυσικού αερίου των ΑΟΖ Ισραήλ και Κύπρου μέσω Κρήτης και της ηπειρωτικής Ελλάδος στις ευρωπαϊκές χώρες με πολύ πιθανό σταθμό στην Ανατολική Κρήτη, αποτελεί για τη χώρα μας μία σωστή λύση γιατί θα μπορεί μελλοντικά να συνδυαστεί με τη μεταφορά των αποθεμάτων φυσικού αερίου που πιθανολογούνται στην θαλάσσια περιοχή νότια της Κρήτης.

Στην παραπάνω όμως πρόταση και λύση δεν ελήφθη υπόψη το γεγονός ότι στον θαλάσσιο χώρο ανοικτά των βόρειων ακτών της Κρήτης έχει διαπιστωθεί η ύπαρξη ενός ευρύτατου και βαθύτατου τεκτονικού ρήγματος, που εκτείνεται από των ακτών της Μεσσηνίας μέχρι των δυτικών ακτών της Καρπάθου με απότομες και βραχώδεις κλιτύες και το οποίο θα πρέπει κάθετα να διασχίσει ο ευμεγέθης και ανελαστικός σωληνωτός αγωγός μεταφοράς του φυσικού αερίου.

Το παραπάνω ρήγμα καταγράφεται στον Γενικό Σεισμολογικό Χάρτη του Αιγαίου που έχει συνταχθεί από τον καθηγητή Α. Γαλανόπουλο με βάση τους αντίστοιχους τεκτονικούς χάρτες των A. Σίμπεργκ και A. Φίλιπσον για το Αιγαίο και είναι αυτό το τεκτονικό ρήγμα που λόγω του μεγάλου βάθους του δεν έχει χαρτογραφηθεί και στο οποίο οφείλεται η υψηλή σεισμικότητα των βόρειων ακτών της Κρήτης, που ως γνωστόν κατατάσσονται στις περιοχές με την υψηλότερη σεισμικότητα της χώρας μας.

Να σημειωθεί ότι περίπου προ διμήνου παρουσιασθείσες σεισμικές δονήσεις στο Ηράκλειο και τις βόρειες περιοχές της Κρήτης, σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση του αρμόδιου διευθυντή, οφείλονταν σε υποθαλάσσιο τεκτονικό ρήγμα, ενώ παράλληλα το παραπάνω τεκτονικό ρήγμα είναι αυτό που απέτρεψε και την υποβρύχια ηλεκτρική διασύνδεση της Κρήτης με την Πελοπόννησο και την ηπειρωτική χώρα, παρά το γεγονός ότι αυτή απασχόλησε τους μελετητές της Διεύθυνσης Προγραμματισμού και των Μελετητικών Διευθύνσεων της ΔΕΗ αφού θα βοηθούσε σημαντικά στην αισθητά οικονομικότερη επίλυση της ηλεκτροδότησης της Κρήτης.

Οι επιλογές των Ελλήνων

Αλέξανδρος Γ. Παπαδόπουλος

Το πλάνο ζωής του μέσου Ελληνα εδώ και δεκαετίες είναι να ακολουθήσει τον πιο ασφαλή, εύκολο και ανεύθυνο δρόμο. Ετσι αποφασίζει να σπουδάσει γιατρός, δικηγόρος ή μηχανικός και μετά του φταίει το κράτος που δεν βρίσκει δουλειά ή τουλάχιστον που δεν τον καθοδήγησε σωστά, λες και δεν γνώριζε πως τα κλασικά επαγγέλματα είναι τα πιο κορεσμένα στην αγορά εργασίας.

Υστερα επιλέγει ένα μάστερ διοίκησης επιχειρήσεων κι έτσι βρισκόμαστε με δεκάδες χιλιάδες άνεργους επιστήμονες με μάστερ, που ξέρουν τα πάντα για το πώς να διαχειρίζονται το κεφάλαιο αλλά τίποτα για το πώς να το παράγουν.

Ολοι αυτοί, με τα λάθος εφόδια που έχουν, βγαίνουν στην αγορά εργασίας και προσπαθούν αρχικά είτε να γίνουν στελέχη σε εταιρείες είτε να βολευτούν όπως όπως στο Δημόσιο.

Οταν δουν πως δεν τα καταφέρνουν προχωρούν στο «αναπτυξιακό» τους σχέδιο. Πρώτη λύση, να βρουν μια άκρη να επιδοτηθούν, αλλά όχι για μακροχρόνια σοβαρή επένδυση. Αντίθετα, έχουν έναν κολλητό εργολάβο που θα βγάλει πλαστά τιμολόγια, θα υπερτιμολογήσουν το έργο κι έτσι θα «φάνε» την επιδότηση στο άψε σβήσε.

Δεύτερη λύση, ο πατροπαράδοτος προορισμός του Ελληνα. Να ανοίξει μαγαζί, να γίνει επιχειρηματίας. Δεν μιλάμε βέβαια για σοβαρό μαγαζί, για προεπενδυτική οικονομική μελέτη κ.λπ. Μιλάμε πάντα για σουβλατζίδικο, καφετέρια ή μπουτίκ με εισαγόμενα καλσόν. Ελάχιστη επένδυση, μηδενική παραγωγή, μηδενική προσφορά στην οικονομία της χώρας. Και μετά κάθεται κάνα δίμηνο να βαράει μύγες μέχρι να το κλείσει.

Κι έτσι καταλήγει άνεργος για φραπέ στην καφετέρια της γωνίας, να βρίζει την άτιμη κοινωνία που δεν του προσφέρει τις ευκαιρίες που του αξίζουν.

Αυτό είναι το πλάνο ζωής του μέσου Ελληνα. Δεν ρισκάρει, δεν δοκιμάζει τίποτα καινούργιο, δεν κάνει σωστές επιλογές, δεν πρωτοπορεί. Μόνο ξέρει να ζητάει επενδύσεις, ανάπτυξη, θέσεις εργασίας και παραγωγή διά μαγείας. Εκείνος είναι φτιαγμένος μόνο για στέλεχος με ψηλό μισθό, λάπτοπ και ταμπελίτσα «general executive manager» έξω από την πόρτα του.