Ο «Μεγάλος Γκάτσμπι» επιστρέφει

«Πρόσεξα ότι φορούσε το βραδινό φουστάνι της καθώς και όλα τα φουστάνια της σαν να ήταν αθλητικά κοστούμια – υπήρχε μια ξένοιαστη σιγουριά στις κινήσεις της, σαν να πρωτόμαθε, λες, να περπατάει παίρνοντας μαθήματα γκολφ σε κρυστάλλινα κρύα πρωινά», έγραφε ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ στα 1927 περιγράφοντας μία από τις ηρωίδες του στον «Μεγάλο Γκάτσμπι». Σε αυτό το ρομάντζο, αντιπροσωπευτικό μιας γενιάς που τα ήθελε όλα, τα απέκτησε, αλλά δεν τα κατάφερε με την αγάπη, οφείλει η ανοιξιάτικη σεζόν μια από τις χαρακτηριστικές τάσεις της.

Η δεκαετία του ’20 λοιπόν, με τα κορίτσια που κάπνιζαν και χόρευαν στον ξέφρενο ρυθμό του τσάρλεστον και ζούσαν μόνο για τη στιγμή, ήρθε για να εισβάλει στις γκαρνταρόμπες των κοριτσιών του 2012: μαζί με τα μεταξωτά φορέματα Etro και τα ενθύμια από τα αρ ντεκό διακοσμητικά σχέδια του Ερτέ ήρθαν τα ίχνη σε μαύρο και χρυσό της αρχιτεκτονικής του ουρανοξύστη Κράισλερ της Νέας Υόρκης στα βραδινά φορέματα με κρόσσια και παγιέτες της Φρίντας Τζιανίνι για τον Gucci.

Ενώ στον οίκο Chloé τα αέρινα φορέματα με τη χαμηλή μέση, τις πιέτες και το πάνω τμήμα σε γραμμή πουκαμίσου υπενθυμίζουν ότι αυτή η γραμμή που φέτος βλέπουμε ως δροσερή, άνετη και σπορ χαρακτήρισε τα «τρελά χρόνια των ’20s».

Ισως αυτή η εισβολή να οφείλεται εν μέρει και στο φετινό κινηματογραφικό ριμέικ του «Μεγάλου Γκάτσμπι», το οποίο υπογράφει ο Μπαζ Λούρμαν σκηνοθετώντας τον Λεονάρντο ντι Κάπριο και την Κάρεϊ Μάλιγκαν στους ρόλους του Τζέι Γκάτσμπι και της Ντέιζι Μπιουκάναν. Ισως πάλι να εξηγεί την ανάγκη μας για έναν απελευθερωτικό τρόπο ζωής. Ανάλογο με εκείνον που βρήκαν οι φλάπερ των ’20s, όταν λάτρευαν τη Ζοζεφίν Μπέικερ να χορεύει ημίγυμνη κι εκστασιασμένη στους ρυθμούς της αφροαμερικανικής τζαζ μουσικής που αντηχούσε στα κλαμπ του Παρισιού. Τα ’20s απελευθέρωσαν το γυναικείο σώμα από τους κορσέδες και το αποκάλυψαν με υφάσματα λεπτά σε παστέλ αποχρώσεις. Γεωμετρικά μοτίβα κεντημένα με ασημένια ή χρυσή κλωστή σε επίμαχα σημεία άφηναν υπόνοιες γυμνού δέρματος. Ηταν η στιγμή που οι γυναίκες θέλησαν να δείξουν στον κόσμο των ανδρών ότι είχαν κατακτήσει το δικαίωμα ψήφου. Τα κοντά τους μαλλιά, η επίπεδη, χωρίς καμπύλες σιλουέτα τους, η χαρά της αυτοπεποίθησής τους ταίριαζαν με τις προσδοκίες τους.

Οι σύγχρονες δημιουργίες των αμερικανών σχεδιαστών και οι ευρωπαίοι «αναγνώστες» του στυλ του «Γκάτσμπι» σημειώνουν καθένας με τη συλλογή του πως ό,τι μας λείπει το επιθυμούμε και τουλάχιστον το ζούμε μέσα από το ντύσιμό μας: ευημερία, ελπίδα, αγάπη.