Διαρκής κίνδυνος για την ασφαλή ναυσιπλοΐα

Ποταμόπλοια, υποβρύχια και αντιτορπιλικά. Κρουαζιερόπλοια, δεξαμενόπλοια, επιβατηγά, φορτηγά, ρυμουλκά και αλιευτικά. Σκουριασμένα πλέον παλιοσίδερα, απομεινάρια άλλων εποχών, συνιστούν διαρκή κίνδυνο για τα πλοία που διέρχονται τον Σαρωνικό, ειδικά από Δραπετσώνα, Πέραμα, Κερατσίνι, Κυνοσούρα, Ψυττάλεια και Αμπελάκια Σαλαμίνας. Το μαρτυρεί και το πρόσφατο ναυτικό δυστύχημα στα νερά του…

Δώδεκα χρόνια τώρα ήταν παρατημένο σε μικρό βάθος – μόλις 2-12 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Στην είσοδο του λιμανιού της Ελευσίνας τον περασμένο Μάρτιο το κρουαζιερόπλοιο «City Of Hydra» έμελλε να αποδειχθεί θανάσιμη παγίδα για τον 47χρονο καπετάνιο του εφοδιαστικού δεξαμενόπλοιου «Alfa 1», που προσέκρουσε στα ύφαλα του ναυαγίου, αν και είχε προηγηθεί σχετική χαρτογράφηση και προειδοποιητική σήμανσή του. Και στην υπόλοιπη ωστόσο ευρύτερη θαλάσσια περιοχή του Πειραιά η σημερινή εικόνα μέσα κι έξω από τα νερά του Σαρωνικού θυμίζει κάτι από χωματερή ξεχασμένων πλοίων. «Η κατάσταση τώρα είναι σαφώς καλύτερη από ό,τι τα προηγούμενα χρόνια. Δεκάδες μικρά και μεγάλα πλοία, καθώς και διάφορα πλωτά ναυπηγήματα ή βοηθητικά σκάφη έχουν ήδη απομακρυνθεί από τη λιμενική περιοχή δικαιοδοσίας του ΟΛΠ, δηλαδή την ακτογραμμή Πειραιά – Κερατσινίου – Περάματος – Σαλαμίνας, σε απόσταση ώς και 500 μέτρα από τις αντίστοιχες ακτές. Μόνο τον τελευταίο χρόνο βγάλαμε περισσότερα από 40 ναυάγια, είτε επικίνδυνα επιπλέοντα πλωτά μέσα είτε βυθισμένα ή ημιβυθισμένα πλοία. Σήμερα, δηλαδή, το 40% των ναυαγίων στην περιοχή αυτή έχει ανελκυσθεί. Τα εναπομείναντα, σε σύνολο 113 που έχουν καταγραφεί, έχουν περιοριστεί σε αυτά που η ανέλκυσή τους είναι είτε τεχνικά δύσκολη είτε οικονομικά ανέφικτη», λέει στα «ΝΕΑ» ο πλοίαρχος Διονύσης Τερζής, εκ των υπευθύνων του ΟΛΠ για την καταγραφή των ναυαγίων.

Τριγύρω από τις επισκευαστικές βάσεις Δραπετσώνας, Περάματος, Αγίου Γεωργίου στο Κερατσίνι και τις περιοχές Κυνοσούρας και Αμπελακίων Σαλαμίνας, σε βάθη 2-40 μέτρων, τα ναυάγια είναι διάσπαρτα, όπως εξηγεί. Τα πιο παλιά εκεί χρονολογούνται από τη δεκαετία του ’70.

«Ενα ναυάγιο πρέπει μέσα σε τρεις μήνες από τη βύθισή του να ανελκύεται με ευθύνη της πλοιοκτήτριας εταιρείας, όταν συνιστά κίνδυνο για τη ναυσιπλοΐα σε περιοχή λιμένα, διώρυγας ή διαύλου ή αποτελεί απειλή για το περιβάλλον. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσής της, η ανέλκυση πρέπει να γίνεται από τον αρμόδιο δημόσιο φορέα και η δαπάνη τότε καταλογίζεται στη ναυτιλιακή εταιρεία ή στην ασφαλιστική εταιρεία της. Τις περισσότερες φορές, πάντως, το σχετικό κόστος είναι ασύμφορο, ενίοτε και απαγορευτικό», λέει ο Κώστας Λυμπουσσάκης, επικεφαλής εταιρείας που αναλαμβάνει και ανελκύσεις ναυαγίων. «Κάθε άλλο παρά εύκολη υπόθεση είναι. Το μεγάλο βάθος, για παράδειγμα, αποτρέπει τον δύτη να πλησιάσει για τις απαραίτητες εργασίες. Ο φωτισμός σε μεγάλο βάθος, πάλι, είναι μηδενικός, ενώ και η θερμοκρασία στα βαθιά είναι πολύ χαμηλή, οπότε ο δύτης δεν μπορεί να παραμείνει εκεί για πολλή ώρα», περιγράφει ο κ. Λυμπουσσάκης. Εφόσον το ναυάγιο-κουφάρι τεμαχιστεί, τα κομμάτια του θα φορτωθούν για να μεταφερθούν κυρίως στην Τουρκία και σε Ινδία ή Πακιστάν.