[Δρόμοι] Αραγε μπορεί…

… να γίνει κάποιος πρόεδρος της Γερμανίας αν πει στους Γερμανούς πως έχουν μια «απωθητική» ροπή προς την υστερία και τις φοβίες; Ή ότι έχουν μια πιο επιφανειακή, λιγότερο ενστικτώδη σχέση με την ελευθερία από ό,τι οι Πολωνοί ή οι Αμερικανοί; Ή ότι ζουν σε μια κουλτούρα δυσαρέσκειας, με πολλούς από αυτούς να συμπεριφέρονται σαν να υπάρχει ένα μυστικό γερμανικό Σύνταγμα, το οποίο κατοχυρώνει στο πρώτο του άρθρο την αδήριτη προστασία του επιπέδου ζωής τους;

Ο Γιόαχιμ Γκάουκ…

… έχει πει ακριβώς αυτά τα τελευταία χρόνια και δεν χαμήλωσε πραγματικά τους τόνους ούτε κατά την πρόσφατη ορκωμοσία του ως ηθικός διαιτητής της Γερμανίας: περιέγραψε την ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης ως έναν τόπο όπου «ο φόβος καμιά φορά λιγοστεύει τόσο πολύ το θάρρος και την αυτοπεποίθησή μας που κινδυνεύουμε να χάσουμε απόλυτα και τα δύο – ακόμα και μέχρι του σημείου να εκλαμβάνουμε τη δειλία ως αρετή και να αντιμετωπίζουμε τη φυγή ως μια θεμιτή πολιτική θέση». Στην κλίμακα της γνήσιας πολιτικής καινοτομίας, η ανάθεση της Προεδρίας της Γερμανίας, και μαζί της επίσημης συνείδησης και συναινετικής φωνής της χώρας, στον κ. Γκάουκ παίρνει 10 με τόνο.

Ο πρώην…

… ανατολικογερμανός πάστορας, διαφωνών και επικεφαλής της επιτροπής που άνοιξε τα αρχεία της Στάζι μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, διατηρεί ευτυχώς και το χάρισμα του ιεροκήρυκα να αγκαλιάζει το ποίμνιό του. Είναι παρ’ όλα αυτά ένας άνθρωπος που μάλλον δεν θα μιλήσει ποτέ από την κορυφή του Ορους Ενάρετου, το σημείο που επιλέγει η πολιτική τάξη της Γερμανίας προκειμένου να κατσαδιάσει τον κόσμο για τις ένοπλες παρεμβάσεις του, τις οικονομικές αδυναμίες του ή την αποτυχία του να ξεχωρίζει σωστά τα σκουπίδια. Μπορεί αυτός ο Πρόεδρος, που τόνισε την περασμένη εβδομάδα ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς την «ανάσα ζωής της αλληλεγγύης», να πει ότι μια πραγματική γερμανική αλληλεγγύη προς την Ευρώπη θα σήμαινε ένα πρόγραμμα ανάπτυξης που να απαλύνει το δόγμα της λιτότητας και τις αβανταδόρικες εμπορικές ανισορροπίες; Ή, όπως επιχειρηματολογεί ο Κλάους Νάουμαν, πρώην αρχηγός του γερμανικού στρατού – και θα έπρεπε να επιχειρηματολογεί η κ. Μέρκελ – ότι η στάση του Βλαντίμιρ Πούτιν έναντι της Συρίας σημαίνει πως η Ρωσία του δεν μπορεί να είναι αποδεκτό μέλος του ΝΑΤΟ; Δεν είναι απίθανο.

Υπάρχουν πάντως…

… δυο φόβοι όσον αφορά τον κ. Γκάουκ. Ο πρώτος είναι η πρόσφατη δήλωσή του ότι λυπάται που, ως Πρόεδρος, θα είναι λιγότερο αυθόρμητος. Ο δεύτερος, και μεγαλύτερος, είναι μήπως, καθώς ο κόσμος θα γνωρίσει σιγά σιγά έναν άνθρωπο ικανό να δημιουργήσει μια πραγματική ελπίδα ανάδυσης της Γερμανίας ως καλόπιστου και γενναίου ηγέτη της Ευρώπης, οι ίδιοι οι Γερμανοί αρχίσουν να εκτιμούν όλο και λιγότερο τις αμήχανες αλήθειες που ο κ. Γκάουκ επιμένει να συνειδητοποιήσει το έθνος.