Οι αγγελιαφόροι της ειρήνης

Θυμάται την έντονη λάμψη στον ουρανό. Και μετά τους νεκρούς. Κάποιους τους κουβάλησε στα χέρια του. Ο Ιάπωνας Κιταμούρα Τακαάκι ήταν έφηβος όταν εξερράγη η ατομική βόμβα στο Ναγκασάκι. Σχεδόν επτά δεκαετίες μετά, μοιράζεται για πρώτη φορά τη μαρτυρία του. Εδώ και τρεις μήνες ως επιβάτης του «Πλοίου της Ειρήνης», που χτες κατέπλευσε στον Πειραιά, διαδίδει σε κάθε λιμάνι το μήνυμα του πυρηνικού αφοπλισμού.

Στην πατρίδα του τον αποκαλούν χιμπακούσα. Ετσι ονομάζουν όσους επέζησαν του πυρηνικού ολοκαυτώματος σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι το 1945. Για χρόνια οι χιμπακούσα συχνά αντιμετώπιζαν τον ρατσισμό συμπατριωτών τους. Δύο φορές θύματα. Βυθισμένη στην άγνοια, η κοινή γνώμη πίστευε ότι ήταν μεταδοτικές οι διάφορες μορφές καρκίνου που προκαλούσε η έκθεση στη ραδιενέργεια. Αρκετοί εργοδότες αρνούνταν να προσλάβουν τους ίδιους ή τα παιδιά τους. Και πολλοί χιμπακούσα απέκρυβαν την ταυτότητά τους. Ο 83χρονος σήμερα Κιταμούρα Τακαάκι δεν σιωπούσε τόσο καιρό για να γλιτώσει την προκατάληψη. Είχε επιλέξει να μη μιλήσει από σεβασμό. Προηγούνταν άλλοι επιζήσαντες, μεγαλύτεροι από τον ίδιο σε ηλικία. Επρεπε να ολοκληρώσουν, όπως λέει, τις διηγήσεις τους για να έρθει η σειρά του. Από το 2008 η ιαπωνική Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Πλοίο της Ειρήνης» μεταφέρει σε κάθε γωνιά του κόσμου τους χιμπακούσα και τις μαρτυρίες τους. Μέχρι τώρα πάνω από 130 άνθρωποι έχουν ξεδιπλώσει τις αναμνήσεις τους και έχουν δείξει τις πληγές τους. Ο μέσος όρος ηλικίας των επιζησάντων είναι τα 76 έτη και ο χρόνος που απομένει για να μοιραστούν άμεσα τις ιστορίες τους όλο και λιγοστεύει.

«ΚΟΥΒΑΛΟΥΣΑ ΠΤΩΜΑΤΑ». Στις 9 Αυγούστου 1945 ο Κιταμούρα Τακαάκι βρισκόταν 30 χιλιόμετρα μακριά από το Ναγκασάκι, στην αεροπορική βάση της Ισαχάγια, όπου επισκεύαζε αεροσκάφη. Είδε τον ουρανό να φωτίζεται από τον βομβαρδισμό. Την επομένη τον έστειλαν στο επίκεντρο της καταστροφής με μια ομάδα διάσωσης. «Κουβαλούσα πτώματα και χαλάσματα σε ένα εργοστάσιο που κατασκεύαζε τορπίλες. Κοιμόμουν εκεί τις νύχτες και έπινα νερό από την περιοχή. Ηταν μολυσμένο με ραδιενέργεια, αλλά δεν είχα επιλογή», λέει. Τρεις μέρες μετά την αρχική έκθεσή του στη ραδιενέργεια άρχισαν να ματώνουν τα ούλα του. Η αιμορραγία σταματούσε από μόνη της και ξεκινούσε και πάλι έπειτα από καιρό. Μεγαλύτερη διάρκειά της οι έξι μήνες. Ωσπου οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο στη γλώσσα και στη γνάθο. Σήμερα, μια ουλή διατρέχει το αριστερό του χέρι από το ύψος της παλάμης μέχρι τον αγκώνα – από εκεί πήραν κομμάτι δέρματος οι πλαστικοί χειρουργοί για επέμβαση στη γλώσσα του.

«Είναι συγκινητικό να ακούς τις ιστορίες τους. Αυτοί οι άνθρωποι μιλούν τη γλώσσα της ειρήνης», λέει η Λιβανέζα Μπάρια Αχμάρ, μία από τους συνεπιβάτες του Κιταμούρα Τακαάκι στο «Πλοίο της Ειρήνης». Στο πλοίο επιβαίνουν δέκα χιμπακούσα. Χθες κάποιοι από αυτούς διηγήθηκαν τις ιστορίες τους σε μαθητές των 76ου και 138ου Δημοτικών Σχολείων Πετραλώνων. Γύρισαν στους δρόμους της γειτονιάς μαζί με εθελοντές του «Πλοίου της Ειρήνης» και συνέλεξαν μηνύματα υποστήριξης για τους κατοίκους της Φουκουσίμα, όπου ένα τσουνάμι προκάλεσε πέρσι καταστροφές και διαρροή ραδιενέργειας σε πυρηνικό εργοστάσιο. «Κεντρικό μήνυμα του φετινού ταξιδιού του πλοίου είναι η αποπυρηνικοποίηση της Μέσης Ανατολής, μιας έντονα στρατιωτικοποιημένης περιοχής που απορροφά το 30% των παγκόσμιων εξαγωγών όπλων», λέει η Μαρία Αρβανίτη – Σωτηροπούλου, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας κατά των Πυρηνικών και Βιοχημικών Οπλων. Περίπου 1.000 είναι οι επιβάτες της κρουαζιέρας της ειρήνης. Ανάμεσά τους ακτιβιστές από το Ισραήλ, το Ιράν, την Παλαιστίνη, τις ΗΠΑ, καθώς και ένας ειδικός απεσταλμένος του ΟΗΕ. Επόμενος σταθμός είναι η Αίγυπτος, όπου θα επιβιβαστούν επιζήσαντες του δυστυχήματος στο Τσερνόμπιλ. «Εύχομαι να μη γίνουν άλλοι πόλεμοι», λέει ο Κιταμούρα Τακαάκι.