[Προβολείς] Καρυωτάκης στη Σταδίου

Οσο λιαζόμουνα στο πεζοδρόμιο του Ιανού παρακολουθώντας γνωστούς κι αγνώστους ποιητές να φιλιούνται και να αγκαλιάζονται ήταν όλα καλά. Προσπαθούσα να ξεσκαρτάρω φάτσες σαν και τη δική μου, αντιποιητικές και περίεργες που κατέβηκαν να δουν τους ποιητές να διαδηλώνουν. Εντόπισα πολλούς με τα χαρακτηριστικά μου αλλά μπορεί και να τους παρεξήγησα. Πώς γίνεται να ξεχωρίσεις τον ποιητή σε δημόσιο χώρο; Εγώ λέω ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος και θυμήθηκα τον Μιχάλη Κατσαρό στο παλιό Ζόναρς με την καρεκλίτσα του πλάτη στον δρόμο. Θυμήθηκα και τον Νίκο Καββαδία εκεί προς το τέλος της ζωής του να περνάει από τις εκδόσεις Ερμείας που το είχαμε κάνει φοιτητικό μας στέκι και μετά επιδόθηκα σε άλλου είδους κουτσομπολιό.

Πόσες γενιές μάς χωρίζουν από τότε που οι έλληνες ποιητές ήταν νέοι, βία τριαντάρηδες; Υπολόγισα την ηλικία των ανθρώπων που κρατούσαν τα πλακάτ με στίχους του Σολωμού, του Ελύτη και του Σαχτούρη, κοίταξα τη μούρη μου στην τζαμαρία και παράτησα τον συλλογισμό ως ασύμφορο.

Εν τω μεταξύ άρχισε η μπάντα κάτι ξεσηκωτικά βραζιλιάνικα και οι front men με το κεντρικό πανό απλώνονταν στα τρία τέταρτα της Σταδίου οδηγώντας πολίτες και ταξιτζήδες σε νευρική κρίση. Κάτι πήγα να ψελλίσω αλλά η ένστασή μου δεν είχε καμία πιθανότητα να εισακουστεί. Την ίδια ένσταση νομίζω ότι είχαν το εξαπεναντίας κατακαμένο Αττικόν και το κενοτάφιο της Marfin. Ετσι, κατέφυγα για άλλη μια φορά στη συνηγορία του Κώστα Καρυωτάκη. «Αν τουλάχιστον μέσα στους ανθρώπους αυτούς» κ.λπ. κ.λπ.