[Ανορθόδοξα] Ο νεόπλουτος χαβαλές και το μίσος

Το ΟΑΚΑ είναι το έμβλημα της Ελλάδας των Ολυμπιακών Αγώνων. Μπορεί να προϋπήρχε, όμως η ανακατασκευή του και η στέγη Καλατράβα σημάδεψαν όσο τίποτε άλλο τις ημέρες εκείνες που η Ελλάδα απασχολούσε την οικουμένη, για άλλους λόγους απ’ αυτούς για τους οποίους την απασχολεί σήμερα. Από την κραιπάλη του μπετόν και το όργιο των έργων είναι μία από τις ελάχιστες κατασκευές που δεν προσαρμόστηκαν στις ανάγκες του νεόπλουτου χαβαλέ. Κοινώς στην παράδοση των τρωκτικών παντός είδους μόλις οι προβολείς έσβησαν και μείναμε και πάλι μόνοι ανάμεσά μας.

Για τα όσα συνέβησαν την περασμένη Κυριακή εκεί πέρα μπορούμε να λέμε ό,τι θέλουμε. Μπορούμε να μιλάμε για «γηπεδική» και «οπαδική» βία – τι λέξεις κι αυτές -, να αποδίδουμε ευθύνες στους συλλόγους ή την αστυνομία και να επαναλαμβάνουμε με την ίδια καταθλιπτική μονοτονία τις διάφορες θεωρίες περί ποδοσφαίρου που «είναι άθλημα» και δεν συνάδει, ως άθλημα που είναι, με όλα αυτά τα αίσχη. Το βέβαιο είναι ότι οι εκρήξεις, οι φωτιές, τα μολότοφ και οι σιδηρολοστοί, καθώς και η κλωτσοπατινάδα ανάμεσα στην αστυνομία και τους διάφορους κουκουλοφόρους δεν σοκάρουν πια κανέναν. Οι εικόνες τους στην τηλεόραση έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητάς μας, όπως και εκείνο το στερεότυπο «κατά τύχη δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές».

Και τα είπαμε όλα αυτά. Τα ακούσαμε για μια ακόμη φορά, όπως και θα τα ακούσουμε και την επομένη. Για το μόνο που δεν μιλήσαμε ήταν για το ΟΑΚΑ. Και δεν εννοώ τις υλικές ζημιές, τα ξεχαρβαλωμένα μάτριξ ή το κόστος της αποκατάστασης των σπασμένων καθισμάτων, ή στο μείζον μεταφυσικό θέμα της πτωχευμένης χώρας για το αν και πότε θα διεξαχθεί η επόμενη αγωνιστική. Αναφέρομαι στην συμβολική αξία του μίσους που ξέσπασε κατά του ΟΑΚΑ, του εμβλήματος μιας ολόκληρης περιόδου της ελληνικής ζωής.

Μακριά από εμένα η σκέψη να υπερασπιστώ την Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων. Την θεωρώ, αν μη τι άλλο, υπεύθυνη για την κοινωνική μας πτώχευση. Εκείνο όμως που δεν μπορώ να παραγνωρίσω είναι πως πίσω από τις κουκούλες κρύβεται ένα μίσος για οτιδήποτε συμβολίζει με οποιονδήποτε τρόπο την Ελλάδα που έφτιαξε τα πρόσωπα που κρύβονται μέσα τους. Τις προάλλες κατέστρεφαν τα ιστορικά κτίρια του Κέντρου, τα ελάχιστα που έχουν απομείνει για να δίνουν κάποιον χαρακτήρα στην καθημαγμένη από την νεόπλουτη κακογουστιά πόλη. Τώρα κατέστρεψαν ό, τι πρόλαβαν από το ολυμπιακό έμβλημα. Αν είχαν τον οπλισμό για να καταστρέψουν τη στέγη του κυρίου Καλατράβα, θα το έκαναν.

Και το θέμα δεν είναι να βαυκαλιζόμαστε λέγοντας πως είναι χίλιοι ή δύο χιλιάδες μηχανοκίνητοι χουλιγκάνοι που περιφέρονται καταστρέφοντας ό, τι βρουν μπροστά τους. Το θέμα δεν είναι καν αν είναι οργανωμένοι ή όχι. Το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουμε πως είμαστε απροστάτευτοι απέναντι σε ένα κομμάτι της νεολαίας που μισεί ό, τι συμβολίζει αυτόν τον τόπο. Κι αυτό το αίσθημα είναι εξίσου βαρύ, αν όχι βαρύτερο, από το χρέος.