[Προβολείς] Γυαλάκια 3D

Καθόμασταν τρεις σε έναν καναπέ και προσπαθούσαμε να βολευτούμε, εκ περιτροπής, με δυο ζευγάρια γυαλιά 3D και μια πίτσα μαργαρίτα. Εκ των υστέρων αποδείχτηκε ότι η πολυδιαφημισμένη νουβοτέ της συνδρομητικής τηλεόρασης διόλου δεν βοήθησε να δούμε το ντέρμπι σαν να ήμασταν «μέσα» και συγκεκριμένα στο πέταλο, εκεί όπου έγινε το προχθεσινό αίσχος. Οι σαράντα πέντε εντεταλμένοι δημοσιογράφοι και οι εξήντα μαθητάδες τους δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν ούτε μιας πεντάρας ρεπορτάζ για τα επεισόδια. Απεναντίας. Οι πανάκριβες κάμερες, αντί να ρίχνουν φως στον χαμό, κάρφωναν πανέμορφες πιτσιρίκες που μασούσαν τσίχλα στην περιοχή των αμάχων και οι σχολιαστές έκαναν κρύα αστειάκια με τον λάινσμαν που κατευθυνόταν απειλητικά προς το πιάτο με την κρύα πίτσα μου.

Ελειωσα με την παντόφλα τα παραισθητικά γυαλάκια και προσπάθησα να ξαναεμπιστευτώ τα μάτια και τα αυτιά μου, αλλά και πάλι…

Οι διευκρινίσεις του οικείου καναλιού και των παραγόντων θόλωσαν έτι περισσότερο την κουνημένη εικόνα της πραγματικότητας. Μια Κυριακή, ποιος το περίμενε πως θα ‘ταν Κυριακή; Ποιοι είναι, αλήθεια, εκείνοι που έχουν όφελος από το ξεθεμέλιωμα του ποδοσφαίρου και της δημόσιας ζωής γενικότερα; Και γιατί στα γήπεδα με τίτλους ιδιοκτησίας δεν κουνιέται φύλλο ενώ στο Ολυμπιακό Στάδιο του λαού γίνεται κάθε τρεις και λίγο της Πλατείας Συντάγματος; Τελικά έχουν δίκιο αυτοί που ανησυχούν για την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Να ‘χουμε να γκρεμίζουμε.