Το Ινκάλ

Μια συνηθισμένη ημέρα στο φουτουριστικό σύμπαν ενός παράξενου, σκληρού και αυταρχικού μελλοντικού κόσμου, ο ντετέκτιβ της εσχάτης υποστάθμης Τζον Ντιφούλ αποκτά εντελώς τυχαία έναν κρύσταλλο με κοσμικές ιδιότητες, το Ινκάλ. Αρχίζουν να τον καταδιώκουν, αυτόν και τον παπαγάλο του, αστυνομικοί, συμμορίτες που προσπαθούν να βάλουν στο χέρι τον κρύσταλλο, επαναστάτες που διψούν για δύναμη, ακόμα και οι Τεχνοπάπες, μια κάστα που διαχειρίζεται την τεχνολογία του Γαλαξία. Τελικά είναι μεγάλος μπελάς να κατέχεις μια τόσο σπάνια δύναμη.

Τα παραπάνω είναι η εισαγωγή στην πολυσυζητημένη ιστορία του Μόμπιους, «Ινκάλ», που σχεδίασε με βάση το σενάριο του Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι, ενός ολίγον μπουνιουελικού και αρκετά μεταφυσικού συγγραφέα και σκηνοθέτη (θυμάστε το «Santa Sangre» που είχε γυρίσει;). Πώς να χαρακτηρίσει κανείς την ιστορία; Φουτουριστικό δράμα με πολλή πλάκα; Επική περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας στην οποία ανακατεύονται πολιτική, ψυχεδέλεια, space opera, ακόμα και η κουλτούρα των ταρό;

Οπως και να το πεις, το «Ινκάλ», που άρχισε να δημοσιεύεται το 1981 και τελείωσε το 1989, ήταν η επιβεβαίωση της κομψότητας και της ανησυχίας ενός καλλιτέχνη των κόμικς που, μετά το πέρασμά του, άλλαξαν πολλά.

Και κυρίως διαλύθηκε η πλάνη που ήθελε τα κόμικς παιδικές αφηγήσεις μύησης στις αφηγηματικές τεχνικές. Ο Μόμπιους ενηλικίωσε οριστικά μια τέχνη που, όπως κάθε αφηγηματική τέχνη, μπορεί να πάρει χιλιάδες μορφές. Αρκεί να βρεθούν οι αφηγητές που θα ανακαλύψουν τη μορφή που ταιριάζει στην κάθε εποχή.