[Στίγμα] Απαθείς παρακολουθούμε τα φαινόμενα φασισμού

Τα πράγματα είναι καθαρά, πιο καθαρά δεν γίνεται. Υπάρχει η οικονομική κρίση, και υπάρχει και η κοινωνική – για την πολιτική δεν το συζητάμε, είναι γενική παραδοχή, και την αφήνουμε κατά μέρος. Τα της οικονομικής κρίσης τα ξέρετε, επίσης τα βιώνουμε κάθε μέρα όλοι, μα όλοι ανεξαιρέτως. Κι άντε, πες ότι με αυτά που γίνονται σε διεθνές επίπεδο, και αυτά που κάνει και η κυβέρνηση εδώ, σιγά σιγά θα καταφέρουμε να βγούμε από το τούνελ και σε δυο, τρία πέντε, δέκα, βρε αδερφέ, χρόνια, θα ξαναδούμε άσπρη μέρα. Με την κρίση στην κοινωνία θα μου πει κανείς τι θα γίνει; Πώς αυτός ο λαός θα επανέλθει σε ένα νομοταγές, πολιτισμένο και στοιχειωδώς ανθρώπινο πλαίσιο; Και πότε; Εδώ όπως εξελίσσονται τα πράγματα, σε λίγο αυτή η κοινωνία θα μετεξελιχθεί σε κοινωνία κανίβαλων…

Πού θα φθάσει

το γιουχάισμα;

Κάναμε πλάκα πολλοί εξ ημών και υμών, με τα γιουχαΐσματα στους πολιτικούς. Και συνεχίσαμε να κάνουμε πλάκα όταν αυτά μετεξελίχθηκαν σε γιαουρτώματα, πετροβολήματα και ραντίσματα με νερά και καφέδες. Χαμογελάσαμε επίσης κάτω από τα μουστάκια μας (όσοι είχαμε τέλος πάντων) που αυτή τη φορά γιουχάισαν (προπηλάκισαν, γιαούρτωσαν, κυνήγησαν) έναν από τους «άλλους». Και αντίστοιχα θυμώσαμε γιατί το ίδιο συνέβη σε μια άλλη περίπτωση με έναν «δικό» μας – του κόμματος μας εννοώ. Και πού φτάσαμε τώρα; Να βλέπουμε απαθείς αυτά τα αίσχη που έγιναν στη συναυλία του Νταλάρα. Ακροδεξιοί σε αγαστή συνεργασία με μπαχαλάκηδες και αναρχικούς έκαναν ό,τι μπορούσαν να διαλύσουν τη συναυλία. Το ότι δεν τα κατάφεραν οφείλεται αποκλειστικά στο τσαγανό του Νταλάρα, που συνέχισε να τραγουδάει παρότι γιαουρτωμένος και προπηλακιζόμενος συνεχώς. Οι υπόλοιποι όμως 3.000 που βρίσκονταν στην αίθουσα τι έκαναν; Να σου πω εγώ, αναγνώστη μου: παρακολουθούσαν απαθείς…

Το δικαίωμα

της διαφωνίας

Θα μου πεις, και τι ήθελες; Να αντιδράσουν οι υπόλοιποι, να γίνει εκεί μέσα κόλαση; Οχι βέβαια. Ηθελα όμως να δω ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο και τους πνευματικούς ανθρώπους αυτού του τόπου να ορθώνουν το ανάστημά τους και να φωνάζουν «ώς εδώ»! Δεν το έκαναν. Ή, αν το έκαναν, ήταν ελάχιστοι. Γιατί ο Νταλάρας έχει σύζυγο πολιτικό. Μάλιστα. Αύριο, όμως, μπορεί να γίνει κάτι ανάλογο για κάποιον που είναι ομοφυλόφιλος, άλλον που είναι μουσουλμάνος το θρήσκευμα, έναν που έχει μαύρο χρώμα, άλλον που είναι κοντός ή που είναι παραπληγικός! Λένε πως ο φασισμός δεν έχει ούτε χρώμα ούτε κόμμα. Οτι βρίσκεται παντού. Να το κοιτάξουμε αυτό. Να το απομονώσουμε. Δεν μπορεί να κυριαρχήσει. Είναι έγκλημα κατά της κοινωνίας και της χώρας. Και δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε ποτέ από την κρίση αν τον αφήσουμε να δρα ανεξέλεγκτος. Και διάολε, εδώ γεννήθηκε η δημοκρατία και για πρώτη φορά στην Ιστορία του κόσμου έγινε λόγος για το δικαίωμα της διαφωνίας και της διαφορετικότητας. Πώς τα ξεχνάμε όλα αυτά;

Μη γεμίσει

ζόμπι η Βουλή…

Τα ξεχνάμε γιατί χάσαμε τα αντανακλαστικά μας ως κοινωνία, γι’ αυτό. Εβλεπα ένα βίντεο που μου έστειλε φίλος, από την ομιλία ενός από αυτούς τους αγύρτες που έχουν ξεφυτρώσει σαν τα μανιτάρια στις πλατείες και εμπορεύονται την οργή του απλού κόσμου για τη συμφορά που τον έχει βρει. Καράφλιασα. Μου έπεσαν τα μαλλιά. Ο τύπος μιλούσε με ύφος και κινήσεις Ντούτσε σε ένα ακροατήριο καμιά 50αριά τελειωμένων, από αυτούς που έζησαν μια ζωή παρασιτικά ως συνταξιούχοι από τα 35 και τα 40 και τώρα ζητάνε και τα ρέστα, και έλεγε ό,τι βάζει ο νους σου – φυσικά, ψέματα. Κάποια στιγμή σηκώθηκε ένας από κάτω και του λέει, «μα τι είναι αυτά που λες, αυτά είναι ολωσδιόλου ψέματα». Το τι έγινε στην αίθουσα δεν λέγεται. Με παρότρυνση του ομιλητή, παραλίγο να τον λιντσάρουν τον άνθρωπο που αποτόλμησε να κάνει την παρατήρηση. Τέτοιοι ευδοκιμούν πολλοί. Και πασχίζουν να μπουν και στη Βουλή!!! Καλά μου έλεγε κάποιος ότι ο μεγάλος κίνδυνος σε αυτές τις εκλογές είναι «να γεμίσει ζόμπι η Βουλή».

Να πάρουν θέση

για την επιχορήγηση

Από την άλλη, βλέπεις και τα πολιτικά κόμματα ότι είναι σε αφασία. Κανονική όμως. Αντί να δουλέψουν εντατικά, να παρουσιάσουν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα για την έξοδο από την κρίση, πασχίζουν πώς θα καταγράψουν αύξηση των ποσοστών τους στις εκλογές. Οκέι, θα την καταγράψουν. Και μετά; Τι γίνεται μετά; Ποιος θα κυβερνήσει αυτή την έρμη χώρα; Ποιος θα διαχειριστεί τις τύχες της; Απάντηση σ’ αυτό, όπως πολύ καλά ξέρετε, δεν δίνεται από κανέναν. Γιατί ο στόχος είναι τα ψηφουλάκια παραπάνω. Οι παραπάνω βουλευτές στη Βουλή. Και φυσικά, η αυξημένη κρατική επιχορήγηση. Γιατί δεν είδα κανέναν, ούτε το ΣΥΡΙΖΑ ούτε το ΚΚΕ ούτε τη ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη να πει, «ψηφίστε μας και εμείς το πρώτο πράγμα που θα κάνουμε θα είναι να παραιτηθούμε από την κρατική επιχορήγηση. Δεν θέλουμε να είμαστε ίδιοι με τους δύο μεγάλους. Δεν θέλουμε να κόβονται συντάξεις για να παίρνουμε εμείς επιχορηγήσεις». Είδαμε μήπως εσείς; Για να ξέρω δηλαδή…

Φθινόπωρο  οι εκλογές;
Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί ψιθυριστά, λες και μπορεί να μείνει για πολύ κρυφό, αλλά τέλος πάντων. Ηρθε κι εκείνος ο μίνι ανασχηματισμός που σε έκανε να αναρωτιέσαι, μα είναι στα καλά της η Διαμαντοπούλου (και ο Χρυσοχοΐδης) που αλλάζει υπουργείο για έναν μήνα; Και τι θα προλάβει να κάνει για την ανάπτυξη μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα; Σας βεβαιώ ότι μια χαρά είναι η Αννα, και σας χαιρετάει. Και το σκέφτηκε καλά πριν αναλάβει το υπουργείο. Διότι απ’ ό,τι φαίνεται θα είναι και μετά τις εκλογές υπουργός Ανάπτυξης. Γιατί κατά πάσα πιθανότητα πάλι συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ θα έχουμε (ή για να το πω καλύτερα ΝΔ – ΠΑΣΟΚ). Οποτε γίνουν εκλογές. Γιατί αυτό που λέγεται αυτή την ώρα είναι πως οι εκλογές απομακρύνονται. Για το φθινόπωρο. Αλήθεια, ψέματα, θα σας γελάσω, και δεν το θέλω…