[Δρόμοι] Η ομορφιά…

… μπορεί να είναι αποπνικτική; Το Παρίσι τεστάρει αυτό το ερώτημα, μια πόλη προσεγμένη σε όλες τις λεπτομέρειές της, που έχει περιορίσει τους μετανάστες στα αόρατα προάστια και έχει λουστράρει κάθε επιφάνεια με τα σαγηνευτικά της θέλγητρα. Σίγουρα, πολλοί νεαροί Παριζιάνοι ψήφισαν με τα πόδια τους, πηγαίνοντας στην άλλη πλευρά του καναλιού της Μάγχης, στο Παρίσι του Τάμεση, δηλαδή το Λονδίνο, όπου καταφθάνουν όχι τόσο σε αναζήτηση δουλειάς – παρ’ όλο που εκεί υπάρχουν περισσότερες θέσεις εργασίας απ’ ό,τι στο Παρίσι – όσο για μια πιο κοσμοπολίτικη διάθεση: ένα ακατάστατο μείγμα καινοτομίας και δημιουργικότητας που συχνά λείπει από το υπερβολικά τέλειο Παρίσι.

Κανείς δεν ξέρει…

… ακριβώς πόσοι Γάλλοι έχουν μετεγκατασταθεί στο Λονδίνο, όπου εγκαινιάστηκαν πρόσφατα ένα νέο γαλλικό σχολείο, ένας νέος ραδιοφωνικός σταθμός (French Radio London) και η νέα γαλλική εκλογική περιφέρεια που δημιουργήθηκε στη Βρετανία (για τους Γάλλους που κατοικούν στη χώρα και αυξάνονται διαρκώς). Ολα συνηγορούν υπέρ της ύπαρξης μιας μεγάλης εξόδου, είναι δύσκολο όμως να καταμετρηθούν οι Γάλλοι που διασχίζουν τη Μάγχη καθώς ως πολίτες της ΕΕ δεν είναι υποχρεωμένοι να καταγραφούν. Υπολογίζεται όμως ότι περισσότεροι από 300.000 ζουν αυτή τη στιγμή στο Λονδίνο, που γίνεται έτσι η έκτη μεγαλύτερη γαλλική πόλη. Οι περισσότεροι είναι κάτω των 40 ετών.

Ο Φρανσουά Ολάντ…

… ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών για την προεδρία, επισκέφθηκε την περασμένη εβδομάδα το Λονδίνο για μια προεκλογική ομιλία στους συμπατριώτες του. Ο βρετανός Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον τον σνομπάρισε, παρότι τον ίδιο τον είχε σνομπάρει στις Βρυξέλλες πρόσφατα ο Πρόεδρος Σαρκοζί: οι ευρωπαίοι ηγέτες αλληλοϋποστηρίζονται προκειμένου να αποφύγουν οποιαδήποτε «ενόχληση» – π.χ. μια νίκη του Ολάντ – στο σχέδιο του Μάριο Ντράγκι για τη διάσωση του ευρώ. Πάντως ο Ολάντ έγινε δεκτός με ενθουσιασμό, καθώς φαίνεται ότι υπάρχει μια δίψα στην Ευρώπη για ανάπτυξη, για μια πολιτική πέραν της γαλλογερμανικής λιτότητας.

Το αποτέλεσμα…

… των γαλλικών προεδρικών εκλογών δεν μπορεί να το προβλέψει κανείς ακόμα. Ο Σαρκοζί αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα με τον Μπαράκ Ομπάμα. Υπάρχουν εκείνα που βρίσκονται στην επιφάνεια: ανεργία, έλλειψη ανάπτυξης, ελλείμματα στον προϋπολογισμό. Υπάρχει όμως και το βασικό ζήτημα: κανείς δεν έχει καταφέρει να συνδεθεί με το έθνος του με έναν τρόπο που να φτιάχνει το κλίμα και να δημιουργεί την πεποίθηση ότι έρχονται καλύτερες ημέρες. Αυτό είναι κάτι πιο δύσκολο στη Γαλλία, όπου το σύνηθες αντανακλαστικό είναι η γκρίνια, σε σύγκριση με τις ΗΠΑ και την έμφυτη αισιοδοξία τους. Και στις δύο χώρες όμως οι πολίτες κρατούν τις αποστάσεις από τον Πρόεδρό τους. Ο Ολάντ εμφανίζεται ως κάποιος που έχει επαφή με τον κόσμο, ένας πολιτικός που γνωρίζει τη «βαθιά Γαλλία», εκείνη που αγνοεί ο Σαρκοζί με τον «μπλινγκ μπλινγκ» τρόπο ζωής. Ομως η Γαλλία έχει αλλάξει, όπως δείχνει η μετανάστευση στην άλλη πλευρά της Μάγχης. Και υπάρχει πάντα η επιχείρηση διάσωσης του ευρώ από τους Μερκοζί, καθώς οι νεαροί ιδεαλιστές Γάλλοι στο Λονδίνο δεν έχουν πάρει ακόμα τα ηνία.