e-mail

Λυγίζουν, ωρέ, τα παλικάρια από μπετόν;

Αγαπητή κ. Αθηναίου,

Καλή Σαρακοστή. Θέλω να ρωτήσω: Η κουμπαριά και οι ισχυροί δεσμοί φιλίας που συνδέουν τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ με τον μέχρι προσφάτως βουλευτή του κόμματός του Αδωνη Γεωργιάδη παραμένουν άρρηκτοι; Διότι στην ορκωμοσία των αντικαταστατών Γεωργιάδη – Βορίδη, ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ εγγυήθηκε ότι οι νεοεισελθόντες με το κόμμα του στη Βουλή Μανούσος Ντουκάκης και Χρήστος Καλαποθαράκος είναι «μπετόν» και δεν θα γίνουν «ριψάσπιδες», κατά την άποψή του, όπως οι πρώην βουλευτές του.

Με εκτίμηση, Ευθύμιος Χιόνης, Φιλοθέη

Μπετόν είναι όλα στην ελληνική πολιτική ζωή – για του κόσμου τα μάτια – αγαπητέ Ευθύμιε. Μπετόν αρμέ, μέχρι να πέσει μονοκόμματο κι ολοσούσουμο να τους πλακώσει – γκντουουουουπ!

Από μια τρίχα ξεκινάει η τριχιά

Αγαπητή κυρία Αθηναίου,

Προς μεγάλη μου έκπληξη διάβασα στη στήλη σας, την Παρασκευή 2 Μαρτίου, το απαξιωτικό σχόλιό σας για την κ. Ξένια Καλογεροπούλου και τον κ. Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο κάτω από μια φωτογραφία τους, όπου εικονίζονται να διαμαρτύρονται έξω από το υπουργείο Πολιτισμού κάποιους μήνες πριν. Με εμφανώς ειρωνική διάθεση γράφετε ότι «είχαν πάρει τις ντουντούκες στα χέρια – και γούνες στους ώμους… – για να διεκδικήσουν αδρά επιχορηγούμενο» θέατρο, τώρα που ήρθαν οι «αδρές» επιχορηγήσεις οι διαμαρτυρίες τους είναι «περασμένα μεγαλεία». Κι αν το συναντούσα σε κάποιο άλλο, λαϊκίστικο, έντυπο δεν θα μου έκανε βέβαια καμία εντύπωση. Αλλά έχω επιλέξει να διαβάζω καθημερινά εδώ και χρόνια την εφημερίδα στην οποία αρθρογραφείτε και ομολογώ πως αιφνιδιάστηκα. Μια εφημερίδα που στήριζε τις τέχνες και τις προσπάθειες των δημιουργών.

Αλλά αυτές οι «άχρηστες» ευαισθησίες, φαίνεται, ανήκουν στις προ Μνημονίου εποχές. Τώρα είναι η εποχή των λαϊκών δικαστηρίων. Στον Καιάδα ΟΛΟΙ οι δημόσιοι υπάλληλοι, ΟΛΟΙ οι αναρχικοί, ΟΛΟΙ οι πολιτικοί, ΟΛΟΙ οι επιχορηγούμενοι, ΟΛΟΙ εναντίον όλων. Στην εκδήλωση διαμαρτυρίας από όπου η φωτογραφία σας, οι εικονιζόμενοι δεν διαδήλωναν ζητώντας κάτι ο καθένας για τον θίασό του, διαμαρτύρονταν για την απουσία πολιτικής και για την πολύμηνη παγερή σιωπή του υπουργείου Πολιτισμού.

Οχι, αυτή η επιστολή δεν εκπορεύεται από συναδελφική αλληλεγγύη. Αλλά από θυμό. Θυμό για τους ανοίκειους υπαινιγμούς σας για την κ. Καλογεροπούλου (δεν θα αναφερθώ στον κ. Θεοδωρόπουλο, ο οποίος έχει μεγάλο μέρος της ιστορίας του μπροστά του). Δηλαδή, μας λέτε, κάποτε φώναζε αλλά τώρα που «τα πήρε» σωπαίνει; Οταν απαξιώνετε με ευκολία φωτισμένους ανθρώπους αυτής της χώρας, αυτούς που υπερασπίστηκαν με πίστη το όραμά τους και όχι τη ματαιοδοξία τους ή την τσέπη τους, αυτούς που μας αποδεικνύουν ότι, όντως, υπάρχει μια άλλη Ελλάδα, της δημιουργίας και του οράματος, τότε διαπράττετε, εκτός από προσωπική προσβολή, και μια κακή πολιτική πράξη.

Οχι κυρία Αθηναίου, η κ. Καλογεροπούλου ανήκει σε αυτούς που τάχθηκαν στην τέχνη τους με προσήλωση και σοβαρότητα, που αξιοποίησαν μέχρι τελευταίας δεκάρας τις επιχορηγήσεις από τον δημόσιο κορβανά, όχι σε αυτούς που τις έκαναν «γούνες», εξοχικά και κότερα.

Θα μου πείτε, σε μια χώρα που βουλιάζει, αυτό είναι το πρόβλημά μου; Μια φωτογραφία και μια λεζάντα; Ναι, είναι και αυτό το πρόβλημά μου. Ανήκει σε όλα αυτά τα «μικρά» που θεωρούμε χρόνια τώρα αυτονόητα. Αλλά τώρα πια έχω θυμώσει με τη σιωπή μου. Ακούγομαι σαν τον γραφικό τρελό του χωριού; Ας είναι.

Και ναι, γνωρίζω προσωπικά την κ. Καλογεροπούλου, με την οποία είχα την τιμή να συνεργαστώ. Είναι προσωπικοί οι λόγοι γι’ αυτή την επιστολή. Ηθελα να της τηλεφωνήσω αλλά ντράπηκα. Ντρέπομαι που τη λοιδορούν. Γράφω αυτές τις γραμμές για να της ζητήσω δημόσια συγγνώμη για μια χώρα αχάριστη, χωρίς μνήμη, χωρίς σεβασμό.

Μετά τιμής, Γιάννης Μόσχος

Στον Καιάδα, αγαπητέ Γιάννη, και ΟΛΟ το χιούμορ; Ιδιον της εποχής και αυτό. Οπως και οι… οικονομικές (και μόνον αυτές) ανησυχίες των πεφωτισμένων του εκ-πολιτισμού μας.