[Στίγμα] Ποιος θα βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη του;

«Είμαστε όλοι Ελληνες» (μέρος δεύτερο). Εβλεπα στην τηλεόραση αυτούς τους δύο δημάρχους από την Ιταλία, οι οποίοι δωρίζουν το μισθό τους για την ανακούφιση Ελλήνων που έχουν πληγεί από τη φτώχεια και την εξαθλίωση, και αναρωτιόμουν, πόσοι από μας μπορούν να κάνουν το ίδιο. Δεν μιλάω για το «ντεκόρ» των Ελλήνων συναδέλφων τους που τους υποδέχθηκαν στην ΚΕΔΕ και από όσο ξέρω κανείς τους δεν έχει βάλει το χέρι στην τσέπη να κάνει κάτι παρόμοιο. Ούτε γι’ αυτόν τον… γενναιόδωρο πρόεδρο των εφοπλιστών που πρότεινε (χωρίς να κοκκινίσει) στα μέλη της Ενωσης να βάλουν, λέει, από 30.000 ευρώ για να στηρίξουν την ελληνική οικονομία – όσα ξοδεύουν ένα βράδυ στα μπουζούκια ή σε κάποιο κοσμικό θέρετρο. Μιλάω για τα δάκρυα που έτρεξαν από τα μάτια αυτών των δύο δημάρχων για την Ελλάδα της καρδιάς τους, που πορεύεται πληγωμένη. Και, ναι, κατέληξα: αν κάποιοι δικαιούνται να φωνάζουν «είμαστε όλοι Ελληνες», είναι αυτοί και όχι πολλοί από μας!

Πληγή ο κλαδικός συνδικαλισμός

Ευκαιρίας δοθείσης, θέλω να παρακαλέσω αυτούς τους συνδικαλιστές του υπουργείου Πολιτισμού κάθε ειδικότητας (αρχαιοφύλακες, δακτυλογράφοι, οδηγοί, καθαρίστριες, αρχαιολόγοι) να βρουν κάτι άλλο, πιο πρωτότυπο να διαμαρτυρηθούν από το να κλείνουν την Ακρόπολη. Δεν πουλάει πια το θέμα. Το μόνο που κάνει είναι να επιβεβαιώνει την άποψη όλων, μα όλων ανεξαιρέτως των ελλήνων πολιτών για την ποιότητα του συνδικαλιστικού κινήματος. Επίσης, ας γνωρίζουν ότι δεν έχουν καμιά απήχηση πλέον τα κραυγαλέα πανό που αναρτούν βρωμίζοντας τον ιερό χώρο, ενώ επιβεβαιώνουν ότι αυτή η σύγχρονη πληγή της χώρας, ο κλαδικός συνδικαλισμός δεν έχει αφήσει τίποτε πια ανέγγιχτο. Και κάτι ακόμη: κλείνοντας την Ακρόπολη, κάθε φορά, και απαγορεύοντας να την επισκεφθούν άνθρωποι που έρχονται γι’ αυτό τον σκοπό από όλα τα μέρη του κόσμου, συμβάλλουν αποτελεσματικά στη διαμόρφωση ενός άλλου κινήματος που έχει τον τίτλο: «Δεν είμαστε όλοι Ελληνες ούτε θέλουμε να γίνουμε»!

Σκληρός αντίπαλος ο (φίλος) Πούτιν

Στο μεταξύ, από νίκες σε νίκες πετάει η ελληνική εξωτερική πολιτική. Σαρώνουμε παντού. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Και για την κυβέρνηση, πες, τα ξέραμε. Και για τη σημερινή, και για την προηγούμενη του Γιώργου. Αλλά η αντιπολίτευση; Αυτή ντε, που μας υπόσχεται ότι με το που θα αναλάβει θα αλλάξουν όλα, θα δούμε καλύτερες μέρες; Θυμάστε εκείνη την περίφημη επίσκεψη Σαμαρά στη Μόσχα, η οποία (υποτίθεται) άλλαξε το κλίμα στις ελληνορωσικές σχέσεις, που είχαν επιδεινωθεί επί Γιώργου διότι ο Γιώργος ήταν προσδεδεμένος στο αμερικανικό άρμα; Τη θυμάστε, δεν μπορεί. Ακούστε λοιπόν πόσο: ο πιο σκληρός αντίπαλος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, που αρνείται σταθερά την εκταμίευση του νέου πακέτου βοήθειας, είναι η… Ρωσία! Ναι, η Ρωσία του αδελφού μας του Βλαδίμηρου (που λέει κι ο Λιακόπουλος) Πούτιν. Του ίδιου Πούτιν που ήθελε να μας δώσει δάνειο 20 δισ. τον Γενάρη του ’10, αλλά ο προδότης ο Γιώργος δεν το έπαιρνε. Χα!..

Πότε θα καθαρίσει με τον Τσάβες;

Εμένα πάντως δεν με προβληματίζει η αποτυχία Σαμαρά να πείσει τον Πούτιν να αλλάξει στάση απέναντι στην Ελλάδα, παρότι είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι, έχουμε κοινές πολιτιστικές ρίζες, τους δώσαμε το κυριλλικό αλφάβητο και κάτι βυζαντινές πριγκίπισσες πακέτο. Οχι. Καθόλου μπορώ να πω. Γιατί στην εξωτερική πολιτική συμβαίνει ό,τι και στο ποδόσφαιρο: δεν κερδίζεις πάντα. Εμένα σε αυτή τη φάση και δεδομένης της παρατεινόμενης κακοκαιρίας, με προβληματίζει έντονα το γεγονός ότι δεν δραστηριοποιείται διπλωματικά ο πίσω από τις λέξεις Αλέξης. Βλέπει ότι ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει η χώρα να μείνει από πετρέλαιο, γιατί τα έχει πάρει με την Ευρωπαϊκή Ενωση εκείνος ο Αχμαντινετζάντ, και δεν κάνει τίποτε. Να πεταχτεί ρε παιδί μου μέχρι τη Βενεζουέλα, όπου έχει τις άκρες με το καθεστώς του Τσάβες, να καθαρίσει για την πατρίδα. Το καταλογίζω αυτό στον Αλέξη και περιμένω άμεσα να αναλάβει πρωτοβουλία…

Ηξερε και πήρε ξένα ομόλογα!

Επίσης δεν αντιλαμβάνομαι την παθητική στάση πολιτικών επιχειρηματιών αλλά και απλών πολιτών απέναντι στην Ελβετία! Τόσα λεφτά έχουμε εναποθέσει στις ελβετικές τράπεζες δεκαετίες τώρα, και αυτή η περίεργη χώρα τηρεί εξίσου αρνητική στάση απέναντι στην Ελλάδα, σε σημείο δηλαδή που να σκέφτεσαι ότι μήπως θα ήταν σκόπιμο – για να τους πιέσουμε στον λαιμό, βρε αδερφέ – να πάρουμε τα λεφτά και να τα φέρουμε πίσω. Και αν όχι πίσω, ας κάνουμε ό,τι έκανε και ο επενδυτής Καραμανλής. Ο οποίος επένδυσε το 2010 – παρακαλώ! – 400 χιλιαρικάκια στρογγυλά στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Πήρε ομόλογα της ΕΤΕΠ, και όχι βεβαίως ελληνικά, διότι άμα έχεις κάνει πεντέμισι χρόνια πρωθυπουργός της χώρας, εσύ ξέρεις καλύτερα από τον καθένα πόσο επισφαλές είναι να επενδύσεις σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου! Ετσι δεν είναι, πρόεδρε;