e-mail

Το τσα τσα της παρακμής

Αγαπητή κυρία Φοίβη

Διαβάζοντας στη σελίδα σας στα «ΝΕΑ» της 24/2 την επιστολή αναγνώστη σας «Ζωή ξηλωμένη, ζωή καμένη», ας μου επιτραπεί να προσθέσω τα παρακάτω:

Η αυτονομιστική οργάνωση των Βάσκων ΕΤΑ στην πολύχρονη δράση της είχε σκοτώσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο γύρω στα 800 άτομα (κυρίως πολιτικά πρόσωπα, αστυνομικούς, στρατιωτικούς). Την επομένη ημέρα της τελευταίας δολοφονίας πριν από λίγα χρόνια κατέβηκαν στους δρόμους ένα εκατομμύριο Ισπανοί, πιασμένοι χέρι χέρι και διαδήλωσαν ειρηνικά κατά της τρομοκρατίας της ΕΤΑ, με αποτέλεσμα η ΕΤΑ με ανακοίνωσή της να διακόψει τη στρατιωτική δράση της.

Στη χώρα μας, σε μια απεργιακή κινητοποίηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ και την πορεία στο Κέντρο της Αθήνας, στο κτίριο της Marfin έκαψαν τέσσερις ψυχές, δύο άντρες και μία νέα γυναίκα, έγκυο στο πρώτο της παιδί. Μερικά αποβράσματα της κοινωνίας – διαδηλωτές που τους έβλεπαν να προσπαθούν να σωθούν κραύγαζαν: «Αφήστε τους να καούν επειδή εργάζονται».

Προφανώς χάριν του «ηπίου κλίματος» και για να ξεχαστεί σύντομα το γεγονός, δεν ακούστηκε ούτε μια φωνή για να επαναληφθεί αυτό που έγινε στην Ισπανία. Ο δήμαρχος, ένας πολιτικός σχηματισμός, ένας υπουργός, ένας πνευματικός άνθρωπος, να καλέσει τον λαό της Αθήνας σε μια ειρηνική διαδήλωση με κεριά στη μνήμη των τεσσάρων της Μarfin και κατά της τρομοκρατίας.

Πιστεύω ότι είμαστε μια κοινωνία σε παρακμή, χωρίς σεβασμό, χωρίς ευαισθησία, χωρίς ανθρωπιά – τουλάχιστον από ένα σημαντικό μέρος της.

Με εκτίμηση,

Γιώργος Π. Χρονόπουλος

Η παρακμή, αγαπητέ Γιώργο, σε μια κοινωνία λέγεται πως διακρίνεται από δύο στοιχεία: από την ασθενή – ασθενέστατη μέχρι ανύπαρκτη – μνήμη, ώστε να μπορεί να κάνει τα ίδια λάθη με την ίδια άνεση από την αρχή και από το ασθενές – ασθενέστατο μέχρι ανύπαρκτο – συναισθηματικό υπόβαθρο και ευαισθησία. Το έχουν πει γλαφυρότατα οι Active Member: «Γίναν οι πρόσφυγες τουρίστες και οι ευέλικτοι αρτίστες / πρώτο τραπέζι και η μιζέρια μας στις πίστες / η υπομονή τον πρίγκιπά της περιμένει, / η σιωπή τώρα φωνάζει σαν πεθαίνει. / Ο μικρός ξέρει καλά όταν τρέχει πού πηγαίνει / ο μεγάλος δεν θυμάται προσπαθεί, μα δε μαθαίνει / ο Θεός ψάχνει τον τρόπο μια συγγνώμη να μας πει / έχει πρόβλημα ο δέκτης, η επαφή έχει κοπεί. / Τα παράσιτα πολλά, μα θα στήσω μια κεραία / στην ταράτσα έτσι για μούρη, για να φαίνεται ωραία / έχω σπάσει στο PC μου κωδικό για την τιμή μου / κι έχω σβήσει απ’ τα αρχεία την ντροπή μου. / Η χαρά βγήκε στην πιάτσα και η τιμή είναι προσιτή / μορφωμένος νταβατζής και τσατσά η αρετή / τσαμπουκά πουλάει το μέλλον για να διώξει το παρόν / η ψυχή μας προϊόν συνταγή απ’ το παρελθόν. / Βρυξέλλες Πομπηία Βερσαλλίες και Σιών / οίκοι ανοχής και μόδας χαίρουν φιλανθρωπιών / μια φτηνή δικαιολογία για την κάθε μας στιγμή / μια ωραία μελωδία από σένα παρακμή».

Να βάλουν χέρι στα κερδισμένα;

Αγαπητή Φοίβη,

Δύο ιταλοί δημοτικοί άρχοντες με μεγάλη ευαισθησία απέναντι στην Ελλάδα αποφάσισαν να διαθέσουν τον μισθό τους για την σωτηρία της. Οι δικοί μας πολιτικοί, κοινοβουλευτικοί και δημοτικοί πού είναι; Αν εξαιρέσουμε τον Πρόεδρο Κάρολο Παπούλια, πού είναι οι άλλοι; Εχουν βιοποριστική ανάγκη του μισθού τους οι κύριοι Σαμαράς, Παπανδρέου, Καρατζαφέρης, Κουβέλης, Καμίνης, Μπουτάρης, Μιχαλολιάκος και άλλοι πολλοί που δεν μπορεί να αναφερθούν σε περιορισμένο χώρο; Ή απλώς αδιαφορούν για τη χώρα και ενδιαφέρονται μόνο για τα ψηφαλάκια που θα διαιωνίζουν τις θέσεις τους και για τα υπόλοιπα γαία πυρί μειχθήτω; Το παίζουν Ελληνάρες μόνο στα λόγια; Εργα, έργα, έργα, αυτά λείπουν.

Με εκτίμηση,

Νίκος Ταπεινός, Πειραιάς

Α, όλα κιόλα αγαπητέ Νίκο. Δεν θα τους βάλετε να ξοδευτούν τους ανθρώπους σαν τους ιταλούς δημάρχους, που δεν ξέρουν τι εστί ελληναράς πολιτικός κι ακόμη νομίζουν ότι η Ελλάδα είναι σοβαρό κράτος με σοβαρούς κρατούντες και σοβαρούς ψηφοφόρους που υποφέρουν. Δεν θα τους βάλετε να ξοδέψουν για τη χώρα όσα εκατομμύρια κάποιοι κέρδισαν ποντάροντας στη χρεοκοπία της.

Τις ασπιρίνες μου!

Κ. Φοίβη,

Στις 21-2-2012 δημοσιεύσατε επιστολή του κ. Ασλάνογλου σχετικά με τις τιμές της βενζίνης.

Προχθές γύρισα από το Λονδίνο. Αγόρασα κουτί με 100 ασπιρίνες των 75 mg με δύο ευρώ περίπου. Εδώ κουτί με 30 ασπιρίνες στοιχίζει 1,20 ευρώ. Επίσης μπαταρίες για ακουστικά βαρηκοΐας 36 των αριθμό 18 ευρώ περίπου. Εδώ οι 6 στοιχίζουν 6 ή 6,60 ευρώ. Δηλαδή 36 στοιχίζουν 36 ή 40,80 ευρώ! Ελεος πια, πού πάμε έτσι; Κανείς δεν ενδιαφέρεται για την αισχροκέρδεια;

Με εκτίμηση Ευάγγελος Τσίγκος

Αθήνα

Ενδεχομένως τα ώτα εκείνων προς τους οποίους απευθύνεστε δεν ακούν ούτε με ακουστικά βαρηκοΐας… Αν και υπάρχουν και κάποιοι που ισχυρίζονται ότι στο εμπόριο δεν υπάρχει αισχροκέρδεια, παρά μόνο προσφορά και ζήτηση. Να τους πιστέψουμε;