[Γράμματα στις ματιές] Παλιές φιλίες

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Γιάννης Χατζηδάκης (Βάμος Χανίων) γράφει:

Είχα έναν φίλο πριν από 55 χρόνια και τον είχα χάσει εδώ και 30 χρόνια, από όταν έφυγα από την Αθήνα. Πολλές φορές τον έφερνα στη θύμησή μου και θα ήθελα να μάθω αν ζει, πώς ζει, αν τρώει φασολάδα και χοιρινό με σέλινο όπως τότε και αν παίζει πρέφα.

Είχαμε φάει φασολάδα και σέλινο με χοιρινό πάμπολλες φορές στο υπόγειο μαγέρικο του μπαρμπα-Γιάννη, με μάγειρα τον πάντα γελαστό Βασιλάκη που είχε… μόνο βαθιά πιάτα για ό,τι σέρβιρε. Το μαγέρικο ήταν κάμποσα σκαλοπάτια προς τα κάτω, στην αυλή που ήταν και το καφενείο «Κάβα», χαμηλά στη Σταδίου, όπου μετέπειτα ήταν το θέατρο Κάβα.

Παρέα μας αχώριστη στη φασολάδα με το «σκουράντζο», όπως έλεγε τη ρέγκα ο Βασιλάκης, ήταν ο τότε πρωταθλητής John Cambel, όπως αυτοαπεκαλείτο ο Γιάννης Καμπαδέλης. Ο φίλος μου την εποχή εκείνη ήταν στην πρώτη σειρά των επώνυμων 800άρηδων στα Βαλκάνια, αθλητής του Πανελληνίου, ο Βασίλης Ζερβουδάκης.

Με τον Βασίλη είχαμε παίξει αμέτρητες ώρες πρέφα στο καφενείο «Κάβα», με θεατές επώνυμους καλλιτέχνες την εποχή εκείνη, όπως ο Νίκος Χατζίσκος, ο Βασίλης Αυλωνίτης, ο μαέστρος Ρουχωτάς και πολλοί άλλοι, και επίσης στο καφενείο «Δίπορτο», στάση Αγγελοπούλου, με συμπαίκτη πολλές φορές τον φέρελπι τότε νέο, δικηγόρο σήμερα, Αλέξη Κούγια.

Αυτός ο Βασίλης διάβασε τις «Ματιές» σου, τις οποίες, όπως μου είπε στο τηλέφωνο, διαβάζει πάντα. Το τηλέφωνό μου έψαξε και το βρήκε από τον κοινό μας φίλο, τον τρίτο της πρέφας της εποχής εκείνης. Ηταν όλος χαρά που διαπίστωσε ότι ζω, όπως κι εγώ γι’ αυτόν, και που ξαναβρεθήκαμε. Αφού είπαμε τα κλασικά για τις οικογένειές μας και τα προβλήματά μας, μου είπε ότι συγκινήθηκε με όσα έγραφα για τον Πανελλήνιο γιατί σήμερα αυτός είναι ο πρόεδρός του (στον Ερασιτέχνη). Ετσι, δυο καλοί φίλοι βρέθηκαν έπειτα από τόσα χρόνια, μέσα από τις «Ματιές» σου. Το γράμμα αυτό το είχα γράψει πριν από καιρό, αλλά ο τακτικός ταχυδρόμος όλο και ανέβαλλε το ταξίδι του και με τράβαγε πίσω, ώσπου… κλάταρε. Ασε που εν τω μεταξύ έμπαιναν πολλά πράγματα στη μέση και ξεστράτιζε ο νους.