Δίκτυο

Το τραγούδι ως πράξη…

Ισως είναι ώρα να το ξαναθυμηθούμε. Τέτοιες δύσκολες ημέρες. Πως το τραγούδι ήταν κάποτε – και έτσι λειτουργούσε – πολιτική πράξη. Λίγοι, ελάχιστοι το θυμούνται και το υπηρετούν αυτό. Και ίσως αυτό έχουμε ανάγκη. Την πράξη μέσα από την τέχνη. Που αποβαίνει λυτρωτική. Και μπορεί έστω και παροδικά, έστω και λίγο, να μας ανακουφίσει από το καθημερινό βάρος στην πορεία προς την ανέχεια και την έκπτωση (κυρίως αξιών). Με την παράστασή του «Δεν μασάμε» ο Σταμάτης Κραουνάκης δείχνει να το θυμάται. Και το υπηρετεί. Αφήνοντας, ωθώντας το τραγούδι στην – πολιτική – πράξη. Δεν μένει μόνο στην καταγγελία. Δεν μένει μόνο στη σάτιρα («Και συ λαέ βασανισμένε μην ξεχνάς ποτέ τα mall» και «Ασε ΠΑΣΟΚ κάτω τον ήλιο, σίγουρα ναι» και τα τραγούδια για τη νύχτα να γίνονται τραγούδια για τη Νίτσα: «Δεν μιλώ για μια Νίτσα εγώ…»). Δεν μένει στη γοητεία των – αγαπημένων – τραγουδιών. Προχωρά στην πράξη, ανοίγοντας ένα παράθυρο στην ελπίδα. Στο ξαναχτίσιμο, μετά το ξεθεμέλιωμα. Στην καινούργια ζωή. Στην απαλλαγή από τα βάρη του πρότερου… ανέντιμου βίου και από το «αυτό θα μας φάει τον Ελληνα, ο Ελληνας τον Ελληνα».

… και ως ποίηση ήθους

Πολιτική πράξη όμως (στην ίδια παράσταση, «Δεν μασάμε», στην Αθηναΐδα) είναι και η ποίηση ήθους από μια ηθοποιό με περγαμηνές, αλλά και συνέπεια στο παλμαρέ της. Η Αγλαΐα Παπά, θηλυκή, επιθετική όσο και σαγηνευτική, εσωτερική όσο και εξωστρεφής, όχι απλώς δεν μασάει, αλλά τα δίνει όλα πάνω στον ίδιο καμβά, της πράξης. Και το κοινό (έχουν προαγοραστεί πολλά εισιτήρια για τις επόμενες παραστάσεις, που είναι κάθε Τετάρτη) το εισπράττει και το εκτιμά. Είτε τραγουδάει τον Ελληνα, είτε ερμηνεύει το δραματικό… μπακγκράουντ της Λυσιστράτης σαν κραυγή (από το έργο-προέκταση της αριστοφανικής κωμωδίας που έχει στο συρτάρι του ο Σταμάτης Κραουνάκης), είτε συνυπάρχει και συμπράττει με τον θίασο των αγοριών της Σπείρα Σπείρα, που τραγουδούν (σκίζει ο Κώστας Μπουγιώτης, που τους… Φραγκούληδες τους μασάει) και παίζουν – όλα με ταλέντο. Ακόμη και όταν μοιράζει, μαζί τους, πίτσα στο κοινό, σε μια πράξη… άρτου και θεάματος α λα παλαιά. Και ξέρει κι εκείνη όπως και ο συνθέτης-δημιουργός πως η πράξη θέλει και αίμα και ιδρώτα και αφοσίωση και αυταπάρνηση κάποτε, από σκηνής. Ισως και λίγη χαλάρωση πού και πού με γέλιο, έστω και πικρό. Σαν αυτό που προκαλεί η ατάκα που κράτησα: «Γιατί δεν πάνε να ζήσουν εκεί που έχουν τα λεφτά τους;».

Π.Α.

Στις 14.53 ακριβώς

«Χθες δεν κοιμήθηκα καθόλου», δήλωνε ο σκηνοθέτης της πολυσυζητημένης ταινίας «Αλωση 1453» Φαρούκ Ακσόι, η οποία προβλήθηκε χθες για πρώτη φορά στους τουρκικούς κινηματογράφους στις 14.53 ακριβώς! Η ταινία στοίχισε 17 εκατομμύρια δολάρια, τα γυρίσματά της έγιναν σε 21 εβδομάδες, για τις ανάγκες της παρήγαγαν δέκα χιλιάδες αξεσουάρ και όπλα, έφτιαξαν πλατό εκατό χιλιάδων μέτρων και χρησιμοποιήθηκε ύφασμα 45.000 μέτρων για τα κοστούμια. Πάντως, τόσο στην Τουρκία όσο και στο εξωτερικό, και κυρίως στην Ελλάδα, είχαν προκληθεί αντιδράσεις για την ταινία όταν δόθηκε στη δημοσιότητα το τρέιλερ. Ως εθνικιστική ταινία την είχαν σχολιάσει κάποιοι. Η ταινία και χθες δίχασε. Προβάλλεται σε 850 κινηματογράφους της Τουρκίας, ενώ σύντομα θα αρχίσει να προβάλλεται και σε άλλες χώρες.

Α.Α.