[Το πνεύμα του τόνου] Καραγκιοζίστικα

Παλιότερα οι προικισμένοι μας καραγκιοζοπαίχτες τόλμησαν και εκσυγχρόνισαν συχνά και τη δομή και το περιεχόμενο και τους τύπους του θεάτρου σκιών. Ετσι οι πιτσιρικάδες και όχι μόνο έβλεπαν και ιστορικά έργα (Κατσαντώνης, Καραϊσκάκης, Δερβενάκια) και ληστρικά (Νταβέλης) και μυθολογικά (Οιδίπους, Σφίγγα, Οδύσσεια). Βέβαια ο «Μεγαλέξανδρος και ο κατηραμένος όφις» είναι το πλέον γνωστό, πέρασε και στο χορόδραμα με τη χορογραφία της Ραλλούς Μάνου και τη μουσική του Χατζιδάκι.

Αλλά άλλο ήθελα σήμερα να πω. Αν ήταν ακόμη σήμερα ο Καραγκιόζης το δημοφιλές θέαμα που υπήρξε και αν τολμούσε ένας δημιουργός του να περάσει στον μπερντέ την πολιτική μας πρόσφατη ιλαροτραγωδία και αντιστοιχούσε τα γνωστά χάρτινα «μούτρα» του θιάσου σκιών με πολιτικά πρόσωπα κι αν όπως πάντα συνέβαινε ο Καραγκιόζης Καραγκιοζόπουλος ήταν ο Λαός, ποιος θα ήταν ο πανούργος και εφευρετικός Χατζηαβάτης, ποιος ο Σιορ Διονύσιος, ποιος ο μάγκας Σταύρακας, ποιος ο βλάχος Μπαρμπαγιώργος που φοβάται τα ποντίκια, ποιος ο ωραιοπαθής (ουίτ-ουίτ) Μορφονιός, ποιος ο Βεληγκέκας, ποιος ο Πασάς, η Βεζυροπούλα, ο Χαχαμίκος και ποιοι τα Κολλητήρια.

Τι τάχα θα εφεύρισκε η δαιμόνια αυτοσχέδια κούτρα του καραγκιοζοπαίχτη, ποιο επάγγελμα θα επέλεγε ο νηστικός Καραγκιόζης για να επιβιώσει άλλη μια φορά; Τροϊκανός, Σαρκοζί, Λα Γκαρντ, Ολι Ρεν, Μπαρόζο, Γιούνγκερ; Για σκεφτείτε: «Ο Καραγκιόζης στο Δουνουτού», «Ο Καραγκιόζης Τραπεζίτης» ή «Ο Καραγκιόζης στις Αγορές».