Αυτομαστιγώματα κι αυτοβαφτίσια

Στην Ελλάδα της κρίσης (που δεν έχει… κρισάρα μηδέ κρησάρα) όλα μπορεί να συμβούν. Να είσαι – και να δηλώνεις! – ας πούμε «ανηδονικός» και να κάθεσαι να γράφεις βιβλίο για τους φόβους σου. Μακιγιαρισμένους φόβους. Ετσι τους θέλει. Με μάσκαρα, με μέικαπ, με ρουζ και με μπόλικη χλαπάτσα μούρης ο Γρηγοράκης ο τηλεοπτικός (ο Αρναούτογλου ντε) στο πόνημά του, που ξεπερνά τρόικες, περικοπές, μέτρα και κυρίως σταθμά. «Αναπόφευκτα βαφτίστηκα μέσα στο μελάνι, μέσα στο δικό μου μελάνι» ομολογεί ο Σαρτρ του ελληνικού μεσονυκτίου. «Αυτοβαφτίστηκα δηλαδή». Κι έπειτα η ανηδονικότης του, την οποία μας είχε πετάξει στα μούτρα ως δήλωση, γίνεται μαζοχιστικό πατιρντί: «Η μόνη λέξη που μου ‘ρχεται συνειρμικά αυτή τη στιγμή είναι: αυτομαστιγώθηκα· αφού πλέον, γράφοντας, είχα έρθει αντιμέτωπος με τις σκέψεις μου». Και με τους φόβους και με τους φόβους. Καθότι… «ο φόβος μου με ξέρει πολύ καλά, γνωρίζει κάθε γωνιά του σώματός μου, τα μάτια μου είναι τα μάτια του, και στο μυαλό μου μέσα νιώθω ότι από μια μικρή κατασκήνωση που είχε δημιουργήσει όταν ήμουν παιδί, τώρα πια κατασκεύασε μια ολόκληρη πολιτεία». Και δεν βάθυνε ακόμη πολύυυυυυ η κρίση…

Φοίβη