[Ανορθόδοξα] Ελεγεία για τον άγνωστο μικρομεσαίο

Αν ο Βέγγος ήταν ο ήρωας της Ψωροκώσταινας που μετανάστευε στη Γερμανία για να ζήσει, ο Μικρομεσαίος υπήρξε ο ήρωας των χρόνων της ανάπτυξης. Αντί για βιομηχανία είχε τη δουλίτσα του και αντί να ιδρώνει για την ολοκλήρωση του σοσιαλισμού σαν τον Σταχάνοφ έτρεχε στο όνομα της οικογενειακής αλληλεγγύης. Ολη του τη ζωή την πέρασε ανάμεσα σ’ ένα «θέλω» κι ένα «δεν θέλω». Ηθελε από Μικρομεσαίος να γίνει μεγάλος και δεν ήθελε με τίποτε να γίνει μικρός.

Γι’ αυτό φοβόταν. Φοβόταν την Εφορία και την Πολεοδομία, φοβόταν τη γραφειοκρατία. Ηξερε πως έχει απέναντί του ένα κράτος οργανωμένο για να αδικεί τους πολίτες του, όπως ήξερε ότι, αν και πλήρωνε την ασφάλισή του έπρεπε να έχει και ρευστό στο συρτάρι για το φακελάκι, αν αρρώσταινε. Και πάντα εφεύρισκε τρόπους για να ελίσσεται ανάμεσα στους νόμους και τη χαρτούρα. Το κοινωνικό συμβόλαιο που είχε υπογράψει είχε πρώτο όρο τη θεωρία της σχετικότητας. Οι νόμοι υπάρχουν, όμως η εφαρμογή τους είναι σχετική.

Φοβόταν τη γυναίκα του που απαιτούσε εξοχικό για τα παιδιά όταν ήταν μικρά και φοβόταν τα παιδιά όταν μεγάλωσαν επειδή τον κοίταζαν στραβά που είναι Μικρομεσαίος. Ηταν, παρ’ όλα αυτά, ο αγαπημένος της πολιτικής τάξης, ή μάλλον όσων επίλεκτων από την πολιτική τάξη ήθελαν να ασκήσουν εξουσία. Σ’ αυτόν μιλούσαν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις, σ’ αυτόν υπόσχονταν θέσεις για τα παιδιά του. Οι «μετακινήσεις» του από το ένα κόμμα στο άλλο καθόριζαν και το αποτέλεσμα των εκλογών.

Κι ήρθαν τα χρόνια εκείνα που ο Μικρομεσαίος αισθάνθηκε μεγάλος. Τίποτε δεν είχε αλλάξει, συνέχιζε να τρέχει πάνω – κάτω και να φοβάται, όμως κατάφερε να αποκτήσει αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού και εξοχικό. Ενίοτε και σκάφος – πώς αλλιώς μπορείς να αισθάνεσαι μεγάλος αν δεν έχεις κάτι να αρμενίζεις στις παραλίες του Αιγαίου; Θυμάστε εκείνη τη διαφήμιση με κάποιον που εντυπωσιάζει τον παλιό του δάσκαλο διότι, αν και σκράπας, πήρε δάνειο και έστησε επιχείρηση όπου ο δάσκαλος πάει να ψωνίσει; Ενα ολόκληρο κοινωνικό πρόγραμμα, μια φιλοσοφία ζωής.

Μέσα σε δύο χρόνια ο Μικρομεσαίος δεν έγινε απλώς μικρός. Είναι ανύπαρκτος. Χτυπημένος από την έλλειψη ρευστού, ζαλισμένος από τα αλλεπάλληλα χαράτσια, περιφέρεται στα κλειστά καταστήματα της πρωτεύουσας και τροφοδοτεί τους δείκτες της ανεργίας. Ξέρει ότι δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με το ευρώ, όμως η προοπτική της δραχμής τού φέρνει τρέλα. «Ας φρόντιζες», του λένε οι λίγοι που φρόντισαν, τα κατάφεραν και έγιναν μεγάλοι. Αυτός δεν έχει κεκτημένα να υπερασπιστεί ούτε συνδικαλιστές να βάζουν κόκκινες γραμμές για να μη χάσουν τη δουλειά τους.

Οσα κόμματα διεκδικούν την εξουσία τού ζητούν να συνεχίσει να προσπαθεί. Μόνον που δεν του λένε με ποιον τρόπο θα αντέξει για να προσπαθήσει. Η Αριστερά του λέει πως φταίνε οι άλλοι. Δεν του λέει όμως με ποιον τρόπο μπορεί να γλιτώσει. Εχοντας χάσει τη δουλειά του δεν μπορεί καν να απεργήσει.

Απελπισμένος είναι. Γι’ αυτό η οργή του, όταν βρει τρόπο να εκφραστεί, θα είναι τυφλή.