«Τι αξίζουν για μας οι Ελληνες»

Βόλφγκανγκ Σόιμπλε

υπουργός Οικονομίας

Η ισχύς εν τη ενώσει

Το ερώτημα δεν είναι αν αξίζει για εμάς η Ελλάδα, αλλά πόση αξία πρέπει να έχουν η ενωμένη Ευρώπη, η κοινή ευημερία και το ενιαίο μας νόμισμα. Τι μπορούμε και τι θέλουμε να κάνουμε ώστε να ενισχύσουμε την ευρωπαϊκή ενότητα, να πολλαπλασιάσουμε την ευημερία και να ενδυναμώσουμε το νόμισμά μας[…]

Η οικονομική στήριξη από την πλευρά μας δίνει στις ενδιαφερόμενες χώρες, όπως η Ελλάδα, τον χρόνο για να βοηθήσουν τον εαυτό τους. Είναι μια στήριξη ωστόσο που δεν αποδεσμεύει τα κράτη της ευρωζώνης από την ανάγκη να λάβουν μόνα τους τα απαραίτητα μέτρα για να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητά τους και να αποτινάξουν το βασικό πρόβλημα του δημόσιου χρέους. Γι’ αυτό και μέρος της ευθύνης τους αφορά τις σκληρές διαπραγματεύσεις μεταξύ των εθνικών κομμάτων, τις επαχθείς περικοπές και την υπερνίκηση μεγάλων αντιστάσεων στο εσωτερικό τους…

Η Γερμανία προσπαθεί με όλες της τις δυνάμεις να ελαφρύνει το φορτίο της Ελλάδας και των άλλων κρατών που επιχειρούν μεταρρυθμίσεις. Είναι όμως τα ίδια τα κράτη που πρέπει να αναλάβουν την πολιτική ευθύνη για τις απαραίτητες αλλαγές.

Ράινερ Μπρούντερλε

επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας

των Φιλελευθέρων

Χωρίς πάτο

Στην αρχαία Ελλάδα ο Διογένης ζούσε σε ένα βαρέλι – χωρίς να διασώζεται αν είχε πάτο ή όχι. Οπως καταλαβαίνετε, κανείς δεν επιδιώκει να ζουν οι Ελληνες σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο. Κανείς δεν έχει την απαίτηση η Ευρωπαϊκή Ενωση να ρίχνει συνεχώς χρήματα μέσα σε αυτό. Η Ελλάδα οφείλει να αλλάξει τις δομές της. Η χώρα σήμερα μοιάζει με τα «μεταβατικά» κράτη ύστερα από την πτώση του σιδηρού παραπετάσματος. Η Γερμανία και άλλες χώρες όπως η Πολωνία μπορούν να βοηθήσουν στη διαδικασία «ανασύστασης». Παραδείγματα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε είναι η δική μας εμπειρία με την υπηρεσία ιδιωτικοποιήσεων ή τις ιδιωτικοποιήσεις των ταχυδρομείων και των τηλεπικοινωνιών. Δεν πρέπει όμως να το παρακάνουμε. Οταν τα σκληρά μέτρα βρίσκουν μειωμένη αποδοχή στην Ελλάδα, αυτό δεν βοηθάει ούτε τη χώρα ούτε την Ευρώπη. Ας το σκεφτούμε για λίγο: αν η ΕΕ ή το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο υπαγόρευαν τη δική μας οικονομική πολιτική, οι μισθοί, οι συντάξεις και οι αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων θα κόβονταν δραστικά. Η Ελλάδα παραμένει κυρίαρχο κράτος. Αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να παίρνουμε υπόψη μας σε οποιαδήποτε κριτική.

Γκεζίνε Σβαν

καθηγήτρια Πολιτικής Επιστήμης, πρώην

υποψήφια για την Προεδρία της Γερμανίας

Ντροπιαστικές κατηγορίες

Βρίσκω ντροπιαστικές τις κατηγορίες που απευθύνουμε συχνά «στους Ελληνες», οι οποίοι τεμπελιάζουν κάτω από τον ήλιο, δεν κρατούν τις υποσχέσεις τους και περιμένουν από τους Γερμανούς να τους σώσουν. Και αυτό επειδή, όπως συμβαίνει με τους Γερμανούς, τους Γάλλους ή τους Ισλανδούς, υπάρχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ «Ελλήνων» και «Ελλήνων». Προφανώς δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο ότι κάποιοι ζουν πραγματικά στη φτώχεια και έχουν μικρότερο μερίδιο ευθύνης και άλλοι συνέβαλαν στη σημερινή κατάσταση οπότε τώρα κερδίζουν από αυτήν. Ποιος έβγαζε, αλήθεια, μεγάλα κέρδη από τις εξαγωγές όπλων προς την Ελλάδα; Πόσα κερδίζουν οι Γερμανοί από τα υπάρχοντα δάνεια; Ο τρόπος με τον οποίο μείναμε μακριά από τις δυσκολίες της Ελλάδας δείχνει μάλλον ελάχιστη αλληλεγγύη. Δείχνει όμως και κοντόφθαλμη προσέγγιση.

Οποιος πιστεύει σήμερα ότι μπορεί να βασίζεται στις δικές του δυνάμεις ή να επιβάλει την οπτική του στους υπολοίπους, υπονομεύει τις προκλήσεις που οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε στον αλληλοεξαρτώμενο πλανήτη μας… Μετά την Ελλάδα ο επόμενος υποψήφιος για να αφεθεί στη μοίρα του θα μπορούσε να είναι η Πορτογαλία. Το τι θα συνέβαινε στη συνέχεια δεν το γνωρίζει κανείς. Σε κάθε περίπτωση, θα πληρώναμε ακριβότερα την ανάγκη να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο με μακροπρόθεσμες εγγυήσεις και να επενδύσουμε εκ νέου στην πίστη της ευρωπαϊκής ιδέας. Αυτή είναι μια οραματική αλλά όχι κοντόφθαλμη πολιτική.

Χάιντς Μπόντε κοινωνιολόγος

Σκληρό μάθημα

Δεν έχουμε ανάγκη την Ελλάδα επειδή είναι το λίκνο της Ευρώπης και σ’ αυτήν βρίσκονται οι απαρχές της κριτικής σκέψης… Την έχουμε ανάγκη επειδή θέτει το ερώτημα: «Τι αξία έχει σήμερα να είσαι πολίτης της Ευρώπης;». Αυτό που είμαστε όχι μόνο ως εταίροι μιας κοινής αγοράς αλλά ως φίλοι σε μια κοινότητα φίλων. Με αυτή την ιδιότητα οφείλουμε να πούμε: αγαπητοί Ελληνες, είπατε ψέματα, κάνατε απατεωνιές, κλέψατε. Τώρα πρέπει να κάνετε τα πάντα για να διατηρήσετε τη φιλία μας. Το τίμημα είναι μεγάλο και το μάθημα σκληρό. Αν όμως εκπληρώσετε αυτό το καθήκον, δεν θα χρειάζεται ούτε να κάνουμε τον δικαστή ούτε να χανόμαστε σε υπολογισμούς. Επειδή οι φίλοι ποτέ δεν ξεχνούν όσα τους ενώνουν.

Γιούργκεν Τρίτιν επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Πρασίνων

Σχέδιο Μάρσαλ

Με τις εγγυήσεις για την Ελλάδα αναλαμβάνουμε ένα ρίσκο. Αφορά όμως μόνο την Ελλάδα; Οχι, θα ήταν μια νηφάλια εκτίμηση. Σταθεροποιούμε την Ελλάδα αλλά και το ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύστημα.

Εξαιτίας ενός ανεξέλεγκτου «ατυχήματος» οι τράπεζες θα κατέρρεαν και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα έχανε τεράστιο ποσά. Η Γερμανία συμμετέχει στο ρίσκο της ΕΚΤ κατά 27%. Η μη διάσωση της Ελλάδας κοστίζει όσο και τα επιπλέον δάνεια. Η διάσωσή της είναι προς το συμφέρον μας. Αυτή όμως είναι μια επιλογή αλληλεγγύης.

Οι πολίτες της Ελλάδας, της Ισπανίας, της Πορτογαλίας πλήττονται από την υψηλή ανεργία, την πιστωτική κρίση των επιχειρήσεων και τη χαμηλή αποδοτικότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Η αλληλεγγύη είναι μία από τις θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αξίες. Εμείς οι Γερμανοί είχαμε την τύχη να απλώσουμε το χέρι μας προς τις ΗΠΑ για το σχέδιο Μάρσαλ. Είναι καιρός να κάνουμε το ίδιο για τους Ευρωπαίους του Νότου. Ενα πρόγραμμα επενδύσεων για μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και περισσότερη απασχόληση θα ήταν προς το κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον.