[Το πνεύμα του τόνου] Του κιτς και του κλώτσου

Χαράς ευαγγέλια. Οι πανέλληνες θα απολαύσουν ξανά ξαπλωμένοι κατά 20% στα άνεργα ανάκλιντρά τους τη Γιουροβίζιον του τραγουδιού από το Μπακού. Δεν γνωρίζατε οι πολλοί, κρίμα στα γράμματα που μάθατε, πως το Αζερμπαϊτζάν και οι Αζέροι κάτοικοί του ευρίσκονται στην Ευρώπη, όπως εξάλλου και η Γεωργία και η Αρμενία. Τουλάχιστον ξέρετε πως η Τουρκία πατάει λίγο και στην Ευρώπη, όπως βέβαια και το ευρωπαϊκότατο Ισραήλ! Ε, ρε, τι κάνουν τα πετρέλαια και οι πορτοφολάδες του Μπακού. Να δεις που σε λίγο τα ευρωπαϊκά ιστορικά εγχειρίδια της Εκπαίδευσης θα ομιλούν για τον Τζέγκινς Χαν, τον Ταμερλάνο, για τις μεγάλες ευρωπαϊκές παραγνωρισμένες ιστορικές προσωπικότητες. Να δείτε πως σε δύο χρόνια το πολύ η Κίνα, η Ινδία και η Ιαπωνία θα μετάσχουν στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον (δηλαδή του Ευρωβλέμματος) και τότε να δεις πώς θα ξαναθυμηθούμε και τη «Μαντουβάλα» και τη «Ζιγκουάλα» και θα τρέχουμε να ανταγωνιστούμε τη νέα Ναργκίς.

Η πλάκα είναι πως έχουν δίκαιο οι οργανωτές του πανηγυριού αυτού. Οι μόνοι θεατές αυτής της κιτσαρίας είναι οι Βαλκάνιοι και οι Ευρασιάτες. Τα σοβαρά κανάλια της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας κ.λπ. ούτε στις ειδήσεις δεν το περνάνε το «γεγονός». Υστερα, σε εποχές ισχνών αγελάδων η τηλεόραση για τις αγέλες έχει πέραση. Ποδόσφαιρο και Γιουροβίζιον.

Αλλά, γιατί όχι, εδώ εμφανίζει κέρδη η επιχείρηση, αφού πουλάει τούρκικα σίριαλ και επαναλήψεις σημαντικές των ανθρώπων που μόχθησαν άλλοτε να δημιουργήσουν ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό πολιτισμό.