e-mail

Με ρόλεξ στα χέρια, με γούνες στους ώμους!

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, την καλημέρα μου.

Τις προάλλες κατέβηκα στο Κέντρο, στην Πλατεία Συντάγματος, με το Μετρό. Βγαίνοντας στον σταθμό είδα μαζεμένα μέλη τού υποτιθέμενου κινήματος «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» να έχουν σκεπάσει τα μηχανάκια ακύρωσης εισιτηρίων και με πανό και προτροπές να επιχειρούν να μας πείσουν όλους τους επιβάτες να μην πληρώσουμε και πως το να μην πληρώνεις είναι καλό και κατά κάποιον τρόπο, στο δικό τους μυαλό, η μεγάλη επανάσταση του πολίτη.

Οι περισσότεροι βέβαια τους αγνοούσαν όλους αυτούς, οι οποίοι και παρατήρησα πως καμία σχέση δεν είχαν με καμιά χαμηλόμισθη, κακοπληρωμένη, άνεργη ή γενικώς φτωχότερη τάξη (τα ακριβά ρούχα τους και ρολόγια κ.λπ. άλλα έδειχναν). Μέχρι εδώ καλά.

Πήγα στη δουλειά μου και επιστρέφοντας, πάνω που κατέβαινα τη σκάλα στη Μεγάλη Βρετάνια, άκουσα αναγκαστικά, γιατί μιλούσαν μεγαλόφωνα, σαν να ήθελαν να κάνουν εντύπωση, τον διάλογο δύο από τους ίδιους τύπους. Ο ένας μάλιστα είχε και ένα κοντάρι με διπλωμένο πανό στον ώμο.

«Οταν έχει καλό καιρό παίρνω τη μηχανάρα μου, την Μπεμβέ», έλεγε ο ένας. «Κι αν έχει κακό καιρό, τι κάνεις;» ρωτούσε ο άλλος. «Πώς κατεβαίνεις από την Πεντέλη;» «Α, έχω το Γκολφ το ΤζιΤιΑϊ με τα εκατόν τόσα άλογα»!

Αυτό είναι μόνο ένα μικρό δείγμα για το ποιόν όλων αυτών που προσπαθούν να πείσουν τους καθόλου πλούσιους, κατά κύριο λόγο μεροκαματιάρηδες στο Μετρό να μην πληρώσουν εισιτήρια και να κάνουν, εκ του ασφαλούς, την επανάστασή τους απέναντι «στην εξουσία» με τα ΤζιΤιΑϊ και τις Μπεμβέ.

Δεν υπάρχει πια ντροπή σ’ αυτήν την κοινωνία. Αλλοι δοκιμάζονται με την ανεργία, την ανέχεια, τα μέτρα και άλλοι κάνουν για την πλάκα τους τούς επαναστάτες με τα ρόλεξ και τις ακριβές κούρσες.

Με απογοήτευση, Τάσος Αλάτσης

Δεν ρωτάτε, αγαπητέ Τάσο, τον Αλέξη (που ως γνωστόν κρύβεται πάντα πίσω από τις λέξεις, όχι μόνο στα μαθητικά σου τα βιβλία, κλείσε κοριτσάκι τα βιβλία) και την Αλέκα (κάτω τα χέρια από τα οικονομικά του «Λαού», ντε) για το πώς συλλαβίζεται η «Ε-πα-νά-στα-ση του Σι-νι-έ» τού παιδιά σηκωθείτε, να βγούμε στους δρόμους, με ρόλεξ στα χέρια, με γούνες στους ώμους, συν παχυλούς μισθούς από το Κόμμα για τα «παλικαράκια» που τα κάνουν μπάχαλο; Δεν ρωτάτε και τις μεγάαααααλες (σαν την Πελοπόννησο!) καλλιτεχνάρες μας του «αισθαντικού» τραγουδιού και του ιδίου ή ανάλογου φυράματος και πεποιθήσεων, που έκαναν τη δική τους προσωπική επανάσταση επί των πρώτων ημερών των «Αγανακτισμένων» στην Πλατεία Συντάγματος παρατηρώντας τα πλήθη από σουίτα της Μεγάλης Βρετάνιας με πλουσιότατο ρουμ σέρβις; Κάτι θα ξέρουν…

Ηθοποιός σημαίνει Φως, Νερό, Τηλέφωνο…

Κυρία Φοίβη.

Εχω θαυμάσει τον ηθοποιό Χρήστο Λούλη σε κάποιες τουλάχιστον (όχι σε όλες) από τις παραστάσεις που τον έχω δει, συνήθως με τη σύζυγό του κυρία Κολιανδρή, που δεν την ξέραμε μέχρι σήμερα αλλά τελευταία τη βλέπουμε παντού στο Εθνικό Θέατρο.

Δεν θαύμασα καθόλου πριν από κάποιο διάστημα, όμως, τις δηλώσεις του για τη συνάδελφό του ή μάλλον για τη «μη συνάδελφό του», όπως ο ίδιος είπε, Ζέτα Μακρυπούλια. Απογοητεύτηκα μάλιστα πολύ περισσότερο από νέες δηλώσεις του για την ίδια την πανέμορφη κοπέλα, ότι έχει παίξει και με ένα παιδί και με έναν σκύλο και με ερασιτέχνες που έπαιξαν καλά, αλλά αυτό δεν τους κάνει ηθοποιούς. Και το χειρότερο ήταν πως βγήκε και σε κουτσομπολίστικο κανάλι να σχολιάσει τις δηλώσεις του, χειροτερεύοντας τα πράγματα.

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, ένας ηθοποιός που πληρώνεται αδιαλείπτως από το Εθνικό Θέατρο, καθώς συμμετέχει σε όλες του σχεδόν τις παραστάσεις, αυτή τη δουλειά θεωρεί πως έχει; Να αποφασίζει ποιος είναι και ποιος δεν είναι ηθοποιός; Και αν είναι συνάδελφός του; Αν δεν πληρώνεται αδρά δηλαδή, όπως εκείνος και η σύζυγός του, κάποιος ή κάποια από τον ελληνικό λαό, δεν είναι ηθοποιός; Ντροπή! Μεγάλη ντροπή!

Χρύσα Αντωνιάδου

Οχι, πληρώνεται για να είναι Ηθοποιός του Λαού, αγαπητή Χρύσα. Που ως γνωστόν σημαίνει… Φως, Νερό, Τηλέφωνο, Χαράτσι και Μεγάλη Ιδέα!