[Ανορθόδοξα] Το θεώρημα του παπαγάλου

Πολλοί δυσκολεύονται να αντιληφθούν τη σημασία που έχει ο τρόπος έκδοσης των διαζυγίων στη διαχείριση της κρίσης. Κάποιος μάλιστα έφτασε στο σημείο να απαξιώσει τον ιδεολογικό αγώνα που ξέσπασε στους κόλπους της κυβέρνησής μας χαρακτηρίζοντάς τον σύμπτωμα της κατεστημένης παράνοιας. Τον αποστόμωσα υπενθυμίζοντάς του πως αν δεν ξέρεις πώς θα βγάλεις διαζύγιο δεν μπορείς να προγραμματίσεις τον γάμο σου, ως εκ τούτου θα παρατηρηθεί ύφεση και σ’ αυτόν τον τομέα. Κι η χώρα δεν αντέχει άλλη ύφεση. Η χώρα απαιτεί ανάπτυξη, άρα καλά κάνουν και τσακώνονται για τα διαζύγια.

Αυτήν την αδυναμία του κοινού νου να αντιληφθεί την προοπτική των πολιτικών οραμάτων που περιφέρονται ελεύθερα ανάμεσά μας είχα την ευκαιρία να τη διαπιστώσω και επί τη ευκαιρία της προχθεσινής συνεδρίασης του ΠΑΣΟΚ. Διότι όταν η έννοια του πολίτη ταυτίζεται με την έννοια του οφειλέτη η διαλεκτική πάει περίπατο. Και χωρίς τη βοήθεια μιας στοιχειώδους έστω διαλεκτικής δύσκολα μπορείς να αντιληφθείς τη δυναμική που προκαλείται από τη θέση του Γεωργίου Παπανδρέου και την αντίθεση του ιδίου με τη θέση του όταν διαβεβαιώνει πως δεν τον ενδιαφέρει το αξίωμά του, ως εκ της θέσεως του αξιώματός του. Ωρες ώρες μπερδεύομαι κι εγώ.

Αφήστε που ο κοινός νους μου, ό,τι μου έχει απομείνει από δαύτον, θαμπώνει από την ακτινοβολία της αισιοδοξίας που εκπέμπει η ημερομηνία των εκλογών. Αυτά τα δεκαήμερα που μετακομίζουν πότε μπρος και πότε πίσω, δεν στερούν μόνον ώρες από τον ύπνο μου, παρενοχλούν με τη λάμψη τους και τη διαύγειά μου. Τόσο που μερικές φορές πριν κοιμηθώ λέω κάνε να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να ‘χουμε εκλογές γιατί δεν την αντέχω άλλο αυτήν την αγωνία δημοκράτης άνθρωπος.

Ο κοινός νους πάντα αδυνατούσε να παρακολουθήσει την Ιστορία εν τω γεννάσθαι και τους μεγάλους άνδρες που την έγραφαν. Πάντα τους έβλεπε σαν κάτι εξωτικά και παραδείσια πτηνά τα οποία, ακόμη κι αν δεν είναι ωδικά και δεν σε τέρπουν με την καλλιφωνία τους, αν μη τι άλλο είναι πλουμιστά και σου προσφέρουν χρώματα και εξωτισμό. Τουτέστιν το αίσθημα πως ζουν σε άλλο κόσμο απ’ αυτόν που ζεις εσύ, τη γλυκιά παρηγοριά πως υπάρχει κι ένας άλλος κόσμος όπου τα προβλήματα που σε εξουθενώνουν αντιμετωπίζονται ως παρωνυχίδες στα δάχτυλα ενός χεριού που κρατάει στιβαρά διαζύγια και αρχηγίες και ημερομηνίες εκλογών.

Εξ ου και το θεώρημα του παπαγάλου. Οπου παπαγάλος στην περίπτωση είναι ο πολιτικός οραματιστής που διαχειρίζεται τις τύχες μας. Και ο παπαγάλος, ως γνωστόν, διαφέρει από όσους διαθέτουν κοινό νου διότι το μόνο που μπορεί να πει είναι ό,τι έμαθε παπαγαλίζοντας. Διαφέρει και σε κάτι ακόμη: έχοντας συνηθίσει να τον θαυμάζουν για τα χρώματά του και να τον ταΐζουν και να τον ποτίζουν στο κλουβί του πιστεύει, ο αφελής ο παπαγάλος, πως ο κόσμος θα είναι πάντα έτσι. Και πως πάντα κάποιος θα βρεθεί για να τον θαυμάζει που παπαγαλίζει και να τον ταΐζει και να τον ποτίζει.